Bir gülşen yaptım, gülünü el aldı,
Bir tek goncasını dermedim, a dost!..
Bir bahçe saldırdım, geldi sel aldı,
Emek meyvesini görmedim, a dost!..

Cânâne can dedim, uzağa düştüm,
Dosta bel bağladım, tuzağa düştüm,
Efsunlanmış kızıl bir ağa düştüm,
Birlik dileğine ermedim, a dost!..

Ben bakarken o sevdiğim doğuya,
Sen ortak ol bu içtiğim ağuya,
Orda bir gelin var kaldı yağıya,
Onu bir doyunca sarmadım, a dost!..

Bu çarpan kalp onun, bu tek can onun,
Damarlarımdaki akan kan onun,
Gönlümü coşturan bu iman onun,
Ben özgeye gönül vermedim, a dost!..

|» “Almas Yıldırım” Sayfasına Dön! « |