Yıl 1991, bütün dünya basını söz birliği etmişçesine aynı haberi veriyordu. Uzun yıllar Amerika ile soğuk savaşa giren ve adı korkuyla anılan, bir dünya devi olan S.S.C.B yıkılmıştı nihayet. Kapladığı geniş coğrafi sınırlar içerisinde yaşayan milletler birer birer bağımsızlığını ilan etme çabasına koyulmuşlardı. Bu milletlerin başında şüphesiz Orta Asya Türkleri gelmekteydi.

Orta Asya’da yaşayan Türk milleti, Sovyetler döneminde çeşitli toplumsal baskılara maruz kalmıştı. Milli, dini, kültürel yönden ellerinden geldiğince bu halkları yozlaştırma yoluna gidilmişti. Özellikle dini yönden halk şiddetli zulümler altında ezildi. Halkın yüreğinden İslami kimlik kazınmaya çalışıldı adeta. Halk, yapılan baskılardan bıkmış ve mahzun bir halde bu kimliğini yüreğinin derin yerlerinde saklama mecbur edilmişti. Ancak bu karanlık bulutlar nurun üzerini kapatamadı ve gün geldi bu nur bütün endamıyla inkişaf etti.

Sovyetler yıkıldıktan sonra Orta Asya’da İslamcı akımlar birer ortaya çıkmaya başladı. Halkın uzun yıllardır yüreğinde sakladığı İslami kimlik nihayet açığa çıkmıştı. Yıllardır o kimliğe kavuşmak için saklanan o pak yürekler İslam ile dolup taşıyordu. İslam’ı sadece ibadetlerinde değil, içtimai hayatın her zerresinde görmek arzusuyla yanıp tutuşuyorlardı. Ayrıca Orta Asya’ya coğrafya ve kültür olarak oldukça yakın olan İran’ın Irak’la olan savaşı da bitmişti ve İran, İslami devlet modeliyle yeni kurulan bu Müslüman Türkî devletlere örneklik teşkil ediyordu. Orta Asya halkları İslam’ın hayatın bütün alanlara hâkimiyeti anlamına gelen İslam Devleti düşüncesi etrafında yekvücut olmuşlardı.

Sovyetlerin yıkılmasıyla tek başına güç odağı oluşturan Amerika bu gelişmelerden elbette ki uzak kalamazdı. Sovyetlerden arta kalan bu coğrafyada söz sahibi olmak için kolları sıvadı. Orta Asya, Amerika için büyük bir ilgi odağı haline geldi. Ancak halkı kendi güç odağı içine almak çok da kolay değildi. Yıllardır Sovyet Rusya’nın zulmü altında inleyen bu halklar, Amerika’ya da temkinli yaklaşıyordu. Zira tekrar sömürge olmak korkusu onları derinden düşündürmekteydi. Amerika bu topraklarda hâkimiyetini sağlamak için Rusya gibi askeri güç kullanmayı düşünmedi. Çünkü böyle bir müdahalenin tepkisi çok büyük olurdu ve kendisi kaybetmeye mahkûm olurdu.

Orta Asya’nın gözü, kulağı, yüreği Türkiye’deydi. O yüzden buradan gelen her harekete karşı bağırlarını açmaya hazırdılar. Amerika da bu durumu iyi bildiği için bu durumu kendi emelleri doğrultusunda kullanmaktan çekinmedi. Orta Asya’da her geçen gün gittikçe çoğalan Türk cemaat okulları açılmaya başlamıştı. En ücra yerlere bile okullar açıldı. Bu okulların gayesi henüz kuranlar tarafından net şekilde belirtilmiyordu. Zira yapılan açıklamalar da bir sürü çelişkilerle dolu olduğu için inanılmasını güçleştiriyordu. Bu okullarla Sovyet Rusya sonrası oluşan İslami akımlar usulca bastırıldı. Din, toplumsal hayattan uzaklaştırılarak sadece ibadetlere münhasır bir din projesinin telkinleri yapıldı. Ne yazık ki başarılı da oldular. Halklar “ılımlı İslam” diğer bir tabiriyle “koyunlaştırılan İslam” anlayışına yaklaştırılarak iradeleri ellerinden alındı. Türklük veya İslamiyet adı altında yapılan bu çalışmaların özünde Amerikan emperyalizmine hizmet etmek vardı. Bu çalışmaların esas amacı İslam Dünyası’nın her tarafından süper zeki çocukları seçerek Amerika’da okutmak ve sonra onları kendi ülkelerine müstakbel siyasi ve idari kadrolar olarak göndermektir. Bu İdari kadroların gönülleri ve zihinleri Amerika menfaatlerine programlandırılmıştır. Ne yazık ki bu çalışmalar meyvelerini vermeye başlamış ve Orta Asya Cumhuriyetleri’nde yakın zamanlarda Amerikancı şahsiyetler yaptığı darbelerle yönetimi ele geçirmeye çalışmaktadırlar. Bu ülkeleri Amerika’nın güdümüne sokmak için ellerinden gelen her şeyi yapmaktadırlar. Bu yönetimler kendi varlıklarını tehdit eden İslami akımlara karşı sert tedbirler almaktan bir an bile geri durmamaktadırlar. Bir zamanlar Sovyet Rusya’nın yaptığı acımasız mezalimler yerini Amerikan ayartması Türk Yöneticilerine bıraktı. Özellikle Özbekistan bu konuda en şiddetli baskıları yapan ülkedir.

Ancak bütün bunlara rağmen İslami akımlar yaptıkları aziz mücadeleyle varlıklarını sürdürüp geliştirmektedirler. Son yıllarda daha da güçlenen bu akımlar Amerika’nın ve uşaklarının korkulu rüyasıdır. Orta Asya’da büyük bir İslam potansiyeli vardır. Geçmiş yıllarda izlenen politikalar, halkı her ne kadar İslami hayattan uzaklaştırsa da gönüllerinde olan o İslam sevgisini hala silip atamamışlardır. Orta Asya semalarında olan karabulutlar elbet bir gün dağılacaktır. Karanlığın örttüğü nur bir gün muhakkak inkişaf edecektir. Karanlığın ebediyen nuru örttüğü nerde görülmüştür, nur daha bir göz kamaştırmak için beklemektedir. O günlerin yakın olması dileğiyle…

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Zulüm tarihi insanlık tarihi kadar eskidir. Zulümler, haksızlıklar insanlık var olduğundan beri var olmuştur. İnsanlığa uygulanan bu zulüm ve işkenceler kimi zaman dozuna arttırırken kimi zaman daha hafif bir şekilde devam etmiştir. Fakat çağımızda uygulanan insanlık dışı politikalar zulmün zirve dönemini yaşadığını göstermektedir. Birçok İslam beldesi günümüzde bu insanlık dışı uygulamalardan nasibini almaktadır. Bunlardan biri de Komünist Çin işkencesi altında katliama maruz bırakılan Doğu Türkistan’dır.

Türk-İslam medeniyetinin beşiği olarak kabul edilen Doğu Türkistan 250 yıldır Çin zulmü altında ezilmektedir. Ancak Doğu –Türkistan’ın diğer zulüm altındaki Müslüman ülkelerden farkı tamamen unutulmuş olmasıdır. Mazlum Uygurlar, Çin hegemonyası altında kaderine terk edilmiştir. Türlü katliamlara işkencelere tabi tutulan Müslüman Türkistan halkı esarette olmanın verdiği hüzünle kan ağlamaktadır.

Doğu Türkistan halkı, İslam dinini benimseyerek Müslüman olma şerefine nail olan ilk Türklerdendir. Bu topraklarda Kara hanlılar, Gazneliler, Selçuklular gibi devletler hüküm sürerek Türkistan’a altın çağını yaşatmışlardır. Bu topraklarda yetişen İmam Buhari, İmam Tirmizi, İbn-i Sina, Farabi, Fergani, Zemahşeri gibi âlim ve bilginler yazdıkları eserlerle asırlarca İslam dünyasını aydınlatmışlardır. Bunun yanında Divan-ı Lügat-it Türk’ün yazarı Kaşgarlı Mahmut, Kutadgu Bilig’in yazarı Balasagunlu Yusuf Has Hacib ve Atabet’ül Hakayık’ın yazarı olan Yüknekli Edib Ahmet gibi Türk-İslam medeniyeti hazinesine büyük katkılar sağlamış kişiler de bu altın medeniyet topraklarında yetişen isimlerdir.

Doğu Türkistan’ın sahip olduğu coğrafi konum Çin açısından oldukça önemlidir. Çin’in batıya açılan kapısı mahiyetindedir. Ülkede bulunan maden rezervleri de bu toprakları vazgeçilmez kılan nedenlerden biridir. Doğu Türkistan petrol, uranyum, demir, kömür, altın, volfram, tuz, doğalgaz gibi stratejik yeraltı ve yerüstü zenginliklerine sahip bir ülkedir. Bütün Çin’de mevcut 148 çeşit madenin 118 çeşidi Doğu Türkistan’dan çıkarılmaktadır. Dünyanın en zengin ülkelerinden olması gereken Doğu Türkistan yoksulluk içinde yaşamaktadır. Bütün zenginlikleri emperyalist Çin tarafından sömürülen Doğu Türkistan halkı açlığa mahkûm edilmiştir.

Çin bu toprakları işgal etikten sonra bu topraklara, “yeni kazanılan yer” anlamını taşıyan, “Xinjiang” (Sincan) adını koymuştur. İşgal ettiği yıllardan itibaren Müslüman Uygur halkını esaret altında baskı ve şiddete maruz bırakmıştır. Çeşitli dönemlerde ortaya çıkan bağımsızlık mücadelelerini şiddetli bir şekilde bastırarak halkı yıldırmaya çalışmıştır. Kızıl Çin’in Uygurlara uyguladığı asimilasyon politikası bir türlü istenilen amacı gerçekleştirememiştir. Halkın kullandığı alfabeyi Maocu Çin hükümeti dört kez değiştirmiştir. Bu alfabe değişiklikleriyle nesillerin sahip olduğu kültür birikimi kopukluk yaşamıştır. Bütün bunlara rağmen Uygurlar eski kültür ve geleneklerine devam ederek Çinlileşmekten kurtulmuşlardır. Bunun üzerine Çin asimilasyondan vazgeçerek halkı katletme politikasına yönelmiştir. Soykırımlar ve yok etmeler her geçen gün artarak devam etmiştir.

Doğu Türkistan’daki vahşetin en garip yönü, dünya tarafından bilinmemesi ve hatırlanmamasıdır. Çin’in kapalı kapılar ardında yaptığı bu katliamları dünya duymamakta ve mazlum Doğu Türkistan halkı sesini duyuramamanın burukluğunu yaşamaktadır. Doğu Türkistan’ın uzun süre sürgünde yaşayan merhum lideri İsa Yusuf Alptekin, Türkiye’de yayınlanan Doğu Türkistan Davası ve Unutulan Vatan Doğu Türkistan adlı kitaplarında söz konusu baskı ve işkenceleri ayrıntılarıyla anlatır. Bu kitaplarda anlatıldığına göre, Doğu Türkistan‘da halka uygulanan baskılar, Sırpların, Bosna’da Müslüman Boşnaklara veya Kosova’da Arnavut çoğunluğa uyguladıklarından farklı değildir. Çin mahkemelerinin uyguladığı cezalar son derece vahşicedir. Diri diri toprağa gömmek, öldüresiye dövülen bir insanı çıplak halde karlarda yatırmak, iki bacağı iki ayrı öküze bağlanan bir insanı ikiye bölmek gibi “ceza”lar uygulanmıştır.

Doğu Türkistan Çin’in nükleer denemelerinin yapıldığı bir alan haline dönüştürülmüştür. “Nükleer Merkezi” ve “Atom Deneme Alan‎ı ” Doğu Türkistan’ın Lobnor bölgesindedir. 1964’den bu yana 11’i yer alt‎ında olmak üzere toplam 44 nükleer deneme yapılmıştır. Bu denemeler sonucunda çevreye yayılan radyasyon sonucunda çevre kirliliği olmakta, tabiat tahrip olmakta, kansere yakalanma oranı artmakta ve doğan çocuklar ölü veya sakat doğmaktadır. Çin Bu bölgeyi adeta bir kobay telakki ederek en tehlikeli ve zararlı çalışmalarını burada yapmaktadır. Bu nedenle Müslüman Uygur halkının genetik yapısında bozulmalar ortaya çıkmıştır.

Maocu Çin hükümeti İslam’a ve Müslümanlara düşman olduğunu yaptığı uygulamalarla açıkça ilan etmektedir. Çin’in Doğu Türkistan’daki halka yaptığı baskının en önemli nedenlerinden biri de onların Müslüman olmasıdır. Çünkü emperyalist politikalarını engelleyecek tek engelin İslam olduğunu anlamıştır. Halkı dininden vazgeçirmek için her türlü barbarlığı çekinmeden göstermektedir. En katı dönemini komünist diktatör Mao’nun 1966–1976 yılları arasında uygulattığı Kültür Devrimi esnasında yaşadı. Camiler yıkıldı, Kuran kursları kapatıldı, bütün imkânlarla dinsizlik propagandası yapıldı. Çin İslam’a karşı açtığı bu savaşı aralıksız sürdürmektedir. Günümüzde 18 yaşın altında olan kişilerin Kuran öğrenmesi yasaktır. Toplu namaz kılanların tutuklanarak işkenceye tabi tutulması veya idam edilmesi olağan hadiselerdendir. Çin’in son uygulaması, camilerin giriş kapılarına asılan listeler ile toplumun pek çok kesimine camide ibadet yasağı getirilmesidir. Bu listeler yabancıların dikkatini çekmesin diye merkez camilerinde yokken küçük kent ve kasaba camilerinde asılı bulunmaktadır. Kurban kesmek için bölgeye giden İHH İnsani Yardım Vakfı ekibininin belirttiğine göre, camiye girmesi yasak olanlar şöyle sıralanıyor: Partiye girmeye namzet öğrenciler, devlet memurları, işçi ve emekliler, 18 yaşın altındakiler, kent yöneticileri ve memurlar, kadınlar. Öte yandan, camiye girmesi yasak olan kişilerin, caminin avlusuna bile giremedikleri belirtiliyor. Bu yapılanların perde arkasında şüphesiz, Çin’in materyalist felsefesi yatmaktadır.

Doğu Türkistan’da Müslümanların sadece iki çocuk sahibi olmasına izin veriliyor. Kadınlar kürtaj yapmaya zorlanarak çocuk sahibi olmaları engellenmektedir. Ayrıca Uygur Türklerinin yurtdışına çıkması neredeyse imkânsız hale getirilmiştir. Müdahale edilen konuların en önemlilerinden biri de eğitimdir. Doğu Türkistan’da eğitimde Çince zorunlu olarak dayatılmaktadır. Uygur gençlerinin üniversite tahsili görmeleri zorlaştırılarak eğitimleri engellenmektedir. Bu üniversitelerde okumasına imkân tanınan Müslüman öğrencilerin oranı ise ancak %20’dir. Bunun yanında okullarda din dersi programlarının esası ateizm üzerine bina edilmiştir. Öğretmen olabilmek için komünist olmak şartı koyulmuştur.

Komünist Çin, Uygur halkına bir yandan etnik temizlik yaparken diğer yandan ise Doğu Türkistan’ı Çinlileştirmeye çalışmaktadır. Çin’deki nüfusu Doğu Türkistan’a aktararak nüfus çoğunluğunu elde etmek istemektedir. 1953 yılında bölgede %75 Müslüman, %6 Çinli yaşarken bu oran 1982 yılında %53 Müslüman, %40 Çinli’ye yükseldi. 1990 yılında yapılan nüfus sayımında ulaşılan %40 Müslüman, %53 Çinli nüfus oranı bölgedeki etnik temizliğin boyutlarını göstermesi açısından son derece önemlidir.

Doğu Türkistan topraklarında bu vahşetler yaşanırken Türk –İslam dünyası adeta sırtını dönmüştür. İşgalinden itibaren hiçbir destek görmeden yalnız başına bu zulmü göğüslemiştir. Kimi dönemlerde oldukça başarılı direnişler sergilemelerine rağmen Çin esaretinden kurtulamamışlardır. Bu bağımsızlık hareketlerinde adı öne çıkan Osman Batur, Çin işkencelerine başkaldıran efsanevî bir kahramandır. Kısa da olsa, bir dönem için milletini Çin işkencelerinden kurtardı. Bu başarısı sebebiyle de işkence uygulanarak şehit edildi. Osman Batur gibi niceleri “esarete tahammülümüz yok!” diyerek mücadeleden geri durmadılar.

Kızıl Çin’in işkenceleri altında inleyen yalnız ve hüzünlü Doğu Türkistan halkının maruz kaldığı bu insanlık dışı muameleler şahit olanların yüreğinde derin kederlere yol açmaktadır. Bu baskı ve zulmün bitmesi için dünyanın Doğu Türkistan halkını hatırlaması ve yanında olduğunu hissettirmesi gerekmektedir. Doğu Türkistan da ümmetin kanayan bir yarasıdır ve Çin istilası o toprakları kana boyamıştır.

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |