Esiyordu tuğ, törenin gölgesinde.
Esmesinde tunç yollar akıyor Tanrı Dağı’na.
Koşuyordu atlar,
Suskunluğun asiliği yelelerinde,
Taşıyorlardı sırtlarında akınları, od yurduna.

Otağlar kuruluyordu kara ve ak.
Konukluğunu yaşıyordu budun, ötelenmiş düşlerde
Bozkır yaşama bulanıyordu,
Boz toprak ise Araz’a, Hazar’a…

Issık çalıyordu kopuzlar,
Susmuyordu ozanların korkut yüreği.
Söyleniyordu, “Mete” diyordu, “Çingiz” diyordu.
Adlarını sayarak atalarının yüreklerinde,
Türklerin uslu bilgeliğini adıyordu ezgilerine.

Kalem tutan eller Tonyukuk’a yakarıyordu.
Yazıyorduk Yollug Tigin’ce Tanrı Dağı’nın uçmağını.
Ataların gökçe ruhunu taşıyan ozan oluyorduk.
Korkutluk övüyordu kopuz tutan elleri,
Öğütlüyordu söz dizen yüreğimizi…

Al tuğ estikçe taşıyordu dizelerden küçük sözcüklerim.
Esmesinde taşınıyor börülüğüm Tanrı Dağı’na.
Koşuyordu imcelerim, koşuyordu Türkeli’ne.
Bağırışların sessizliği içlerinde,
Taşıyorlardı sırtlarında Türkçülüğe iye yüreğimi…

Sunkur Kağan…

Not: İçerik, “Türkmüsün.Net“ten alıntılanmıştır.

Ey,mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü,
Kızkardeşimin gelinliği,şehidimin son örtüsü!
Işık ışık, dalga dalga bayrağım,
Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.

Sana benim gözümle bakmayanın
mezarını kazacağım.
Seni selamlamadan uçan kuşun
yuvasını bozacağım.