Ülkümün ufku dağlar
Aşıyor alperence…
Milyonlarca yürek var,
Yaşıyor alperence…

Hilal, yıldız şahitler,
Pusuda iken itler;
Toprağa gül şehitler
Düşüyor alperence…

Gelince kutlu çağrı,
Açılır yiğit bağrı,
Gençlerim Hakk’a doğru
Koşuyor alperence…

Zulüm, kışa erse de,
Zalim rağbet görse de,
Balalar üşürse de;
Üşüyor alperence…

Deme ki bana “unut”
Gel sen de bu fikri tut,
Ertuğrul da bir umut
Taşıyor alperence…

Mehmet Ertuğrul

Sen istersen kalbimi parçala, kır, çiğne, ez,
Benim gene bu yolda tükenmez bir canım var!
Sen ölüm ol, başımda her an dolaş, her an gez,
Benim de bir gün gene sana bir isyanım var!..

Hoş mu geldi sana bu, bir an için sustuğum?
Beni bu yoldan etmez, hükmünle kan kustuğum!..
Ey koynunda dünyaya gelip ayak bastığım,
Damarlarımda sana vakfedilmiş kanım var!

Benim aşkım, a dostlar, ezelidir, ezelî,
Kim çalacak gönülden o sevdalı güzeli?!
Yok bir kuvvet ki, yıksın kalbimdeki emeli,
Benim ki o kurtuluş gününe imanım var!..

Sen aldırma içinden yaralıyım, yaralı,
Bırak geçsin genç ömrüm fırtınalı, boralı;
Ben bilirim, sonunda çıkmam yüzü karalı,
Yurdumun gençlerine ümidim, imânım var!.

|» “Almas Yıldırım” Sayfasına Dön! « |