(Vural Savaş)

KİTABIN ADI : İrtica ve Bölücülüğe Karşı Militan Demokrasi
KİTABIN YAZARI : Vural SAVAŞ
YAYIN EVİ : BİLGİ YAYINEVİ
BASIM YILI : 2000

KİTABIN KONUSU

Gelişen dünya düzeninde hızla kendine bir yer edinmeye çalışan Türkiye’nin, kuruluşundan günümüze geçirdiği sosyopsikolojik olayların etkisi altında varlığını koruyup geliştirme çabası yanında bunlara engel teşkil eden iç ve dış güçlere karşı sergilenecek tavırda demokrasinin ne anlam taşıdığı anlatılmaktadır.Yüz Temel Eser Özetleri, Kitap Özetleri, Roman Özetleri, Yüz Temel Eser, Özet

KİTABIN ÖZETİ

Vural SAVAŞ,yani eski Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı görev yaptığı yıllarda pek çok dava ile ilgilenmiş, günümüz Türkiyesi’ni meşgul etmekte olan pek çok konuyu açıklığa kavuşturmuştur.Emekli olmasının ardından da görev süresince söylemek isteyipte kanunların izin vermediği pek çok anısını değişik belgelerle ortaya koymuştur.
Kitapta çarpıcı örneklerin yanısıra ülkenin bir çok kurumuna kadar sızmayı becermiş amaçları,laik ve demokratik anlayış yerine kendi arzuları olan sistemi yani kanun dedikleri çağdaş anlayışla hiç bir noktada bağdaştıramayacağımız ilkellik kokan şer’i anlayış sistemi çerçevesinde özlemledikleri günümüz Afganistan’ını getirmek isteyen grupları da anlatmaktadır.

İrticanın yanısıra ülkenin bağımsız bütünlüğünü de tehdit eden bölücü örgütlerden(DHKPC,PKK) de bahsetmektedir.Yine buna bağlı olarak pek çok Avrupa ülkesisnin insan hakları kisvesi altında gelişen Türk medeniyetine sekte vurmak amacıyla nasıl evlerimize kadar sızıp televizyon başında bizleri körelttikleri,okullarımıza, üniversitelerimize girip yardım adı altında fikir babalığı yaptığı, yine ülkenin Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde yaşayan halkın eğitimsizlik zaafını kullanarak kendi çıkar ve amaçları doğrultusunda kullandıkları anlatılmaktadır.

Herşeyden daha mühim olanı Yüce Önder ATAÜRK’ün bizleri seksen yıl evvel uyarmasına rağmen kendi milli meclisimizde milletin kürsüsünde vatanı satanların nasılda halk tarafından sevilip sayıldığı ,milletin açlık ve sefalet çektiği bir ortamda nasıl da altlarında son model arabalar zevki sefa içinde keyif sürdükleri bir utanç tablosu olarak ortaya konulmuştur.

KİTABIN ANAFİKRİ

Demokrasi;demokrasinin uygulanış zorluğu ve Türkiye üzerine oynanan gizli oyunlar.

KİTAPTAKİ OLAYLARIN VE ŞAHISLARIN DEĞERLENDİRİLMESİ

Kitap belge niteliğinde olduğu için belli olaylar ve şahıslar etrafında toplanılmamıştır.
Değişik yer ve zamanlarda yaşanmış hukuksal bir takım olaylar pek çok şahsın katılımı ve ön görüleri ile düzenlenmiş bir anlatımla karşımıza çıkmaktadır.

KİTAP HAKKINDA ŞAHSİ GÖRÜŞLER

Yetişen yeni neslin daha temiz bir toplumla karşılaşması açısından günümüz Türkiyesi’nin ;yani uyuyan devin uyanması amacını güden idealist bir eserdir.

KİTABIN YAZARI HAKKINDA BİLGİ

Vural Savaş, 1 Ağustos 1938′de Antalya’da doğdu.
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden 1969 yılında mezun olduktan sonra, Ankara Hakim Adayı olarak mesleğe başlayan Savaş, sırasıyla Aralık ve Gülnar Hakimliği ile Yargıtay Tetkik Hakimliği görevlerinde bulundu.

7 Kasım 1987 tarihinde Yargıtay Üyeliğine seçilen Vural Savaş, Birinci Ceza Dairesi Üyesi iken, Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nca 24 Aralık 1996′da yapılan seçimlerde en çok ikinci oyu alarak (93) Mater Kaban’ın (101 oy) ardından beş aday arasına girdi. Savaş, 9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından 17 Ocak 1997′de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na seçildi.

Savaş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı görevi süresince “laiklikten ödün vermez tutumu” ile tanındı. Vural Savaş, 21 Mayıs 1997 tarihinde Refah Partisi’nin(RP) temelli kapatılması için Anayasa Mahkemesi’ne başvurdu. RP, 16 Ocak 1998 tarihinde kapatıldı. Savaş, 7 Mayıs 1999 tarihinde de Fazilet Partisi(FP) hakkında kapatma davası açtı.
Vural Savaş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’ndaki 4 yıllık görev süresini 21 Ocak 2001 tarihinde tamamladı..

Savaş, Yargıtay Genel Kurulu’nun 18 Aralık 2000 tarihindeki aday belirleme seçiminde 153 oy aldı. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, aynı gün, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na, Yargıtay’daki seçimde 104 oy alarak ikinci aday olan 11. Ceza Dairesi Başkanı Sabih Kanadoğlu’nu seçti.

Savaş, 19 Aralık 2000 tarihinde, görev süresinin sona ermesinden sonra emekliye ayrıldı.
Evli ve üç çocuk babası Savaş’ın, “Türk Ceza Kanununun Yorumu”, “Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun Yorumu” ve “İrtica ve bölücülüğe karşı militan demokrasi” adlı yayınlanmış eserleri bulunuyor.

|» Roman Özetleri Sayfasına Dön! « |

 Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Yargıtay başkanı merhum Öktem’in cenaze törenindeki olaylar hemen hemen bütün basın, partiler ve dernekler tarafından irticanın hortlanması şeklinde görüldü ve büyük bir tehlike karşısında olmanın telaşı bütün Türkiye’yi sardı.

Ama Muhalefet Partisi Başkanı bunu “tipik bir 31 Mart Olayı” diye tarif etti. Gerçekten çok çirkin olan hadise, başta hukuk adamları olmak üzere yapılan protesto yürüyüşleriyle sona erdi.

Öyle sanıyoruz ki hukuk adamlarının ve hele, en üstün derecedekilerle birlikte hakimlerin bir protesto olayına karışarak yürüyüş yapmaları cihan tarihinde ilk defa görülmektedir.

Türkiye’deki en üstün hakimin ölüsüne karşı yapılan saygısızlık ve hatta saygısızlığı çok aşan aşağılama dolayısıyle hakimlerin üzüntü ve öfkeye kapılmaları, bu öfkeye savcı ve avukatların da katılmaları normaldir. İrticanın Türkiye’ye nelere mal olmuş ve uğursuz nesne olduğunu bilen aydınların da aynı duyguya kapılmalarında şaşılacak bir yön bulunmasa gerekir. Fakat yüz mutaassıbın eseri olan saldırganlığa bakarak irticanın bu devleti ele geçirebilecek kadar güç kazanmış olduğunu ileri sürmekte elbet isabet yoktur.

İrtica ikiyüz yıldan beri daima gücünden kaybederek yaşamış, gerek zamanın akışı, gerekse öğretimin yayılması dolayısıyla sıfıra doğru yol almakta bulunmuştur. Siyasî gayelerle ve yeni anayasanın getirdiği sonsuz hürriyetle irticanın yaşaması ve kuvvetlenmesi için gösterilen bütün çalışmalar, yüz yaşındaki bir ölüm hastasını vitaminlerle canlandırmak için gösterilen gayretten farksızdır.

İmran Öktemolayını çıkaran yobazları kendi haline bıraksaydınız, askerle polisi kışla ve karakollara çekerek “Ne olursa olsun karışmayacaksınız” diye buyruk verseydiniz, onlar yine birşey yapamazladı. Tek yapacakları şey çirkin davranışlarını daha da çirkinleştirerek Öktem’in tabutunu parçalamak, çevredeki birkaç kişiyi yaralayıp öldürmek, bağırıp çağırmak olurdu. Fakat bu kafa yetersizlikleri, bu zihniyet bozuklukları ile devleti aslâ ellerine geçiremezlerdi ve emin olun bir saat geçmeden kendi aralarında anlaşmazlığa düşerek birbirlerini tekfire başlarlardı.

Yobazların bu davranışının üşünülerek tasarlanmış olduğu hakkındaki yazılar asla doğru değildir. Hele bu işte hükûmetin parmağını aramak partizanca bir lâf ebeliğidir. Bu hadise, hiç şüphe yok, fevrî bir harekettir ve yıllardır yurdumuzda esen disiplinsizlik havasının olağan sonuçlarından birisidir.

Buna benzer başka bir hadise Millî Birlik Komitesi zamanında ve Yassıada duruşmaları sırasında da olmuştu. Yassıada’da ölen eski İstanbul valilerinden merhum Lütfi Kırdar’ın cenazesinde de bazı taşkınlıklar olmuş, hattâ o zaman İstanbul valiliği görevinde bulunan General Refik Tulga, olayın elebaşlarından birine mezarın önünde bir de tokat atmıştı.

Millî Birlik Komitesi zamanı bir sıkı yönetim ve dikta zamanıydı. Bugünkü aşırı hürriyetten eser yoktu. O şartlar altında bile dinî taassupla fevrî hareketler yapılabiliyordu. İmran Öktem olayında hükûmeti sorumlu bulunca Lütfi Kırdar olayında da Millî Birlik Komitesi’ni suçlu görmek gerekecektir ki buna asla imkan yoktur. Çünkü Millî Birlik Komitesi iktidara geldiği gün yaptığı ilk işlerden biri Doğu’daki şeyhleri tutuklayıp bir kampa tıkmak olmuştu.

Türkiye’deki yobazlığın dışardan kışkırtıldığı, desteklendiği söyleniyor. Söylentilere inanmak gerekirse bunu Suudî Arabistan destekliyormuş. Suudî Arabistan’ın arkasında da Amerikan petrol kumpanyaları ve dolayısı ile Amerika varmış.

Suudî Arabistan zengin petrol kaynaklarından elde ettiği büyük gelire rağmen kendi güneyindeki küçük Yemen’de sürüp giden cumhuriyetçi-kralcı savaşını, kendi çıkarı bakımından desteklediği kralcılar lehine çevirmekten bile âciz kalmış bir devlettir. Türkiye gibi, kendi çapının çok üstündeki bir ülkede propoganda yapmaya girişmeyecek kadar da akıllıdır. Suudî Arabistan’ın Türkiye’de hiçbir siyasî emeli olamaz. Kendi dinî, aynı zamanda millî davası olan İsrail meselesine bile karışmaktan çekinen bir devletin Türkiye’de taassubu besleyeceğini düşünmek abestir.

Suudî Arabistan’ın arkasındaki Amerika’nın da taassubu desteklemesi bir hayaldir. Türkiye’ye hakim olmak isteyen yabancı devlet, âciz cahil taassubu kışkırtmakla birşey kazanamayacağını bilir. Bir yabancı ülkeye hakim olmanın yolu o ülkedeki askeri, aydınları, zeki ve kabiliyetli adamları, bazı partileri elde etmektir. Bu konuda solcu yazarların kopardığı yaygara, her hadiseyi istismar ederek millette bezginlik yaratmak hususundaki Varşova toplantısı kararlarının uygulanmasından başka birşey değildir.

İmran Öktem olayının aksi yönden bir benzeri, öğrenci kargaşalıkları sırsında Bayazıt Kulesindeki Türk Bayrağını indirerek yerine kızıl bayrak asmakla yapılmış, fakat bu olay ötekinden çok daha mühim olduğu halde üzerinde hemen hiç durulmamıştı.

Türkiye için irticanın bir tehlike olmasına karşılık, dışardan beslenen komünizmin ciddi bir tehlike olduğu muhakkaktır. Fakat bugünkünü 31 Martla ölçüştürenler dünkü karşısında birşey söylememişlerdi.

Neden böyle olmuştur? Bunun sebebi parti mücadelesi ve son zamanların deyimiyle söyleyelim, “siyasî yatırım” gayretidir.

Adalet Partisi hükümetinin pek çok yanlışları, beceriksizlikleri, acizlikleri ve partizanca davranışları olduğu muhakkaktır. Böyle olduğu halde seçim şansı en kuvvetli olan parti yine de odur. Halk Partisi’nin normal şartlarda bir seçim kazanarak tek başına iktidara gelmesine imkan yoktur. Bir ülkücü değil, sadece bir partici olan İsmet İnönü, “ortanın solu” prensibini bir tertip olarak, belki de Ecevit’in kışkırtmasıyla çıkarmış, fakat bunun bir başarı reçetesi olmadığını anlayınca seçim şansı olarak fırsatlardan faydalanmak, iktidarın yanlış adımlarını mübalağa ile kullanmak yoluna sapmıştır. Bundan dolayıdır ki hiç de büyütmeye değer bir hâdise olmayan İmran Öktem olayını koz olarak kullanmakta, bunu 31 Martla eşit tutmaya kalkmaktadır. Fakat bu eşit tutma çok isabetsizdir ve İnönü’nün uzun siyasî tecrübesiyle bağdaştırılamayacak kadar acemicedir.

31 Mart silahlı bir asker ayaklanmasıydı. Kan dökülmüş, âsiler bir süre duruma hakim olmuştu. İmran Öktem olayında bunların hiçbiri olmamıştır. Olamazdı da.

Çünkü irtica artık bir kuvvet değil, acınacak kadar zavallı bir zihniyettir.

Gözlem, 15 Mayıs 1969

Kaynak: Nihal-Atsız.Com

|» H. Nihal ATSIZ Sayfasına Dön! « |