Her şeyi, bütün arzuları, isteyi, ihtirası, yaşamak aşkı göydeki yıldızlar sabahın ağuşunda öldürdüyü kibi, sevdiklerinin yanındaca ölmüşdü. O ne mutlu ola bilmişdi, ne de mutsuz… Sadece zaman onu bu dünyaya gereksiz bir eşya gibi atmışdı, ağır zarbesini bir kere, bir dafalık indirmişdi ve her şey kurtarmamış bitip tükenmişdi.

Özlemeyi özlüyordu, amma bu ondan çok uzakda idi, daha hiç de ola bilmirdi, hiç olanda her şey uğrunda savaşıb çarpışıyordu, hayata nifrət edir, bazen de seviyordu, kin beslemeyi başariyor, arzulamak kabiliyyeti de vardı. Amma şimdi her şey geçmişde idi, şimdisi, geleceyi olmayan bir geçmişde… Aslında onun hatırlanacak geçmişi de yokdu, her zaman şimdisine sığınıb kalmışdı ve o kalbinin derinliklerinde hiss ediyordu ki, şimdisi də onunla birge kayb olmuşdur.

“Yok, hiç bir kayb olma da yokdur, sadece ben şimdi böyle yaşamağı başarmak için kayb olmuş bir şeyin hasretine sarılıb yaşamak istiyorum. Başka kim, ne var ki? Benim ömrüm? Olub ki? Ne zaman, harada, nasıl? Sadece zorla yaşamakdan başka bir şey olmayıb. Bu dünya ile benim işim olmadığı gibi, dünyanın da benimlə işi olmayıb. Biz bir-birimizə sırınmışık, ne benim isteyim sorulub, ne de dünyanın…İşe bir bak, bu ki, felaket deyil. Kimden ne sorulub? Bu boşlukda kalmak bene gerekmi, kim bendən ne gözliyor, etrafdakılarla ilgim varmı, artık hiçliyin içinde ne ise olmağı başarmak kabiliyyeti de mahv oluyor. Kim merak edib beni mahv etmeye? İlahi, beni məhv etmek bile kimsenin umurunda diyil. Hım, karib… adam iddiasız, sakin yaşayanda hiç kimseni ilgilendirmiyor…. Nə zaman ki, iddia edib ne ise istemeye başliyorsan, bak, seni sevenlerin de sevgisi nifrete, yahud meraksızlığa çevriliyor. Aynan evlat gibi. Evlat da iddiasız, sakin olanda onu sevmek kolay oluyor.

Benim de evlatlarım var, onlar, onlar da məni sevmiyor? Yok, elbet seviyorlar, amma bu, seçilmiş bir sevgi deyil. Onların anası olmak benim kaderim olduğu gibi, onların da kaderine yazılıb, hale zoren sevmelidirler, başka yolları yokdur. Bir başkası anneleri olsaydı, onu seveceklerdi…”

Düşüncelerinden cana doydu. Yata bilmiyordu, her yeri ağrıyordu, amma inildemedi. Eşinin hiç bir şey eşitmeyib onun ağrısını hiss etmeden böylece rahat uyumasının içinde yaradacaklarından, kinden, nifretden korkuyordu. Dişlerini sıkıb döndü, yatak ona rahatsiz idi, durub sessizce kapıdan çıkmak, gecenin karanlığında eriyip yok olmak istedi, amma nereye gidecekdi? Gece ebedi deyildi, sabah yenə açılacakdı, yene her şey yeniden başlayacakdı! Ağlamak istedi, amma boğazına yığılan acı göz yaşı kahere çevrilip tıkac gibi nefes yoluna tıkandı, iki günden beri ağrayan boğazı daha da acımağa başladı.

Bir-iki defasında ağrıdan şikayetlenmişdi, amma eşi umursamamışdı. Bazen cok acıyanda onun nezaket hatrına yardım etmesini hatırlayıb köks ötürdü, amma bu onu evvelki gibi ağrıtmadı, tek ona teesüflendi ki, höngür-höngür ağlaya bilmiyor…

“Bu gün bana ne olmuş, duyğularıma hakim olamıyorum, neden, nə baş verib ki? Her şey evvelkidirse, neden azabım artıb?.. Bu gün ayın kacı, daha doğrusu açılan sabahda tarih nə olacak? Düne kadar yadımdaydı, unutmamışam. Hım, hatırlanası ne var ki? Eşimin “ seninle mahv oldum” deməsindən başka hiç ne”.

Her dafasında eşinin bu tür sözlerinin cavabında “ayrıla bilirsin, seni mecbur eden kim” deyib üstünden keçenden sonra onun içində, kalbinde ne uçurumlar açılmışdı… onu incitmek için deyilmiş sözlerden doğan yarı utanc, yarı çaresizlik duyğusu ona neler etmemişdi? Etdikce de mahv olmuşdu, cismi, kadınlık ruhu bu əzapların ağırlığı altında hemişelik ölmüşdü, kimseye, kendine bile belli olmayan bir zamanda her şey tükenib yok olmuşdu.

Günlerle güzgüde kendine bakmıyordu. Evvellər heyacanlanıyordu, saçına ak düşende, elleri kırışanda, gözlerinin altı gölgelenende bazen depresyona düşüyordü, bazen de aqressivleşirdi, şimdise hiç basit rahatsızlık da keçirmiyordu. Hiç bakımına da fikir vermiyordu, günlerle darak deymemiş saçları, eskimiş geyisilerle eve gelenin karşısına çıkmakdan utanc duymuyordu. Her defasında heveslenib bir şey etmək isteyende beklediyinin aksi oluyordu.

Bir dafasında hüceyrelerinin bölünüb-parçalanıb yaşamak aşkından doğan bir istek doğmuşdu içində. Dügün tarihini anmak isteyi… Hediye de düşünmüşdü eşi için. Amma hiç ne alınmamışdı, eşi gec saatlerde gelmişdi ve icindekiler kazabının kölgesinde kuruyub mahv olmuşdu. “Sonra mecburi romantikadan yorulub çekildim, böylece her şey bu günkü hale geldi ”.

Kalkıb düşüncelerdinden şişmiş başını ellerinin arasında sıkdı. Eşi rahat yatıyordu ve kadın eslinde eşinin ona nasıl yanaşdığını bilse de, bundan ezap çekse de, yine onu oyatmak arzusu doğdu içinde. Pısıltı ile eşini çağırdı, eşi onu eşitmedi. Kadın daha da üzülüb elini yüzüne çekdi, bu defa kendini saklaya bilmeyib inildedi, hetta kasten bir az ucadan -eşinin oyanacağına ümitlenmişdi kaliba…Yok, eşi yatıyordu. Kadın başını çevirib gözlerini yumdu. Bir az keçmemiş eşinin oyanmamasına şükür etdi. Onsuz da nevaziş, kayğı olmayacakdı. “Ne olmuş? ” sualı yılan gibi içini daha da buzladacakdı, kadın da “bir şey yok” deyib belke az da olsa eşinin sesinde nigarançılık yaranacağını bekleyecekdi, amma bütün bunlar olmayacakdı. İlahi, onda yine bir az ölecekdi, tam ölmek için her şeyden yardım dileyecekdi, əlacsız olduğunu bile-bile…

İçi bomboş idi, yalnöz sesiz küsse vardı, göz yaşları ezapı da da yuyub aparmışdı, sanki akıb harasa gitmişdi, ondan once toprağa karışmışdı. Çetinlikle kalkıb eyvana geçdi, hava o kadar sıcakdı ki, burada duramadı. Kötüye dönmüş ayaklarını sürüye-sürüye evlatlarının odasına keçdi, sessizce bir müddet durdu. Aslinda onu bu duruma, aciz hala salan eşi yok, cocukları idi, onların rahatlığını pozmak, alışdıkları hayatdan ayırmak korkusu onu ezib bu hala getirmişdi.

Bazen beynine gelen düşünceden, evlatlarının kaşke olmamasını düşünende korkuyordu, kendine lanet yağdıra-yağdıra bu düşünceleri beyninden çıkarmağa çalışıyordı, sonra ağlaya-ağlaya dua edib Allahdan onların korunmasını dileyirdi. Evlatlarını çok seviyordu, amma bu sevgi onu “zoren analık” düşüncesinden, hissinden kurtarmıyordu. Hayat onun için bir vezifeye, sevmediyi, belke bacarmadığı, zorla kabul etdirilmiş borca çevrilmişdi. Ne gitmek, ne imtina hakkı vardı!

Sanki onun ruhu buralardan çokdan göçüb gitmişdi. Bedeni, fiziki ezablarısa onu dara çekib neyinse, kiminse kısasını alırdı … Buralardan tamamen gitmək… en böyük arzusu bu idi.

Kalkıb yeniden yatak odasına keçdi. Eşi yatıyordu. O mutsuzluğundu kovrulup yanıyordu. Eşi yatıyordu. O, ümitsiz, çaresizdi. Eşi bütün dünyaya sahibmiş gibi arkayın yatırdı. O bu gecenin karanlığında ömrünə düşmüş karanlıkdan korka-korka çırpınırdı, eşi habersiz, sakit-sakit yatırdı… Çünki o, karanlıkdan korkurdu, eşi yok!

Bütün kadınlar karanlıkdan korkar. Demək bu, kadın olmak idi… Gecə keçiyordu. Milyon yıllardı bu geceler böylece gelib keçir, milyon yıllardı ki, bu gecelerin karanlığında kadınlar korkub kıvrılır, ezab çekir, mutsuz olur!.. Çünki dünyanın, onda ne varsa her şeyin karakteri, huyu kaba, kendini beyenen, aldadıcı, yalancı, keçici… Ve erkekler bu dünya ile dil tapıb burda rahat yaşaya biliyorlardı.

Kadınsa bilirdi ki, bu gece de keçecek, o yine sabahı karşılayıb növbeti geceni, onu ezib korkudan karanlığı karşılayacak. O, bütün bunları kimseyle paylaşmayacadı, “zayıf”, “iradesiz” elan olunacakdı. Amma tek o, yalnız kendi neler olduğunu biliyordu.

Onun yaşamağa hevesi yokdu aslında… Çünki o, hata olarak bu dünyaya gelib çıkmışdı, sonra mutlu olmak için yola çıkıb yolunu kayb etmişdi.

Ve bir erkeyin yanına gelib çıkmışdı. Sadəcə, erkeyin..

Bütün kadınlar kimi…

Dr. Zümrüd Yağmur

(Görüntülemek istediğiniz başlığa dokunun.)

Atatürk’ün Hayatı
Atatürk İlkeleri
Atatürk Devrimleri
Atatürk Kronolojisi
Nutuk (Söylev)
Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi
Gençliğin ATA’ya Yanıtı
Dış Basından Atatürk
Anılarla Atatürk
Atatürk’ün Vecizeleri
Atatürk ve Dil Devrimi
Atatürk’ün Şiirleri
Kendi Sesiyle Atatürk
Ulu Önder’den Özlü Sözler
Atatürk’ün Türkçü Sözleri
Atatürk’ün 10. Yıl Nutku
Atatürk Fotoğrafları Derlemesi
Atatürk’ün Otuz Kişilik Özelliği
Atatürk Hakkında Söylenen Sözler
Atatürk’ün Görüntüleri – Videoları
Atatürk’ün Sevdiği Şarkılar

Atatürk’ün Türk Dili’ne Verdiği Önem
Atatürk’ün Dile Verdiği Önem
Atatürk’ün Eğitime Verdiği Önem
Atatürk’ün Eğitim Hakkındaki Düşünceleri
Atatürk’ün Edebiyata Verdiği Önem

.

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Atatürk, Atatürkün Hayatı, Atatürkün İlkeleri, Atatürkün Devrimleri, Dil Devrimi

(Görüntülemek istediğiniz başlığa dokunun.)

Cumhuriyetçilik
Laiklik
Devrimcilik
Milliyetçilik
Devletçilik
Halkçılık

.

|» “Atatürk” Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Atatürk, Atatürkün Hayatı, Atatürkün İlkeleri, Atatürkün Devrimleri, Dil Devrimi

The post Atatürk İlkeleri first appeared on Bilgicik.Com.]]> https://www.bilgicik.com/yazi/ataturk-ilkeleri/feed/ 17 https://www.bilgicik.com/yazi/ataturk-devrimleri/ https://www.bilgicik.com/yazi/ataturk-devrimleri/#comments Fri, 21 Sep 2007 21:25:06 +0000 https://www.bilgicik.com/yazi/ataturk-devrimleri/ …Atatürk Devrimleri… Harf Devrimi Atatürk’ün gerçekleştirmiş olduğu en önemli devrimlerden birisi, Arap alfabesinin kaldırılması ve Latin alfabesinin kabul edilmesi olmuştur. 3 Kasım 1928 tarihinde, yeni Türk Alfabesi kabul edilmiştir. Kıyafet Devrimi Kıyafet devrimi ile birlikte, kadınlar çarşaf giymekten vazgeçerek, modern kadın elbiseleri giymeye başladılar. Erkekler ise fes yerine şapka giymeye başladılar. Hukuk Sisteminin Laikleştirilmesi 1920 […]

…Atatürk Devrimleri…

Harf Devrimi

Atatürk’ün gerçekleştirmiş olduğu en önemli devrimlerden birisi, Arap alfabesinin kaldırılması ve Latin alfabesinin kabul edilmesi olmuştur. 3 Kasım 1928 tarihinde, yeni Türk Alfabesi kabul edilmiştir.

Kıyafet Devrimi

Kıyafet devrimi ile birlikte, kadınlar çarşaf giymekten vazgeçerek, modern kadın elbiseleri giymeye başladılar. Erkekler ise fes yerine şapka giymeye başladılar.

Hukuk Sisteminin Laikleştirilmesi

1920 yılında kurulmuş olan yeni Türkiye Devletinin yeni bir hukuk sistemine ihtiyacı vardı. Atatürk, Şeriat Kanununun yerine İsviçre Medeni Kanununu getirmiş, o dönemde geçerli olan ceza yasasının yerine ise İtalyan Ceza Yasasını getirmiştir. Türk Hukuk Sistemi ise tüm çağdaş gereksinimler Çerçevesinde modernize edilmiştir.

Öğrenimin Laikleştirilmesi

19. Yüzyıl başlarına dek, Osmanlı İmparatorluğu bünyesinde çeşitli eğitim sistemleri uygulanmaktaydı. Atatürk İslami eğitim veren medrese sisteminin yeni toplumun ihtiyaçlarına cevap veremeyeceğini gördü. Bu nedenle, batı modellerine benzeyen yeni bir eğitim sisteminin oluşturulması gerekliydi. Böylece, mevcut sistem değiştirilerek 1933 yılında bir üniversite reformu gerçekleştirilmiştir.

Kadınlara Sağlanan Medeni Haklar

Atatürk Devrimleri ile birlikte, yüzyıllar boyunca ihmal edilmiş olan Türk kadınına yeni haklar tanınmıştır. Böylece kabul edilmiş olan medeni kanun gereğince bundan böyle kadınlar da erkeklere tanınan haklara sahip olacaklar, resmi görevlere atanabilecekler, oy verme ve Millet Meclisine seçilebilme hakkına sahip olabileceklerdir. Tek eşlilik ilkesi ve kadınlara tanınan eşit haklar, Türk toplumuna bir canlılık kazandırmıştır.

Atatürk’ün Türk Tarihi ile ilgili Çalışmaları

Kültürel alanda bir tür milliyetçilik anlamındaki yazı devrimi sonrasında, Atatürk tarih konusuna ağırlık verdi ve 1931 yılında Türk tarih Kurumunu kurdu. Burada, Türkiye Tarihi kapsamlı bir şekilde incelenmekte ve değerlendirilmektedir. Bunların dışında, Yeni Takvim, Ağırlıklar ve Ölçüler, Tatiller ve Soyadı Kanunu gibi diğer birçok devrimler de gerçekleştirilmiştir. Bu konudaki bazı örnekler arasında 1924 Hafta sonu Yasası, 1925 Uluslararası Zaman ve Takvim Sistemi, 1926 Borçlar Kanunu ve Ticaret Kanunu, 1933 Ölçü Sistemleri ve 1934 Soyadı Yasası sayılabilir. 1932 yılında Büyük Millet Meclisi tarafından kabul edilen yasa gereğince Türkler soyadı aldılar ve Milletin liderine de “Türklerin Babası” anlamına gelen Atatürk soyadı verildi.

|» “Atatürk” Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Atatürk, Atatürkün Hayatı, Atatürkün İlkeleri, Atatürkün Devrimleri, Dil Devrimi

The post Atatürk Devrimleri first appeared on Bilgicik.Com.]]>

Hz. Peygamberin bir veya iki kere yaptığı ve devam etmediği şeye edep, mendup veya müstehap denir. Rüku ve secdede tespihlerin üçten fazla yapılması, sünnet olan okuyuştan fazla kıraatte bulunulması gibi. Edepler sünnetleri tamamlamak için meşru kılınmıştır. Hanefilere göre namazın edepleri şunlardır (bk. Buhari, Salat, 9; Ebû Davud, 106,107).

1) Erkeklerin iki avuçlarını iftitah tekbiri alırken yenlerinin içinden çıkarması menduptur. Bu durum da tevazua daha yakındır. Ancak soğuk gibi zaruret hali müstesnadır. Kadınlar ise kollarının açılmamsı için ellerini elbisenin altından kaldırırlar.

2) Namaz kılan kişinin ayakta iken secde edeceği yere, rükuda iken ayaklarının üst kısmına, secdede burnunun iki kanadına otururken kucağına selam verirken omuzlarına bakması menduptur. Bunu yaparken hûşu içinde ve ihsan derecesinde namaz kılma gayreti olmalıdır. Rasûlullah (s.a.v.) ihsanı şöyle tarif etmiştir: “Allah’a, sanki O’nu görüyormuşsun gibi ibadet etmendir. Her ne kadar sen O’nu görmüyorsan da o seni görmektedir. (bk. Ebû Davud, Sünnet 16).

3) Esnerken ağzı açmamaya çalışmak menduptur. Buna güç yetmezse, elin arkası veya yeni ile ağzı kapamak gerekir.

4) Gücü yettiği ölçüde öksürüğü gidermek menduptur.

5) Kamet alınırken, müezzin “Hayye ale’l-Felah” deyince, imam ve cemaatin ayağa kalkması menduptur. İmam mihraba yakın bulunmazsa, her saf, imam aralarından geçeceği sırada ayağa kalkar.

6) “Kad kâmeti’s salâh (Namaz başladı)” denildiği zaman İmam, namaza başlar. İmam bu hareketi ile müezzini doğrulamış olur. Bununla birlikte kâmet bittikten sonra namaza başlanmasında da bir sakınca bulunmaz. Hatta, Ebû Yusuf ile, hanefiler dışındaki üç mezhebe göre uygun olan da budur.

Kaynak: Prof. Dr. Hamdi DÖNDÜREN, Delilleriyle İslam ilmihali, Erkam Yayınları.

|» “Namaz” Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Bir zamanlar bir Kral ile Kraliçe bir kız çocukları olunca bu mutlu günün şerefine bir ziyafet vermişler. Ziyafetten sonra Kral çevresindeki insanlara baba olmanın kendisini

nasıl mutlu ettiğini anlatmış, zira yıllar yılı karısıyla birlikte hep bir çocuk sahibi olmayı beklemiş durmuş. Sonra bebeğin altını değiştirmeyi yeni öğrendiği sıralarda başına gelenleri anlatırken konukların hepsini güldürmüş. Derken konukların bebek Prenses’e hediyelerini verme zamanı gelmiş. Herkes hediyelerini verdikten sonra sıra on iki periye gelmiş. “Benim Prenses’e hediyem Mutluluk,” demiş birinci peri. Konuklar sevinçle alkışlamışlar, Kral’ın ağzı kulaklarına varmış.

“Benim hediyem Güzellik,” demiş ikinci peki. “Benim hediyem Akıl,” demiş üçüncüsü. Böylece on bir peri hediyelerini tek tek vermişler. On ikinci peri tam hediyesini vermek üzereymiş ki, bir gök gürültüsüyle sarsılmış bütün saray. Kapılar ardına kadar açılmış, içeriye yaşlı bir kadın girmiş ayaklarını sürüye sürüye. Onu gören herkes korkudan gözlerini kapatmış.

“On üçüncü peri!” diye bağırmışlar hep bir ağızdan.
“Bana davetiye yok mu Kral?” demiş on üçüncü peri korkun sesiyle kapı ağzından.
“Sana davetiye yollamayı unutmuş olmalılar,” demiş Kral kem küm ederek. “Hizmetkârlar! Sofrada hemen bir yer daha açın! Çabuk!”

Aslında Kral onu bile bile davet etmemiş, çünkü sarayda periler için sadece on iki altın tabak varmış. O da düşünmüş taşınmış, çareyi birini davet etmemekte bulmuş. On üçüncü peri minik Prenses’in kundağının yanına gitmiş. Bebek agu deyip minik elini ona doğru uzatmış. Derken peri birden, “Benim de prensese hediyem, on beşinci yaş gününde parmağına iğ batar batmaz ölmesi,” demiş iğrenç bir kahkaha atarak. Yine bir gök gürültüsüyle, kötü peri kaybolup gitmiş. Sarayın kapıları gürültüyle kapanmış ardından. Korkunç bir sessizlik kalmış geriye. Sonra Kraliçe ağlamaya başlamış. On ikinci peri öne atılmış. “Ben hediyemi vermedim daha,” demiş yumuşak bir sesle. “Kötü büyüyü bozamam belki, ama onu değiştirebilirim. Benim hediyem de büyüyü, Prenses’in parmağına iğ battığında ölmesi yerine, yüz yıl uyuması şeklinde değiştirmek olsun o zaman.” Yıllar geçmiş aradan. Bebek büyümüş, sağlıklı, güzel, mutlu ve akıllı bir genç kız olmuş. Kral’la Kraliçe kötü büyüyü çoktan unutmuşlar. Zaten ülke içinde ne kadar iğ varsa, daha Prenses bebekken yok edilmiş. Prenses uzun yıllar güvendeymiş.

Uzaklarda dikenli çalılarla kaplı bir yer gözüne ilişmiş. Adamları gülerek bu büyülenmiş sarayla içindeki uyuyan güzel hakkında duydukları bir hikâyeyi aktarmışlar ona. ‘Ya doğruysa,’ diye düşünmüş prens ve atını dikenli çalılarla kaplı yola sürmüş. Önce çalılardan geçilecek hiç yol bulamamış. Çalılar hem çok sıkmış ve hem de üstüne tırmanılamayacak kadar dikenliymiş. Bakmış olacak gibi değil, çekmiş kılıcını ve yolunu açmak için çalıları kesmeye başlamış. Çalılıkları aşan Prens gördüklerine inanamamış. Her yer bir heykel gibi kıpırdamadan duran hayvalar ve insanlarla doluymuş. Sarayın içinde dolaşmış. Güneşle aydınlanan pencerelerde tek bir sinek bile vızıldamıyormuş. Hiç kimse kımıldamıyor, hiç kimse cevap vermiyormuş sorularına.

Derken kapısı yarı açık bir kuleye varmış. İçeri girmiş, kıvrıla kıvrıla yukarı doğru uzanan bir merdivenle karşılaşmış. Prens, merdivenlerin bittiği yerde, tepede altına benzer bir şeyin parladığını görür gibi olmuş. Merdivenleri çıkmış ve kendini Prenses’in önünde bulmuş. “Uyuyan Güzel,” demiş fısıltılı bir sesle. Kızın güzelliğine dayanamamış, eğilip dudaklarından öpmüş. Prens onu öper öpmez Prenses gözlerini açmış. Onun uyanmasıyla birlikte sarayın mutfağında ocak tekrar yanmaya başlamış. Çalışma odasında Kral leinden düşürdüğü kalemi almış ve kızının doğum günü davetiyesini yazmaya devam etmiş. Tavuklar yerdeki buğday tanelerini gagalamaya başlamış.

Kulenin en üst katındaki odada Prenses karşısında Prensi görmüş. Yüz yıldan sonra ilk defa dudaklarında bir tebessüm belirmiş. “Benimle evlenir misin?” diye sormuş Prens fısıltıyla. “Evet!” demiş Prenses ve Prensi öpmüş. Kral bu güzel haberi alınca muazzam bir ziyafet hazırlatmış. Prens ile Prenses evlenmişler ve ömür boyu mutluluk içinde yaşamışlar.

|» Masallar Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

(Reşat Nuri Güntekin)

Konu

İlk evliliğinde yaşadığı kötü olaylar sonucu kadınlarn hepsine önyargılı bakan ve onları değersiz gören İskender ‘in başından geçenler anlatılmaktadır.

Özet

Kitap, İskender adlı orta yaşlı bir adamın başından geçenleri anlatmaktadır. İskender, ilk öğrenimini Ankara‘da, orta öğrenimini Amasya ve Niğde ‘de yapmıştır. Babasının mesleği nedeniyle birçok yere gitmiş ve çeşitli insanlarla tanışmıştır. Okul yıllarında genellikle sakin bir yapıya sahip olan İskender askere gidip geldikten sonra tanıştığı Zeynep adlı kadın yüzünden sert, sinirli bir kişiliğe bürünür. Bunun böyle olmasının sebebi kadınla yaşadıkları değişik olaylardır.

Zeynep ile İskender mutlu bir ilişkiye sahiptiler fakat daha sonraları Zeynep, İskender‘i Mesut adlı bir gençle aldatır. Zeynep eve geç gelmeye, İskender‘ e karşı ilgi göstermemeye başlar. Zaman içinde İskender buna katlanamaz ve boşanırlar. Böylece İskender ‘ in kadınlara karşı bir fobisi oluşur. Her kadını Zeynep gibi görür ve hiçbirine güvenemez.. Kendine, bir daha kimseyi sevmeyeceğine dair söz verir. İki sene sonra İskender başka bir yerde çalışmaya başlar.

Çalıştığı ofiste yan masada çok güzel, çalışkan ve çekici bir kadın vardır. Gittikçe bu kadına karşı bir şeyler hissetmeye başlar fakat önceki deneyimi yüzünden uzun süre kendini engeller. Kadına karşı soğuk davranır, hatta bazen tersler ama bunları tamamen isteksiz olarak yapmaktadır. Kafasındaki düşünceler onu bir kadın düşmanına çevirir. Kadınları dünya için gereksiz görmeye başlar. Yan masada çalışan Belgin isimli güzel kız İskender’ e aşık olur ve onun garip tutumunu anlayamaz. İskender de zamanla içindeki sevgiye karşı koyamaz ve Belgin’ e hissettiklerini anlatır.

Ana Fikir

Hayatta hiçbir zaman ön yargılı olmamalıyız.

Şahıslar ve Olaylar

İskender: Başarılı, insanlarla olan ilişkileri iyi, duygularıyla hareket eden, değişken fikirlere sahip olan orta ayşlı biri.

Zeynep: Çekici, güzel, çalışkan, deli dolu, çapkın ve eğlenmeyi seven bir kişilik.

Belgin: Genç, uzun boylu, iyi niytli, utangaç, duygularını tam yansıtamayan biri.

Mesut: Yakışıklı, zengin, kibirli, insanları umursamayan bir kişilik.

Yazar Hakkında Bilgi

Reşat Nuri, 1912 yılında İstanbul Darulfünunu Edebiyat Şubesini bitirdikten sonra liselerde edebiyat, Fransızca ve felsefe okuttu. 1931 ve 1943 yılları arasında Milli Eğitim Bakanlığı müfettişi olarak Anadolu’nun çeşitli yerlerini görme fırsatı buldu.

Bir dönem Zaman gazetesine Temaşa Haftaları başlığı ile tiyatro eleştirileri yazdı çeşitli takma isimlerle (Şair, Nedim, Büyük Mecmua, İnci dergilerinde Hayreddin Rüşdi, Sermed Ferid, Mehmed Ferid) hikayeler yayınladı. Reşet Nuri’nin bazı mizah dergilerinde farklı takma isimler kullandığı da görülmüştür. Ayrıca “Harabelerin Çiçeği” adlı eserini yine zaman gazetesinde Cemil Nimet adıyla yayınladı.

Cumhuriyet’in yeni kurulduğu 1923-1924 yıllarında arkadaşlarıyla birlikte Kelebek isimli haftalık bir mizah dergisi çıkardılar. Reşat Nuri Güntekin, Batılı bazı yazarlarından romanlar, hikayeler çevirmiş, oyunlar uyarlamıştır. Akciğer kanresinden tedavi olmak için gittiği Londra’da ölmüş (Aralık, 1956) ve cenazesi İstanbul’a getirilerek, Karacahmet Mezarlığında defnedilmiştir.

Romanları: Harabelerin Çiçeği (1918), Gizli El (1920), Çalıkuşu (1922), Dudaktan Kalbe (1923), Damga (1924), Akşam Güneşi (1926), Bir Kadın Düşmanı (1927), Yeşil Gece (1928), Acımak (1928), Yaprak Dökümü (1930), Kızılcık Dalları (1932), Gökyüzü (1935), Eski Hastalık (1938), Ateş Gecesi (1942), Değirmen, Miskinler Tekkesi (1946), Ripka İfşa Ediyor (1949), Kavak Yelleri (1950), Kan Davası (1955), Boyunduruk (1960), Son Sığınak (1961).

|» Roman Özetleri Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…