Leyla
(Yahya Kemal Beyatlı)

Gece, Leyla’yı ayin on dördü,
Koyda, tenha, yıkanırken gördü.

“Kız, vücudun ne güzel böyle açık!..
Kız, yakından göreyim sahile çık!..”

Baktı etrafına ürkek, ürkek
Dedi; tenhada bu ses ne olsa gerek?..

“Kız vücudun sari güller gibi ter!.
çık sudan kendini üryan göster!.”

Aranırken ayin ölgün sesini
Soğuk ay öptü beyaz ensesini.

Sardı her uzvunu bir ince sizi.
Bu öpüş gül gibi soldurdu kızı,

Soldu, günden güne sessiz soldu.
Dediler hep “kıza bir hal oldu!”

Ta.. içinden geliyor hıçkırığı,
Kalbinin vardı derin bir kırığı,

Yattı, bir ses duyuyormuş gibi lal,
Yattı, aylarca devam etti bu hal.

Simdi sirasira, aksam hüzünü,
Böyle yastıkta görenler yüzünü,

Avuturlarken uzun sözlerle,
O susup Baktı derin gözlerle.

Evi rüzgar gibi bir sır gezdi,
Herkes endişeli, bir şeyi sezdi,

Bir sabah söyledi son sözlerini,
Yumdu dünyaya ela gözlerini.

Koptu evden acı bir vaveyla,
Odalar inledi Leyla – Leyla!.

Geldi köy kızları el bağladılar,
Diz çöküp ağladılar, ağladılar,

Nice günler bu saadetli ölüm;
Oldu çok kimseye bir gizli düğüm.

Nice günler bakarak dalgalara
Dediler “Leyla uğradı nazarca..”

|» Yahya Kemal Beyatlı Sayfasına Dön! « |