Yol ver, çekil önümden, ey yolumu kesen dağ,
Gün geldi, yeter artık, sılaya varacağım!..
Al beni koynuna, ey doğuya akan ırmak,
Ben de akıp o dertli toprağı saracağım!

Yeter artık, çok oldu gurbet elde kaldığım,
Ayrılık sitemiyle kıvrılıp bunaldığım;
Çık görün gözlerime, ey gadasın aldığım,
Ferhat gibi yolunda dağları yaracağım!..

Yağı, öldü, sanmasın aldığım bu yaradan,
Kaç kere böyle çıktım fırtınadan, boradan;
Gün gelir kaldırarak şu dağları aradan,
Çevrendeki zinciri yine ben kıracağım!..

Kim diyor ki, gönülde hatıran yok, yadın yok;
Lânet o şiirime, ki onda senin adın yok;
Sanma ki gönüllerde garip bir feryâdın yok.
Ben sana varmak için seni haykıracağım!..

|» “Almas Yıldırım” Sayfasına Dön! « |