Öt, kumrum, öt, sen ki benden bahtiyar,
Hiç olmazsa, konacak bir yuvan var,
Senin bu yeşillik, senin bu dağlar,
Ne bir yurt hasreti, ne sıla derdi…
Bunları kör felek hep bana verdi!..

Senin kanadın var, bende kol kırık,
Sende güzel bir ses, bende hıçkırık,
Sardıkça gönlümü me’lun ayrılık,
Kar düşmüş dağlara benziyor başım,
Bir bulut olmuyor bile yoldaşım!..

Öt, kumrum, öt, sen ki benden bahtiyar,
Kanadın var, hürlüğün var, yuvan var;
Uç, benim yerime o dağları sar,
Seslen o yurda bir nevâ şarkısı,
Hürriyet şarkısı, yuva şarkası!…

|» “Almas Yıldırım” Sayfasına Dön! « |