Kim avcı niyetiyle gezerdi bu dağları,
Sinesinde can alan maralı olmasaydı?!.
Kim şair hasretiyle süzerdi bu dağları,
Içinde kalbi kırık, yaralı olmasaydı?!.

Of… Duman çöktü gene bu gönül dağlarına,
Kim getirmiş adımı solgun dudaklarına,
Kim düşerdi hayatın görünmez ağlarına,
Bir gönül bir gönülden aralı olmasaydı?!.

Kim meni saldı bilmem dayanılmaz bu derde,
Nerde menim öz yuvam, öz ilim, günüm nerde?
Annem meni doğurup yaşatmasaydı orda,
Ya İçimdeki bülbül oralı olmasaydı!…

|» “Almas Yıldırım” Sayfasına Dön! « |