Reşat Nuri Güntekin’in Acımak adlı romanı dili ve sürükleyici etkisiyle bir nefeste okunacak kitaplardan. Hiç bir şey göründüğü gibi değildir.Şartları oluşturan sebepelerin neler olduğunu düşünmmeden
sadece olaylara bakara hüküm vermemeliyiz.Esasen olayları anlamak değil sebepleri anlamak mühimdir.Bence kitabın ana fikri bu.

İkinci husus kitapta geçen Zehra karakterinin davnanışlarında etkili olan sebep geçmişte yaşadıkları değil,karakteri, mizacıdır. Yoksa kitapta babasının herşeyini kaybetmesine rağmen ona(kızına) olan sevgisini asla yitirmediği ve ona hiçte acıma duygusunu kaybettirecek şekilde davranmadığı ortadadır.Ailevi yapı şüphesiz onun üzerinde etkili olmuş olabilir fakat Zehra babasının notlarını okurken onun göreve ilk başladığı yıllarda ne kadar idealist olduğunu ve gelecekten beklentilerini görüyor.Ve şaşırıyor.Ama bunlar benim fikirlerim diyor.Acıma duygusunu kaybetmesi diye bişey kitapta söz konusu değil.( öğrencilerine karşı) Kitap dikkatli tetkik edilirse görülecek ki Zehra babasını yanlış anlamaktan dolayı sonunda pişman olmuştur ve acınacak durumda olan biri varsa o da yıllarca zehra tarafından yanlış anlaşılmış olan Mürşit beydir yani babasıdır.Yani kitap babasina karşı yanlış anlamaktan dolayı acıma duygusunu vurguluyor.Ve zaten sonundada o pişmanlıkla zehra babasının cesedine sarılıp affet beni diye feryat ediyor.Bizim aynen Reşat Nuri’nin bu romanında anlatmak istediğini yanlış anladığımız gibi.Kitabın tamamına bakalım.Sadece başlangış bölümündeki ifadelerden öğrencilerine karşı takındığı tutuma göre değerlendirip öğrencilere karşı acıma duygusunu yitirğini düşünmek hata olur fakat bu durumda söz konusudur fakat kitabın omurgası yukarıda ifade ettiğim husustur.Kitaptaki en çarpıcı ifadede başlangıçta kitaptan iktibas ettiğim alıntıdır.Gerçekten bir muhtaç, dilenci,aç ve sefil bir insanı gördüğümüzde içimizde bir sızı hissetmiyorsak insanlığımızdan şüphe edelim. Teşekkürler.