Kendini iyi hissettiren insanlara duvar örme.
Zamanla büyür onlar, dev olurlar, krallık kurarlar
Neden gülümsediğini unutursun ve
Bir gün kalbin yok olur.
Kimseye sokulamadan içindeki yığınlara kapanırsın.
Güneş açar bir sabah kalbin avucuna konar
Şaşırırsın.
Midende kelebekler tepinir
Tatlı bir tarafı olur bu mutluluğun
Ağlarsın
Hem sevinçten hem de zor günlerden
Mevsim yazdır
Gökyüzü elinde
Bulutlar teninde

Sev.
İlk önce kendini
Sen özelsin
Bu bir kişisel gelişim kitabının giriş cümleleri asla değil
Bunlar gerçekler
Sen gerçeksin ve
O kadar değerlisin ki…

Cansu Şengün

-Hocalı, Karabağ Türklerine-

Karabağ’ım;
Tarihin ötesindeki od yurdum.
Yalım başlatıyordum dizelerimde, esaretinde.
Sessizce haykırıyordum Türk yüreğimle.
Kara bir kış, kara bir ocak alıp geçmişten,
İz sürdüm bir kartal kanadında.
Dağlığında geziniyor ulu erkim.
Gözümde, gönlümde sonsuz uçmağımdır toprağın.

Adını yaşatıyorum, doluyor özlemim sınırında.
Binlerce yılın zincir vurulmayan erkinliğine suskun,
Soykırımı yaşıyordun, Ermeni’nin soysuzluğunda.
Kurduğum hüzünlerde kanlı izler, baş başa kutlu toprak.
-Ayırır seni- beni bir akar su, bir soysuz Ermeni-
Araz dolsa da kanla, akacak günlerce Turan’ın içine,
Geleceğim atamın soy adına, aklanacak hissizliğim.

İlliğin bulaşacak közlenen yangınların susuşuna.
Kara bağrından kopan bir can, bir damlasın tuğuma.
Al bayrağımda bir şehitsin, bir gazisin, cansın,
Tuğumsun adınla, içimde alevleniyor özlemin.
Yel gizler kendini, susayarak eser üzerinden,
Başaklanır zamanın ötesinde bağımsızlık düşüm.
Ayrılığı yok göğün, gökçeliğinde bir soy bağım.
Tekliğimin milletliği birleşir de sınırımda,
Şahlanır Türklüğümüz gök bayrağın gölgesinde, Karabağ’ım.

Şahin Durmuş

Yetim kalmış şiirler Azerbaycan ilimde
Bir uluca şairin uçmağa göçü vardır.
O ki ağızlara bal, şerbet Türk’ün dilinde
O ki Türk’tür, Türkçüdür bu yüzden bahtiyardır.

İnlediniz yıllarca Moskof’un zulmü ile
Nice düşündüğünü yazamamıştır elin.
Yıldırmamıştır seni, O; en insafsız bile
Yıldırmadı soysuz ve kâfir dölü Stalin.

Senin çetin hayatın şiirle anlatılmaz
Şu acun var oldukça okunur her eserin.
Türk diline verdiğin emekler unutulmaz
Son Türkçü ölmedikçe silinemez tesirin.

Bizim geleceğimiz sayenizde şan dolsun
De ki: Bir Türk balası; şair Ertuğrul’um var.
Hep Turan’a nağmeler düzeceğim ant olsun
Seni şad edeceğim… Şad olasın Bahtiyar.

Mehmet ERTUĞRUL

Can Azerbaycan’ımızın büyük şairlerinden, Bahtiyar Vahapzede’yi rahmet ve minnetle anıyorum…

Türkçe dalgalansın köyde, şehirde
Dağında, düzünde ya Türkçe ya hiç!
Türkçe konuşulsun Türkçe her yerde
Sevinçte, hüzünde ya Türkçe ya hiç!

Sözler Türkçe olsun Türk’ün ilinde
Kavramlar, terimler Türkçe dilinde
Caddede, sokakta, okul yolunda
Bilimde, yazında ya Türkçe ya hiç!

Birazcık düşünsen Türkoğlu bir an
Türkçe mi vaazın, ilacın, yasan?
Konuştuğu dille düşünür insan
Her Türk’ün özünde ya Türkçe ya hiç!

Yabancı sözlerle doğan yargılar
Milletini, benliğini sorgular
İşyerleri, gazeteler, dergiler
Hepsinin sözünde ya Türkçe ya hiç!

Türkçe yaşıyorsa Türk diyarında
Bugün de olacak elbet yarın da
Yurdun balasında, ihtiyarında
Oğlunda, kızında ya Türkçe ya hiç!

Bir Karamanoğlu gelse dünyaya
Emreder: Ağızlar ayrı olmaya,
Türkçeden başka dil konuşulmaya.
Yazında, güzünde ya Türkçe ya hiç!

Türkiye Türklerin, kilidi tektir
Bayrağı da tektir dili de tektir
Bilirim Türk Demek Türkçe demektir
Atamın izinde ya Türkçe ya hiç!

Çin Seddi’yle, Viyana’nın önünde
Dilim koşar akıncılar yönünde
Varna’da, Çirmen’de zafer gününde
Mohaç’ın tozunda ya Türkçe ya hiç!

Kırım’dan Musul’a, Kıbrıs’tan Van’a
Bosna’dan, Üsküp’e, Azerbaycan’a
Tuna’dan ses gelir tâ Türkistan’a
Tüm yurdun gözünde ya Türkçe ya hiç!

Seyhun bizle çok önceden tanışır
Nil bize seslenir, bize danışır
Hazar Türkçe coşar, Türkçe konuşur
Fırat’ın nazında ya Türkçe ya hiç!

Kuşun ötüşünde, suyun sesinde
Tandır ateşinde, ocak isinde
Düğünde, ağıtta, göç Türküsünde
Gönlünde, sazında ya Türkçe ya hiç!

Türkçe bayrağımız, dillerde sancak
Ana sütü gibi tertemiz, berrak
Yeryüzü dilime dar gelir ancak
Mavi gökyüzünde ya Türkçe ya hiç!

Kenan ÇARBOĞA

Düşünceme dostlarım bile değer vermezken,
Çekinmem, gerçekleri yazar yazar geçerim.
İman güneşi batar, ülkü gülüm solarken,
Küfürün bağlarını bozar bozar geçerim.

Memleketimi etten duvarla ördüğümde,
Düşman dahi bilmişti; bu sevgi kördüğümde.
Bayrağımı kirleten bir leke gördüğümde;
Etrafı yakıp-yıkıp tozar tozar geçerim.

Yarı yolda kalırım deli-dolu çağımda,
Kurtta soy mu kesilmiş? Çakal pusmuş dağımda,
Çökmüşüm dizim yerde, yumruğum şakağımda,
Cinnetin sınırını azar azar geçerim.

Açık sözlülük değil; fesatlıkta sakınca,
Aklınla hareket et, hemen kapılma hınca.
Mertçe haykırmayıp ta, içten hesap yapınca,
Kendi kuyumu kendim kazar kazar geçerim.

Yarınlar seslenirken kurtuluş için düne,
Şehadeti tadacak yavuz huylular gene.
Çevrilince namlular Türk adının üstüne;
Kurşunları bahtıma dizer dizer geçerim.

Mehmet ERTUĞRUL

Bir umman gizlenmiş bendeki özde,
Gözünle gözüme dal istiyorum.
Su misali aksın, bağını çöz de,
Saçını omzundan sal istiyorum.

Kâh kül eyle…
Kâh buz eyle, kâh kül eyle.
Beni yakan saçlarından,
Perçem eyle, kahkül eyle.

Ne gece yarısı ne öğlen vakti,
Ayrılık olmasın dileğim tekti.
Yüzünü görmeyi bak, canım çekti;
Her zaman yanımda kal istiyorum.

Gör düğümü…
Gönlüme bak, gör düğümü.
Sen de âşık olmaz mıydın?
Görsen sende gördüğümü

Zemheri vuranda, talandır bağım,
Seninle duruldu en deli çağım.
Merhamet eyle ki, sen ey yandığım,
Beni kollarına al istiyorum.

Deva mı var?
Ben yanmışım, deva mı var?
Bilirim ki, yâr dilinden,
Çektiğimin devamı var.

Mehmet ERTUĞRUL

Hani oturulup otağlarda,
Attan aygır deveden buğralar kırılıp,
Kopuzlar çalınırdı.
Gözler bakışırdı umutla,
Sözler çarpışırdı.
Kımızlar içilirdi birlikte,
Tanrı Dağları’nın keskin ürperden rüzgarlarında.
Akınlara çıkardık,
Ufukta bize gülümseyen kutlu sevgili uğruna,
Şimşekler çakardı gözlerimizde,
Yıldırım olurduk yüreklerimizde,
Önümüze düşüp Börü,
Getirmişti bizi buralara ya!
Hani şimdi otağlarımız
Nerde şölenlerimiz nerde?
Ruhlarımıza dinginlik verip
Dirikleştiren nağmeler nerde?
Katranlar mı dolmuş,
Ak kımız taslarımıza?
Bize gülümseyen sevgili,
Gün batımı ufuklarda,
Geri mi dönmüş yoksa,
Gün doğumu ufuklara?
Bu yanımdan geçip giden de ne,
KIRMIZIYA bulayıp her yeri,
Ata yurtlarıma?
Neredeeeeeeee?…

Mehmet TANYERİ

Birçok insan şiir sevmediğini söylemektedir. Bence onlar şiiri sevmediklerinden değil şiirin büyüleyici dünyasına giremedikleri için böyle düşünüyorlar. Okudukları şiirlere bir anlam yükleyemedikleri, şiirin duygu denizinde yüzemedikleri, yaşamsal birikimleri ile şiirle bütünleşemedikleri için şiiri sevmediklerini sanıyorlar. Oysa şiir insan demektir, insanın iç dünyasındaki sınırlanamayan duyguların çarpışmasıdır. Şiiri sevmemek, ya da güzel sanatların bir kolu olan edebiyatı (yazını) sevmemek insanın kendisini sevmemesi demek değil midir?

Sanat, şiir günlük hayatta yaşadığımız, gördüğümüz birçok olay ve varlıkların düşünce ve duygu gözüyle görülebilen insanca güzellikleri, duyarlılıkları bizim önümüze sermiyor mu? Fakat genellikle hayatımızı daha çok fiziksel ihtiyaçlarımız nesnelliğinde algılama alışkanlığımız şiiri de anlatmak istediği derinlikte yorumlamamıza engel olmaktadır. Şiiri okurken yürek kulaklarımızı açamıyoruz genellikle. İsterseniz bunu gelin hep birlikte örnek bir şiir üzerinde test edelim. Ne dersiniz? Örnek olarak benim çok sevdiğim Yahya Kemal’in “Sessiz Gemi” şiirinin ilk beyitiyle başlayalım.

Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Y.Kemal BEYATLI

Bir çok kişi ile yaptığım bu şiirle ilgili söyleşimde şiirin bütününe yansıyan ilk bakışta bir gemi yolculuğunu anlatıyormuş gibi görünen anlatımın aslında ölüm temasıyla olan ilişkisini birinci beyitte simgesel kelimelerin anlamlarını tam olarak kavrayamamaları nedeniyle temanın derinliğini kaçırmış olduklarını fark ettim.Yaptığım araştırmalarımda edebiyat yorumcularının değerlendirmelerinde de böyle olduğunu gördüm.

Beyitte altı çizili kelime ve kelime gruplarının sözlük anlamları yanı sıra şiirin teması ile ilgili simgesel anlamlar içerdiğini biliyoruz.Sizden istediğim beyiti dikkatle okuyunuz. Daha sonra altı çizili kelime ve kelime gruplarına şiirdeki “ölüm” temasından hareketle birbiriyle de uygunluklarını (Tenasüp) düşünerek karşıladığı kavramları belirlemenizdir. Hadi bakalım şiiri okumaya doğru mu, yanlış mı başladık bir görelim.

Aşağıya tıklayarak kavramların doğru karşılıklarını yerine koyarak beyiti yeniden okuyunuz. Dil içinde ikinci bir dil olan şiir tadının ayrımına vardınız mı? Ne dersiniz! Şiirin tamamını şimdi okuyun ve tadına varın!

Demir almak: Ruhun bedenden ayrılışı.
Gün : An
Zaman : Fani dünya, yaşam.
Meçhul : Ahiret
Gemi : Ruh
Liman : Beden

Sevgiler.

Mehmet TANYERİ

The post Şiir Sevmeyen Sever mi? first appeared on Bilgicik.Com.]]> https://www.bilgicik.com/yazi/siir-sevmeyen-sever-mi/feed/ 16 https://www.bilgicik.com/yazi/sen-bilmiyorsun-siir/ https://www.bilgicik.com/yazi/sen-bilmiyorsun-siir/#comments Sat, 03 Jan 2009 17:07:46 +0000 https://www.bilgicik.com/?p=4588 Sen Bilmiyorsun İşte, yüreğimin ta şurasında, Seni saklıyorum, sen bilmiyorsun… Hasret bağı, çiçek çiçek açanda, Seni kokluyorum, sen bilmiyorsun… Uzak diyarlarda sürgün her gece, Garibin düşleri yorgun her gece, Gönül hamalıma, her gün, her gece Seni yüklüyorum, sen bilmiyorsun… Sorma, gamın, derdin bize kastı ne? Yazık, yine veren dostu dostuna, Sevincin, vuslatın, aşkın üstüne Seni […]

Onurumuz yitirilen;
Sahip çıkmak zormuş gibi…
İhanetle bitirilen,
Beş bin yıllık bir düş gibi…

İnançlar tam, gayret yarım,
Tarihtedir anılarım;
Her asırda destanlarım,
Bir yokmuş bir varmış gibi…

Turan yurtta batı-doğu,
Yaşamalı altın çağı,
Fakat nice kahpe yağı,
Etrafımı sarmış gibi…

Kimi dinler, kimi anlar?
Bu devirde yaşayanlar.
Ecdadını unutanlar,
Düzenini kurmuş gibi…

Açık ettim gizlerimi,
Hakk’a kırdım dizlerimi,
Gidişata gözlerimi,
Yumuyorum körmüş gibi…

Mehmet Ertuğrul