Zafer Çağlayan 1957 yılında Muş’ta doğdu.

Gazi Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Makine Mühendisliği Bölümü’nden 1979 yılında mezun oldu. İş hayatına 1980 yılında başlayan Çağlayan, Akel Alüminyum A.Ş ve Çağlayanlar Alüminyum Limited Şirketi Yönetim Kurulu Başkanıdır.

Çağlayan, 1987 yılında Ankara Sanayi Odası seçimlerinde Oda Meclisi Üyeliği’ne seçildi. 1989 yılında Yönetim Kurulu Üyesi olan Çağlayan 1991’den itibaren de iki dönem, 4 yıl süreyle ASO Yönetim Kurulu Başkan Vekili olarak görev yaptı.

Çağlayan, Kasım 1995 tarihinde yapılan seçimlerde Ankara Sanayi Odası Yönetim Kurulu Başkanlığı’na seçildi ve 10 yıldır bu görevi sürdürüyor. Çağlayan, 2005 yılının mart ayında yapılan ve tek aday olarak katıldığı seçimlerle 4 yıllığına ASO Yönetim Kurulu Başkanlığına yeniden seçildi.

Çağlayan’ın Başkanlığını yaptığı Ankara Sanayi Odası 1997 yılında KOBİ’lerle ilgili çalışma ve önerilerinden dolayı en başarılı kuruluş seçildi. Çağlayan, 1999 yılında yaşanan Ağustos depremi sonrası gündeme getirdiği Bedelli Askerlik, Deprem Tahvili, Kamu Arazilerinin ve Milletvekili Lojmanlarının Satışı, Türk işadamlarına Vize kolaylığı getirilmesi ve yatırımcının önündeki engellerle ilgili Mayın Tarlası projeleriyle tanınıyor. Türk ekonomisinin lokomotifi konumundaki KOBİ’ler konusunda duyarlı açıklamalarıyla dikkati çeken Çağlayan, Cumhuriyetin yüzüncü yılının kutlanacağı 2023 yılı ile ilgili önerileri ile de Türkiye’nin geleceğine ışık tutuyor.

1996-1998 ve 2002-2005 yılları arasında TOBB Başkan Vekili olarak da görev yaptı. Çağlayan, evli ve iki çocuk babasıdır.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

Zeki Sezer, 1957 yılında Eskişehir’de doğdu.

M. Rüştü Uzel Kimya Teknik Lisesi ve Gazi Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Kimya Bölümü’nden mezun olan Sezer, askerliğini 4 aylık kısa dönem olarak 1983 yılında Antalya’da yaptı.

Zeki Sezer, lise ve üniversite yıllarında çeşitli kulüplerde voleybol oynadı.

Başta resim olmak üzere güzel sanatlara özel ilgisi olan Sezer, iş hayatına 1975’te kamuda kimya teknisyeni olarak başladı ve kimya mühendisi olarak sürdürdü. Daha sonra aynı konuda özel sektörde görev yapan Sezer, 1988’den itibaren DSP’de görev aldı. Çankaya ilçe yöneticisi, Ankara İl Başkan Vekilliği yapan Sezer, 1991’de Parti Meclisi üyesi oldu. Parti Meclisi üyeliğini aralıksız bugüne kadar sürdüren Sezer, iki dönem Genel Sekreterlik yaptı.

Sezer, 2001 yılından itibaren DSP Genel Başkan Yardımcılığı görevini sürdürüyordu. 1999 genel seçimlerinde Ankara Milletvekili seçilen Sezer, 57. Hükümet’te Parlamento ile İlişkiler, Diyanet İşleri Başkanlığı, Türkiye Taş Kömürü Genel Müdürlüğü ve ETİ Holding A.Ş Genel Müdürlüğü’nden sorumlu Devlet Bakanlığı görevinde bulundu.

Zeki Sezer, evli ve biri lise, diğeri üniversite öğrencisi iki çocuk babası.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

1948 yılında Tokat’ta doğdu. Temizel, 1966 yılında Sivas Lisesi’nden, 1970 yılında ise Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi İşletme Bölümü’nden mezun oldu.Zekeriya Temizel, 1971-1972 yıllarında, Maliye Bakanlığı’nda Gelirler Kontrolörü olarak çalıştı. Daha sonra maliye müfettişi ve Maliye Başmüfettişi oldu.1977-1979 yıllarında AİTİA Maliye Enstitüsü Lisans Üstü Eğitim programında vergi muhasebesi ve Türk vergi sistemi konusunda dersler veren Temizel, 1980-1982 yıllarında Strasbourg Louis Pasteur üniversitesinde lisansüstü eğitimi yaptı. Temizel, ‘Vergi Sistemleri ve Avrupa Ekonomik Topluluğu Ülkelerinin Ekonomik Bütünleşmesi” konulu tez ile DEA aldı.Zekeriya Temizel, 1983 yılında araştırma için bulunduğu Fransa’da Avrupa Para Sistemi ve Avrupa Topluluğu Ortak Tarım Politikası konularında incelemeler yaptı.

Temizel, 1984 yılında Gelirler Genel Müdürlüğü’nde Daire Başkanlığı’na getirildi. 1986 yılında OECD Mali İşler Bölümü’nde “Çokuluslu şirketlerin vergilendirilmesi ve transfer fiyatları” konusunda 6 ay süre ile staj yaptı ve “Bilgisayar stratejilerinin belirlenmesi ve yönetimde bilgisayar kullanılması” konusunda akademik eğitimlere katıldı. 1988 yılında Gelirler Genel Müdür Yardımcılığı görevini üstlenen Temizel, 1989 yılında İstanbul Defterdarlığı’na, 1992 yılında ise Gelirler Genel Müdürlüğü’ne atandı. Temizel, 1993 yılında ise Maliye Bakanlığı Müşaviri oldu. 24 Aralık 1995 seçimlerinde DSP İstanbul Milletvekili olarak TBMM’ye giren Zekeriya Temizel, 55 ve 56. hükümetler döneminde Maliye Bakanlığı yaptı.

Bakanlık görevinden 18 Nisan 1999 seçimlerinde DSP İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan adaylığı için istifa eden Temizel, evli ve 2 çocuk babası. Fransızca ve Almanca bilen Temizel’in ombudsmanlık konusunda araştırmaları ve bu konuda yayımlanmış bir kitabı bulunuyor. Temizel’in ayrıca Fransa’da “Avrupa Para Sistemi” ve “Avrupa Topluluğu Ortak Tarım Politikası” konularında incelemeleri var. 31 Mart 2000 tarihinde BDDK Başkanlığı görevine atanan Zekeriya Temizel, 3 Mart 2001 tarihinde istifa etti.

HAKKINDA YAZILANLAR

Temizel istifa etti

Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu (BDDK) Başkanı Zekeriya Temizel istifa etti. BDDK, dün ekonomiden sorumlu Devlet Bakanı görevine atanan Kemal Derviş’e bağlanmıştı.
Zekeriye Temizel’in, istifa dilekçesini saat: 10.50’de Başbakanlık merkez binaya gelerek sundu. Başbakanlık Merkez binada 5 dakika kadar kalan Temizel, daha sonra buradan ayrıldı.
Temizel, yaptığı açıklamada, “2000/313 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile atandığım Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu Başkanlığı’ndan istifa ettim” dedi. Temizel, istifa dilekçesinde bir gerekçe sunmadı.

Temizel’in Başbakan’a direkt olarak bağlı olan ve özerk bir yapıya sahip BDDK’nın Ekonomiden sorumlu Devlet Bakanına bağlanmasından duyduğu rahatsızlıktan dolayı istifa ettiği söyleniyor.

Başbakan Bülent Ecevit, Zekeriya Temizel’in, Bankacılık Düzenleme ve Denetme Kurulu (BDDK) Başkanlığı’ndan ayrılmasını üzüntüyle karşıladığını bildirerek, “Bu önemli görevde devamını rica ettim, fakat kabul ettiremedim” dedi. Ecevit, yaptığı yazılı açıklamada, Temizel’in, bugün BDDK başkanlığından istifasını bildirdiğini anımsattı.

Zekeriya Temizel’in üstlendiği bütün görevlerde, devlete çok değerli hizmetlerde bulunduğunu vurgulayan Ecevit, şöyle devam etti: “BDDK Başkanlığı’ndan ayrılmasını üzüntüyle karşıladım. Bu önemli görevde devamını rica ettim, fakat kabul ettiremedim. Sayın Zekeriya Temizel’e bundan sonraki görevlerinde de başarılar dilerim.”

Ankara’dan ayrılan Temizel, Almanya’nın Münih kentine hareket etti. Temizel, Esenboğa Havaalanı’nda, basın mensuplarını kabul etmedi ve sorularını da yanıtlamadı.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

1956 yılında Kayseri’ye bağlı Pınarbaşı ilçesinin Büyük Potuklu köyünde doğdu. İlkokulu köyünde okuduktan sonra Mimar Sinan İlköğretmen Okulu’ndan mezun oldu (1974).

Urfa’nın Halfeti ilçesine bağlı Gülaçan Köyü’nde kısa süren ilkokul öğretmenliğinden sonra kayıt olduğu Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü 1980’de bitirdi. Aynı yıl Ankara Yüksek Öğretmen Okulu’ndan da mezun oldu.

Çorum’un Osmancık ilçesinde edebiyat öğretmenliği yaptı. 1983’te Hacettepe Üniversitesi’nde Türkçe okutmanlığına başladı. 1985’de Gazi Üniversitesi Kastamonu Eğitim Fakültesi’ne Yardımcı Doçent olarak atandı. Bu fakültede Dekan Yardımcılığı ve Türk dili ve Edebiyatı Bölüm Başkanlığı vazifelerinde bulundu.

1998’de öğretim üyesi olarak geçtiği Kırıkkale Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümündeki vazifesinden istifa ederek ayrıldı (1999). Kazakistan’ın Türkistan şehrinde bulunan Hoca Ahmet Yesevi Uluslar arası Türk-Kazak Üniversitesi’nde bir yıl öğretim üyesi olarak vazife yaptı. Halen Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türkçe Eğitimi Bölümü’nde öğretim üyesi olarak çalışmaktadır.

Yüksek lisansını ve doktorasını gazi Üniversitesi’nde yaptı. Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’ndaki çalışmaları ve çocuk edebiyatı sahasında hazırladığı doktora teziyle dikkatleri çekti.

Pek çok sanat, edebiyat, kültür dergisinin yayınlanmasında kurucu, idareci, yayın kurulu üyesi, yayın yönetmeni, editör ve teknik sorumlu olarak vazife yaptı (Yeni Divan, İlim Teknik Kültür ve İnceleme, Sosyal Bilimlerde Araştırma, Gök, Duygu, Kastamonu Eğitim, Yeni Kervan, Redif/Kastamonu, İLESAM Haber Bülteni, Kümbet, Osmancık, Kıvılcım, Redif/Bolu, Bolu Eğitim).

Pek çok vakıf ve derneğin kuruluşunu gerçekleştirdi. Vakıf ve dernek çalışmalarında aktif olarak vazife yaptı. Halen Çocuk Edebiyatçıları Birliği’nin Genel Başkanı ve Koyunbaba Vakfı’nın yönetim kurulu üyesidir. Türk Dünyası Çocuk Edebiyatı Enstitüsü kurma çalışmalarını devam ettirmektedir.

Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Haberleşme üyesi ve Türkiye İlim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Meslek Birliği’nin (İLESAM) üyesi olan Zeki Gürel’in yurt dışında ve yurt içinde yayınlanmış yüzün üstünde makalesi, kitap halinde basılmış eserleri bulunmaktadır.
ESERLERİ

1. Halide Nusret Zorlutuna Hayatı ve Eserleri, Ankara 1988, Turizm Bakanlığı Yayınları: 909, Türk Büyükleri Dizisi: 76.
2. İbrahim Alaettin Gövsa Hayatı ve Eserleri, Ankara 1995, Kültür Bakanlığı Yayınları: 1682, Türk Büyükleri Dizisi: 160.
3. Ömer Seyfettin’in Tarihi Hikayeleri Üzerine Bir Araştırma, İstanbul 1997.
4. Tarihi Hikayeler Eskimeyen Kahramanlar, Hamle Basın Yayın, İstanbul 1997.
5. Cumhuriyet Devri Çocuk Edebiyatı, Çocuk Edebiyatçıları Birliği Yayını, Ankara 1998.
6. Koyun Baba, Ankara 2000, Yörük Türkmen Vakfı Yayınları: 1, Osmanlı’nın kuruluşunun 7000. Yılına Armağan Eserler No: 1
7. I. Çocuk Edebiyatı Sempozyumu (Bildiriler ve Tartışmalar) Hazırlayan: Zeki Gürel, Ankara 1995.
8. I. Türk Dünyası Yazarlar Kurultayı (Bildiriler ve Tartışmalar), Hazırlayan: Zeki Gürel, Ankara 1994.
9. II: Türk Dünyası Yazarlar Kurultayı (Bildiriler), Hazırlayan: Zeki Gürel, Ankara 1998.
10. Kastamonu Eğitim Fakültesi, Hazırlayan: Zeki Gürel, Kastamonu 1995.
11. Poems For Children From 100 Countries, (Yayın Kurulu Başkan Yardımcıısı: Zeki Gürel), Ankara 1998, Türk Dünyası Yazarlar ve Sanatçılar Vakfı Yayını No: 1.
12. Türk Dünyası Edebiyatçılar Ansiklopedisi Cilt: I, Ankara 2000. (Zeki Gürel, Redaksiyon ve madde yazarı), Atatürk Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayını: 214, Kaynak Eserler Dizisi: 1.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

1938 yılında Siirt’te doğan Zeki Saraçoğlu, çeşitli gazetelerde çalıştıktan sonra 1972 yılında Hergün Gazetesi’ni satın aldı. Gazeteyi milliyetçi çizgide yeniden çıkarmaya başlayan Saraçoğlu, 1974 yılında ise Ortadoğu Gazetesi’ni çıkarmaya başladı. Saraçoğlu, evli ve bir çocuk babasıydı. Saraçoğlu, 21 ağustos 2006 tarihinde İstanbul’da vefat etti.

VEFAT-HABER
Ortadoğu Gazetesi’nin sahibi Zeki Saraçoğlu vefat etti
Zaman 22 ağustos 2006

Ortadoğu Gazetesi’nin imtiyaz sahibi Zeki Saraçoğlu zatürre şikayetiyle mayıs ayından beri tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti.
Saraçoğlu’nun akciğer rahatsızlığına bağlı solunum yetmezliğinden öldüğü öğrenildi. Ortadoğu Gazetesi’nden yapılan açıklamada Zeki Saraçoğlu için bugün gazete binasında bir tören düzenleneceği bildirildi. Saraçoğlu’nun Fatih Camii’nde öğle namazını müteakiben cenaze namazı kılınacağı, Topkapı Mezarlığı’ndaki aile kabristanına defnedileceği kaydedildi.

MÜCADELE ADAMI ZEKİ SARAÇOĞLU
Ortadoğu 22 Ağustos 2006

Yaklaşık dört ay önce zatürree teşhisi ile hastaneye kaldırılan Saraçoğlu, daha sonra akciğer rahatsızlığına bağlı olarak solunum yetmezliğinden dolayı hayatını kaybetti.
Saraçoğlu’nun naaşı bugün Fatih Camii’nde öğle namazını müteakip kılınacak cenaze namazının adından Topkapı aile kabristanında toprağa verilecek.

Gazetemizin sahibi Zeki Saraçoğlu, yakalandığı amansız hastalıktan kurtulamayarak önceki gece Hakk’ın rahmetine kavuştu.

Mayıs ayından bu yana önce zatürree teşhisi ile hastaneye yatan Saraçoğlu, akciğer rahatsızlığına bağlı olarak solunum yetmezliğinden hayata gözlerini yumdu.

Saraçoğlu’nun naaşı bugün saat 11.00’de Ortadoğu gazetesi önünde düzenlenecek törenin ardından Fatih Camii’nde öğle namazını müteakip kılınacak cenaze namazının ardından Topkapı aile kabristanında toprağa verilecek.

Zeki Saraçoğlu 1936 yılında Siirt’te doğdu. Babasının Emniyet Müdürü oluşu nedeniyle Türkiye’nin çeşitli illerinde eğitim alan Zeki Saraçoğlu, gazetecilik yüksek okulunu bitirdi. Evli ve bir çocuk babası olan Saraçoğlu, Türkiye’de ilk gazetecilikten gelme medya patronu unvanına da sahipti

Türkeş ile dostluğu

Çeşitli gazetelerde çalıştıktan sonra medya patronluğuna Hergün gazetesiyle başlayan Saraçoğlu, vatani görevini yapmak için askere gitti.

Askerliğini yedeksubay olarak yaptığı sırada rahmetli Başbuğ Alparslan Türkeş’le tanışır. Başbuğ ile Saraçoğlu’nun doslukları ilerler.
Zeki Saraçoğlu’nun terhis olmasına yakın bir zamanda rahmetli Türkeş, Türkiye’de milliyetçi bir yayın kuruluşuna ihtiyaç duyulduğu konusunda fikir ileri sürer.

Ortadoğu ve Saraçoğlu

Türkeş’in fikri, Zeki Saraçoğlu’nun da aklına yatar ve 1972 yılında Ortadoğu gazetesini kurar. Saraçoğlu, büyük zorluklar ve imkansızlıklara rağmen Ortadoğu gazetesini yayın hayatına geçirdi.

35 yıllık yayın hayatında milliyetçi çizgiden hiç sapmadan yayın hayatını sürdüren gazete onun için her şeydi.

Çünkü gazeteyi çocuğu gibi büyüttü ve bugünlere getirdi. Türkeş’le beraber başlayan dostlukları siyasete de yansıdı.

Siyasetin hem dışında hem içinde

Merhum Başbuğ Türkeş’le beraber Milliyetçi Hareket Partisi’ne verdiği desteği hayatının son günlerine kadar sürdürdü.

Her zaman siyesetin içinde olan ancak hiç bir zaman siyasete girmeyi düşünmeyen Saraçoğlu, ömrünü Türk dünyasına ve Türk milliyetçiliğine hizmete adamış bir bir kişi olarak hep anılacak.

Eğitime hizmet

Kurduğu Saraçoğlu Eğitim ve Kültür Vakfı ile yüzlerce öğrenciyi okuttu. Kimsesiz çocuklara yuva açarak, “kimsesizlerin sesi” oldu.

Onu çok arayacağız

Ömrünün büyük bir bölümünü çok sevdiği gazetesinin çalışma ofisinde geçiren Saraçoğlu, gazete çalışanlarına karşı da babacandı. Sabah saat 09.00’da gazeteye gelen Saraçoğlu, gazete çalışanlarıyla birlikte çalışmalara katılırdı.
İş bitiminde ise bütün personeli odasına çağırarak “Gelin arkadaşlar hep birlikte çay içelim, sohbet edelim” diyerek saat 18.00’e kadar kalır ondan sonra gazeteden ayrılırdı.
Mayıs ayı ile başlayan hüzün Mayıs ayından beri çok sevdiği gazetesine gelemedi. Yakalandığı amansız hastalık O’nu bitkin düşürdü. Zayıflamıştı. Ancak hastalığına rağmen hergün telefonla toplantımıza katıldı.
Manşet dahil bütün haberleri sorardı. Ertesi günü gazeteyi gördüğünde hemen gazeteyi arar “Elinize sağlık çocuklar, çok güzel olmuş”diyerek çalışanlarını onurlandırırdı. O baba idi… Baba… Hem de babaların babası…
Özlemiştik neden gelmedin?

O’nu çok özlemiştik. Gazeteye gelecek günü beklerken bir gün cansız bedeninin geleceğini hiç düşünmemiştik. O’nun bir gün ansızın aramızdan ebediyen ayrılacağını aklımıza bile getirmemiştik. Ama o gün geldi çattı. Çok sevdiği gazetesine nihayet ölüm haberi geldi. Bizi yetim bıraktın Zeki Saraçoğlu.
Mekanın cennet olsun…

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

Zeki Velidi Togan, 10 Aralık 1890 tarihinde Başkurt ilinde İsterlitamak’a bağlı Küzen köyünde doğdu. Daha ilk mederse tahsilini yaparken bir yandan da özel Rusça dersleri alıyordu. Öğretmen olan annesinden Farsça öğrenmeyi de ihmal etmiyordu. 1902 yılında orta tahsil için Ütek’e bulunan dayısı Habib Neccar’ın medresesine gitti. Buradaki öğrenimi sırasında Arapça dersler alarak dil bilgisini geliştirdi.

1908’de köyünden kaçarak Kazan’a gelip burada özel dersler aldı. Bu arada Katanov ve Aşmarin gibi bilginlerle tanıştı. 1909 yılında mezun olduğu Kasımiye medresesine ‘Türk Tarihi ve Arap Edebiyatı Tarihi Muallimi’ oldu. 4 yıl süren bu öğretmenliği sırasında 1911 sonlarında yayınladığı Türk ve Tatar Tarihi adlı kitabı sayesinde meşhur olmaya başladı. Bu eserin iyi yankıları sayesinde Kazan Üniversitesi Arkeoloji ve Tarih Cemiyeti’ne Aza seçildi.

1913’te Fergane’ye, 1914’te Buhara’ya araştırmalar yapmak için gönderildi. Bu seyahat neticelerine ait hazırlamış olduğu raporlar başta Petersburg Arkeoloji Cemiyeti olmak üzere Kazan ve Taşkent Arkeoloji cemiyetleri mecmualarında yayınlandı. Bu arada Prof. Katanov’un şimdi İstanbul Üniversitesi Türkiyat Enstitüsü’nün esas nüvesini teşkil edecek olan kitaplarının Türkiye’ye gönderilmesine vesile oldu.

Daha sonra Rus Millet Meclisi Duma’da Ufa Müslümanlarının temsilcisi olarak bulunmak üzere Petersburg’a gitti. Bilimsel çalışmalarına siyasî çalışmalarını da eklemiş oluyordu. Bu sırada Bolşevik ihtilâli patlak verince o da Türklerin durumunun düzelmesi için mücadeleye girişti.

Bolşevik İhtilâli’nden 22 gün sonra 29 Kasım 1917’de Başkurt ilinin muhtariyeti ilan edildi. Örenburg’u 18 Şubat 1918’de işgal eden Sovyetler onu tutukladılarsa da 7 Haziran’da hapisten kaçtı. Başkurt hükümeti kurulduğunda Togan, Harbiye Nazırı oldu. Bundan sonra Lenin, Stalin ve Troçki ile defalarca görüşütü fakat olumlu sonuç alamayınca Türkistan’a çekilip orada mücadeleye karar verdi.

1920-23 yıllarında Türkistan’da amansız bir mücadeleye girişti ise de başarılı olamadı. Basmacı Hareketi’nin içinde bulundu. Türkistan Millî Birliği’nin kurucusu ve ilk başkanıdır.

Paris, Londra ve Berlin’deki bir çok Orta-Asya tarihçisi onunla çalışmak istemesine rağmen, devrin Türkiye Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi, Fuat Köprülü, Rıza Nur, Yusuf Akçura’nın istekleri sayesinde Türkiye’den davet aldı. 20 Mayıs 1925’te geldiği Türkiye’de Maarif Vekâleti Telif ve Tercüme Encümeni’ne tayin edilmiştir. O zamanki Ankara’nın kitap açısından yetersiz olması yüzünden kendi isteği ile İstanbul Darülfünun’u Türk Tarihi Müderris Muavinliği’ne tayin edildi.

Bundan sonra İstanbul ve Anadolu kütüphanelerinde hummalı çalışmalarına başladı. Fakat, 1932’de I. Türk Tarih Kongresi’nde tıp doktoru Reşit Galip’in sunduğu Orta Asya’da iç deniz olduğu ve bunun sonradan kuruduğu konusu hakkındaki tebliğini eleştirince, Togan aleyhine bir kamuoyu oluştu. Kendisine takınılan bu kötü tutum üzerine ülkeyi terk etme kararını verdi. 8 Temmuz 1932’de istifa ederek Viyana’ya gitti.

1935’te doktora çalışmalarını bitirdikten sonra Bonn Üniversitesi’nde, 1938’de Göttingen Üniversitesi’nde ders verdi. 1939’da Millî Eğitim Bakanı’nın daveti üzerine tekrar Türkiye’ye geldi. İstanbul Üniversitesi’nde Umumî Türk Tarihi Kürsüsü’nü kurdu. İkinci Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru Türkiye’de Sovyetler aleyhine faaliyet ve Turancılık suçundan tutuklanıp mahkeme edildi. 10 yıl hapse mahkum edildiyse de Askerî Mahkeme kararı bozdu ve Togan beraat etti. 1948’de yeniden döndüğü üniversitedeki görevine ölümüne kadar devam etti. 1951’de İstanbul’da toplanan XXI. Müsteşrikler Kongresi’ne Başkanlık etti. Bu onun bilimsel alandaki şöhretini çok daha artırdı.
Zeki Velidi Togan 26 Temmuz 1970’te İstanbul’da vefat etti.

HAKKINDA YAZILANLAR

Zeki Velidi unutulmadı
Zaman 7 Temmuz 2001

20. yüzyılın önemli şarkiyatçılarından Ord. Prof. Zeki Velidi Togan (1891-1970), doğduğu topraklarda unutulmadı. Başkortostan Cumhurbaşkanı Danışmanı Emir Yoldaşbayev, uzun bir süredir yürüttüğü Zeki Velidi çalışmalarını kitaplaştırdı.

Yoldaşbayev’in kaleme aldığı, ‘Çağdaşlarının Hatıralarında Bilinen ve Bilinmeyen Yönleriyle Zeki Velidi’ isimli kitap, Başkortostan ve Rusya’da piyasaya sürüldü.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

Asyanın nurlu velilerinden Hakîm Atâ biraz esmercedir. Bir ara hanımının (Anber Ananın) içinden, ‘kocam siyah olmasaydı’ gibilerinden bir düşünce geçer. Allahü teâlânın izniyle Hakim Atâ’ya mâlum olur, mânâlı mânâlı hanımına bakar, ‘sen beni beğenmiyorsun ama, benden sonra dişinden başka beyazı olmayan bir zenciye düşeceksin’ buyururlar. Anber Ana pişman olur ve çok ağlar Ağlar ama neye yarar…

Hakîm Atâ vefâtına yakın, Harezm’de ilim tahsîl etmekte olan oğulları Muhammed ile Asgar Hoca’yı çağırtır. Onlara; ‘Ölümümden sonra gün doğusundan kırk ebdâl gelecek, içlerinde gözü zayıf, ayağı aksak bir siyahi vardır ki annenizi onunla evlendirirsiniz’ emrini verir. Gerçekten bir süre sonra vefât eder ve bahsedilen cihetten kırk mübârek gelir. En arkada yürüyen bir garip vardır ki kıvırcık saçıyla, iri dudaklarıyla gözden kaçacak gibi değildir. Bu sevimli zenci Taşkent’i mekân edinir. Çobanlıkla meşgul olur ama davar sahibi değildir. Bir kuru değneğinden başka malı yoktur, sürü sahipleri ne verirlerse alır, kör topal geçinir.

Bu garip çoban nasıl bir işaret alırsa alır ve neyine güvenirse güvenir tam iddet müddeti bittiği gün Anber Ana’ya aracılar gönderir. Mübarek kadın görücülere pas vermez, ‘Ben Hakîm Atâ gibi zirvenin hanımı olmuşum, gayri kimseye varmam’ der. Der ama daha cümlesini bitiremeden boynu tutulur. Günlerce sıkıntı çeker, yüzünü çevirmek için taa belinden döner. Ah o ağrılar, o elemler…

Hakim Atâ ne demişti?
Zengî Atâ aracıları tekrar yollar ve ‘Anber Hanım’a sorun bakalım’ der, ‘bir gün hatırından ‘Hakîm Atâ esmer olmasaydı’ diye bir düşünce geçmiş miydi? Hakîm Atâ da bunu kerâmetiyle bilip ‘sen beni beğenmiyorsun ama benden siyahına eş olacaksın’ demiş miydi?

Anber Ana’nın diyecek sözü kalmaz, takdîrin böyle olduğunu anlar. Nikâha râzı olur olmaz boynu açılır, ağrısı sızısı kalmaz. Zengî Atâ ile evlenir ve anlatılamayacak kadar saadetli günler yaşar. Çok çocukları olur, bunlar ulemaya, evliyaya katılırlar.

Zengî Atâ mânâ âleminde doruklara yürürken yine eskisi gibi çobanlık yapar, sürüsünü önüne katar Taşkent dağlarını adımlar. Hayvanlar uslu uslu otlarken o yayar seccadesini namazını kılar. Bazen boynunu büker, gözünü yumar. Kuzucuklar etrafını sarar ve hayran hayran ona bakarlar. Kimbilir belki de zikre katılırlar.

Bir gün eve dönmeli olmuştur. Kırda topladığı odunları denk yapıp sırtına vururken dört genç gelip selâm verirler. Onları her zamanki sıcaklığı ile karşılar, hâllerini hâtırlarını sorar. Delikanlılar ‘biz Buhârâ medreselerinde zâhirî ilimleri itmam (tamam) eyledik, lâkin şimdi bir gönül ehli ararız ki bize tesavvuf öğretsin’ derler. Zengî Atâ; ayağa kalkar yüzünü dört bir tarafa çevirip şarkı garbı, şimali, cenubu koklar ve ‘sizin bu ilimden nasîbiniz, bizden başkasında değildir’ buyururlar.

Yıllara malolan hata
Haydaaa!.. Şimdi sen dünyaca ünlü Buhara Medreselerinde yıllarca dirsek çürüt. Koca koca cildleri devir, onlarca âlim tanı, binlerce sahife ezberle, allı pullu icazeti beline koy ve… Karşına bir çoban (hem siyahi bir çoban) çıksın ve ders vermeye kalksın!

Manzara budur ancak gençlerden Uzun Hasan Atâ ile Sadr Atâ her gördüklerini Hızır bilir, ‘Cenâb-ı Hak nelere kadir değil ki’ derler, ‘isterse ince ilimleri bir çobana verir.’

Diğerleri (Seyyid Ahmed Atâ ile Bedr Atâ) o kadar kolay teslim olmaz ama karşı da koymazlar. İşte bu tereddütleri yıllarına mal olur arkadaşları tesavvuf basamaklarında yükselip hallere sırlara kavuşurken onlar yerlerinde sayarlar. Uğraşırlar didinirler ama mesafe alamazlar. Zengi Atâ’yı incitmiş olmaktan korkar ve gidip Anber Anaya akıl sorarlar. Anber Ana klasik bir af dileme usulünden medet umar. Gece bir keçeye sarınıp Zengî Atâ’nın yolu üzerine yatmalıdırlar. Büyük velî sabah namazına çıkarken onları görecek ve acıyacaktır.

Zengî Atâ seher vakti, namaz için dışarı çıkar, yolu üstünde yatan karaltıyı fark eder ve durur. O anda Seyyid Atâ, yüzünü Zengî Atâ’nın ayağına sürerek af diler. Büyük velî ellerini açıp öyle içten bir dua ederler ki Seyyid Atâ’nın kalbi zikre başlar. Perdeler aralanır, mesafeler aradan kalkar.

Yesevî yolu, Zengî Atâ’dan sonra, Seyyid Atâ ve Sadr Atâ vâsıtasıyla devam eder. Bilahare Hâce Azîzân’ın (Pîr-i Nessâc diye anılan Ali Râmitenî’nin) sohbetleriyle şereflenir ve Silsile-i âliyye denen altın halkadan feyz alırlar.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

Zerrin Özer, 4 Kasım 1962, Ankara.İlk, orta ve lise, eğitiminin ardından TRT´den aldığı ödülle müzik konusunda yoğunlaştı.1978-80 yılları arasında İstanbul Gelişim Orkestrası ile caz ve dans müziği yaptı. 1980 yılında ‘Gönül’ ile Altın Plak ödülünü almaya hak kazandı.

1982 yılında Paris Eiffel Kulesi´nde ‘Binbir Gece’ adı altında Türkiye´yi tanıtıcı bir dizi konser verdi.Bir yıl sonra Paris´teki Olympla´da resital vererek sahneye çıktı. 1988 ve 1989 yıllarında ‘Bırak Ellerimi’ ve ‘Dünya Tatlısı’ albümlerini çıkardı. 1991 yılında ‘İşte Ben’ adlı albümüyle altın kaset ve disk ödülünü aldı. Prestij Müzik etiketiyle ‘Zerrin Özer 97’ adlı bir albüm çıkardı.

DİSKOGRAFİ
Gönül
Bırak Ellerimi
Dünya Tatlısı
Zerrin Özer 97

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

Aileden Erdem’li
Cemal A. Kalyoncu
Aksiyon 13 Ocak 2001 s.319

Mardin ve bölgesine ‘ilkleri’ getiren ve kökeni itibarıyla seyyid olan aileye mensup olan Zeynel Abidin Erdem, soyadındaki gibi Erdemli davranmaktan hiç bir zaman taviz vermiyor

Zeynel Abidin Erdem, soyadına yaraşır bir şekilde iş dünyasının ‘Erdem’li kişilerinden birisidir. Erdem’in ataları da, beylik ve mutasarrıflık yaptıkları dönemler dahil, erdemli davranış sergileyerek idare ettikleri halk üzerinde olumlu etki bırakan bir aile olarak bilinegelmiştir Mardin yöresinde.

1748 yıllık şeceresine göre Zeynel Abidin Erdem’in de dedesi olan Hacı Abdülkerim Bey ve ailesi Peygamber Efendimiz’e (sav) dayanmaktadır: “İslami ölçülere saygı gösteren ve gerçekten de peygamber soyundan olduğunu davranış biçimi ile de kanıtlayan, Osmanlılar tarafından çok önem verilen bir aile. Zaman içerisinde oranın mutasarrıflığı (valilik) verilerek de bölgede söz sahibi olmuşlar.” Mutasarrıflık yapan, Zeynel Abidin Erdem’in yedi kuşak önceki dedelerinden Hacı Ali Bey’dir. Aile aslında Mardin’e yaklaşık 600 yıl önce Arap topraklarından gelip yerleşmiştir. Ismani ve Mahmutki denilen biri yerleşik diğeri zaman içerisinde bölgeye yerleşen iki grup insan topluluğu arasındaki sürtüşmelerde hakem rolünü üstlenen aileye, sergilediği adil davranışlar sonucunda da Osmanlı tarafından beylik unvanı da verilir: “Dedelerimin yönetimindeki bölgede kapı kilitlemek yasaktı. Çünkü, kimse hırsızlık yapmaz, eğer yapan olursa da bir daha yapmaması için gereken imkanlar o kişilere sağlanırdı. Yöre halkına dikkat ederseniz, hudut bölgesinin dışında Mardin içerisinde anarşi yoktur.

Yakın şehirlerde ideolojik hareketler olmuş, köklü ailelerin olduğu diğer yerlere hadiseler dışarıdan taşınmıştır. Mardinliler daima devlete sadıktırlar. Milli şuur, bayrak, din, ata, Allah bizde çok köklü ve güçlüdür.” Mardin ve Savur’da ikamet eden bu köklü aile zaman içerisinde ticaretin yanında, binlerce dönüm arazide yine binlerce kişi çalıştırarak tarımla da uğraşır.

Mardin’e ilk sinema

Ailenin yıllardır sergileyegeldikleri davranış, soyadı kanunu çıkıp da uygulanmaya başlayınca da kendini gösterecektir. Cumhuriyetin ilanı ile Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde Hacıbeyoğulları diye ün yapmış olan ailede, Zeynel Abidin Erdem’in de dedesi olan Hacı Abdülkerim Bey ve yedi kardeşine farklı farklı soyadlar verilir: “Zamanın Valisi soyadı dağıtırken, sen çok erdemli kişisin diyerek Hacı Abdülkerim Bey’e Erdem soyadını veriyor. Diğer kardeşine Özbek (Nurullah), Öztürk (Halim), Aras, Hacıbey ve Fidan vs. soyadını yakıştırıyor.” Ortaya farklı farklı soyadları olan bir aile tablosu çıkar. Hacı Abdülkerim Erdem’in yine bir seyyid ailesinden Hasibe Hanım’la evliliğinden doğan Hacı Mehmet Said Erdem ise 1925’lerde başladığı ticaret hayatında Güneydoğu bölgesi için birçok yeniliklere imza atan kişi olarak tanınacaktır. Mardin’e ilk arabayı getiren (1927) de Zeynel Abidin Erdem’in babası Mehmet Said Bey’dir: “Fotoğraf makinesi, sinema, radyo ve benzeri yenilikleri Güneydoğu Anadolu Bölgesi’ne yayan ilk aileyiz. 1927’de babam Savur, Cizre, Midyat, İdil, Gercüş, Mardin’e arabayla gittiği zaman insanlar hoş geldin hediyesi olarak ot getirirlermiş, araba yesin diye.

Yani insanlar o kadar bîhaberler teknolojiden. Ayrıca vali bey, Mardin’e sinema emrediyor ve İstiklal adı altında yazlık sinema kuruluyor. Şehrin ileri gelenleri vali, belediye başkanı vs. orada. Sessiz sinema dönemi. Kovboy filmi oynatılıyor. Kovboyun bir tanesi ekrana doğru silahı doğrultup ateş edeyim derken bizimkiler kendilerini dışarı atıyorlar. Dünya nereden nereye geldi.” Mehmet Sait Erdem Sümerbank’ın ürettiği malların Mardin ve bölgesinde dağıtımı işiyle ilgilenmektedir. Anlayacağınız Erdem ailesi hali vakti yerinde bir ailedir: “Babamlar Midyat’ta da bir dükkan açmış ve Sümerbank mallarını dağıtıyorlar. Annemin babası da Midyat Belediye Reisi. Babam bir gün Midyat’a gidiyor, Hacı İbrahim’in evine misafir oluyor ve orada annemi görüp çok beğeniyor. Fakat onlar Midyat’tan Savur’a kız vermek istemiyorlar. Büyükannem dedeme baskın yapıp ‘kızını istemeye geliyoruz’ deyince dedem evden kaçıyor. Fakat iki aile arasındaki seyyid olma gibi bağlar aileleri birbirine yakınlaştırıyor, iş tatlıya bağlanıyor.” Ve Mehmet Sait Erdem, Belkız Menci Hanım’la böylece evlenir.

Büyümüş de küçülmüş adam!

Çift, dördü erken vefat eden tam 13 çocuk getirir dünyaya. 15 Şubat 1944’te Savur’da doğan Zeynel Abidin, ikiz kardeşi Mehmet Nezih’le beraber çocuklar arasında (diğerleri Sabiha, Seniha, Veysi, Müzeyyen, Nezihe, Mualla ve Muazzez) dördüncü sırayı paylaşır: “Çocukluğum çok güzel bir ortamda geçti. Abdülhalim Bey’in, yani babamın amcasının evi çok güzel ve orijinal bir evdi. Topkapı Sarayı’ndaki işlemelerin benzeri işler vardı. Yaklaşık 300 yıl önce yapılmış o evde kalorifer bile mevcuttu. Baca, iki sıralı duvar arasından dolaşarak üst kata çıkıyordu. Haremlik selamlık bölümleri, mahkemesi, okuma odaları ve sohbet odasıyla o ev hâlâ duruyor.” Haftanın üç günü, birer gün aralıkla hakiminden kaymakamına kadar şehrin tüm ileri gelenlerinin toplandığı bu sohbet odasında, her türlü konu konuşulur, tartışılırdı. Bu ortam ailede farklı seslerin çıkmasını engelleyici bir kültür birliği oluşturdu.” Zeynel Abidin Erdem, bu irfan meclisinin yararını hayatı boyunca görecektir: “Üniversitede okurken arkadaşlarla basketbol oynuyoruz, üniversitenin genel sekreteri de seyrediyor. Beni çağırdı bir keresinde, ‘Sen nerelisin? Senin davranış biçimin sanki diğerlerinden daha farklı’ dedi. Sohbet ortamlarını anlatınca ‘büyümüş, küçülmüş bir adamsın’ dedi. Bu tip hoş sohbetlerin bugün de gençler arasında yapılmasını arzu ederdim.”

1950’li yılların hemen başlarından itibaren ilk, orta ve lise eğitimini Mungan, Saraçoğlu, Ensari ailelerinin çocukları ile birlikte alır. Lisede iken Kenan Akın’la duvar gazetesi çıkarır. Okul aktivitelerinde öncü bir öğrencidir. Belki de o ‘sohbetlere’ katılmasının etkisiyle öğrenciler arasında adeta arabulucu görevi görür: “Okulda gruplaşma ve çatışma olunca yöneticiler beni çağırır, arabulucu olmamı isterdi.

Bu yazıyı okuyan arkadaşlarım beni doğrulayacaktır.” Bu aktifliğini o günlerde voleybol (lise takımının kaptanı) ve basketbola (üniversitede takımı kaptanı) kanalize eden Erdem, bugün de golf (Federasyon Başkan Yardımcısı), yelken (Federasyondaki görevinden geçen dönem ayrıldı), tenis, judo ve karateye kadar çeşitli spor dallarına kaydırarak sürdürmektedir. Erdem, liseden iki yıl gecikerek ancak 1963’te mezun olabilir. Geç mezun olmasının sebebi sınıfta kalması değildir: “1960 İhtilali’nden sonra babamla amcam siyaset kurbanı oldular.” Mardin Ticaret Odası’nı kuranlar arasında yer alan amca Bahattin Erdem, Menderes ve Celal Bayar’ın olduğu kadar İnönü’nün de, eğitim olgusu itibariyle çevre illere göre büyük adamlar yetiştirmiş ‘gözde’ şehirleri arasında yer alan Mardin’den DP adına 10. Dönem Milletvekili olarak girmiştir Meclis’e. 27 Mayısçılar kendilerine göre ‘karşı tarafta kalan’ onları da affetmez. Bahattin Erdem (Daha sonra onun oğlu 17. Dönem MDP, HDP, ANAP Mardin Milletvekili Yılmaz Erdem ve yine 17. Dönem SHP Mardin Milletvekili aileden Kenan Nuri Nehrozoğlu da politikaya girer) ile birlikte Zeynel Bey’in babası Mehmet Sait Erdem de 27 Mayıs’çılar tarafından sürgün edilir: “Önce Yassıada’ya, sonra Sivas’a, Kayseri’ye ve oradan da İzmir Dikili’de ikamete mecbur ettiler bizi. O arada ikiz kardeşim Mehmet Nezih’le beraber iki sene kaybettim.” Kaybedilen sadece iki sene değildir. Ailenin tüm malvarlıklarına el konmuştur: “Bir lokma bir hırka ile idare ettik. Mardin halkı o süreç içerisinde büyük bir kadir şinaslık örneği gösterdi ve bize sahip çıktı. Amcamın tarihi evi ile bizimkiler satılığa çıktığında, Hacı Köle ve Kasım Tuğmaner gibi büyük ailelerin önderliğinde açık artırmaya hiç kimse katılmadı ve evler satılmadı. Mardin halkının necip davranışı ve aileye olan sevgileri ve bin yıllık bir ailenin Mardinliler’e hiç yanlış yapmamasının karşılığını gördük.”

Gen’Pa büyüyor

Aile ancak 1963’te geri dönebilir Mardin’e. Atalarının Osmanlı zamanında bölgenin lideri olması henüz lise öğrencisi Zeynel Abidin’de siyasi alanda bir merak uyandırır: “Dedem beylik yapmış, Osmanlı’dan evvel yöneticiyiz, Osmanlı’da da sonuna kadar yönetici olduk. Onun için lise yıllarında Siyasal Bilgiler’e gireceğimi, Türkiye’de siyasi bir otorite olacağımı ve Türkiye’yi yöneteceğimi düşünürdüm.” Siyasal Bilgiler Fakültesinin imtihanına girer, kazanır, fakat liseden kalan dersleri yüzünden devam edemez. Bu sefer, 1965’te Yıldız Üniversitesi Kimya Bölümü’ne kaydolur. Aynı yıl iş hayatına da adımını atar. Birkaç arkadaşı ile birlikte (bir tanesi Refik Koraltan’ın oğlu Oğuz Koraltan’dır) önce tekstil alanında çalışır. Babasının iki çift lafı da kulağında küpedir: “Sana iki tane tavsiyem var. Hiç bir hileye karışma ve faize bulaşma.” Babasının tavsiyesi ve aldığı aile terbiyesi neticesinde olacak, İstanbul’un belirli yerlerine dağıtımını yaptığı zamanın tanınmış bir tekstil (bugün de öyle) firmasından aldığı balyaların içinden fazla çıkanları firmanın patronuna götürür: “Bir gün bir balya içinde 300 tane fazla mal geldi, alın parasını dediğimizde şaşırdılar. Firmanın sahibi bizim bu davranışımızdan çok etkilendi.” Önceleri İstanbul piyasasına satılanı kısmen alırken, bir müddet sonra İstanbul’a yapılan dağıtımın tamamını, daha sonra da Anadolu’ya yapılan dağıtımın tümünü bana verdi. Zaman içinde elimden tuttu ve beni boya fabrikasının sahiplerine götürdü. Bu sefer kimyevi madde de satmaya başladık.”

Zeynel Abidin Erdem, üniversitelerdeki siyasi hareketin en yüksek olduğu dönemde öğrencilik hayatına da devam etmektedir. Üniversitede öğrenci derneği başkanlığı yapan Erdem, o gün yer aldığı safını bugün de değiştirmemiştir: “Açık söyleyeyim ben sağcı idim. Solun da hiç bir felsefesini benimsemedim. (Erdem, 1965’te kaleme alıp 1969’da yayınladığı Marks ve Lenin’in Dramı kitabını yazar).” Yıldız Üniversitesi Kimya Bölümün’den Yalım Erez, şu an Aydın Milletvekili olan Halit Dikmen, Edip Yağcı, Fevzi Pakkan, İbrahim Demir ve birçok başka tanınmış kişi çıkaran bir sınıfta okuyarak 1970 yılında mezun olan Erdem, ardından 1972’74 yılları arasında İstanbul Kimya Mühendisleri Odası Başkanlığı, 1973’76 yılları arasında da Sınai Anorganik Kimya Kürsüsü’nde asistanlık yapar. Yine 1973’te Kimsan iş ve İşçi Sendikası Genel Başkanlığını yürütür. Ülkü Ocakları’ndaki görevinin dışında yaptığı Adalet Partisi Gençlik Kolları Başkanlığı onun ilerleyen yıllarda Turgut Sunalp’le beraber MDP’deki siyasi hayatının öncesinde bir deneme olacaktır.

Üniversite ile iş hayatını birlikte götüren Dr. Zeynel Abidin Erdem, Genpa olarak asıl sıçramayı üniversiteyi de bitirdiği 1970 yılından başlayarak 1978 yılına kadarki süreç içerisinde yapar: “1970’lerde Türkiye bir dalgalanma geçirdi. Döviz yok, o yok, bu yok. İnsanlar ellerinde evrak olsun diye faturalı ve pahalıya mal alıyorlardı. İşte biz orada çok ciddi bir sıçrama yaptık. Çünkü kurallara göre ithal ediyorduk ve kurallara göre de satıyorduk. Bu 8 sene içerisinde Genpa bin misli büyüdü.” Bugün Ericsson, Alcatel, Nokia, Siemens ve Sony’nin temsilciliğini yapan Genpa ve beş yıl önce kurulan Erdem Holding, ikinci bir sıçramayı ise yıllar sonra GSM ile yapacaktır.

Özal asırlık adam

1980 sonrası herkesin çok yakından tanıyacağı bir isim de öne çıkmaya başlar Zeynel Bey’in hayatında. Özal’dır bu kişi: “Özal beni, o zaman Esnaf ve Sanatkar Konfederasyonu Başkanı olan Hüsnü Çınar’la birlikte Sadıklar Apartmanı’na çağırdı. Bize ikibuçuk saat boyunca yaptığı ekonomik programı anlattı. O tarihte, 70 sente muhtaç, tuz, gaz, bez ihtiyacı olan bir Türkiye’de, Özal otoyollardan, mobil telefonlardan, enerji santrallerinden ve TL’nin uluslararası döviz olmasından bahsediyordu. Doğurusu Özal’ı dinlerken tüylerim diken diken oldu. Özal bize ‘sizi doğrudan kurucu üye olarak istiyorum’ dedi. Fakat ne yazık ki Çınar’la birlikte ben, o zaman Kanada Büyükelçiliği’nde bulunan, sonradan bizim genel başkanımız olacak Turgut Sunalp’e ‘sizin partinize katılacağız’ demiş bulunmuştuk. Ve “sözümüzden dönmeyiz” adına Özal’ın çağrısına olumlu yanıt veremedik.” Erdem, Milliyetçi Demokrasi Partisi’nde İstanbul İl Başkanlığı yapar: “Sadece İstanbul İl Başkanlığı yaptım. Çünkü ben politika düşünmüyordum. Kafamda tasarladığım, bu parti iktidar olacak, ben de görevimi yapmış olarak işlerimin başına döneceğim. İşlerim çok iyi gidiyordu, kazanıyordum, dışarısı ile irtibatım vardı, projelerim vardı.” Fakat Özal, Erdem’i bir kez daha ANAP’a çağıracaktır. Bu sefer 1984’te Tarabya Oteli’nde bir toplantıda bir araya gelirler:

“Bana, ‘sen bana 300 milletvekili ile geleceğinizi söylemiş ve ters bir olgu olursa geleceğine söz vermiştin. Gelmeni bekliyorum’ dedi. Ben de, Sunalp genel başkan olduğu sürece gelemem dedim. O da ‘senin gibi dürüst ve sözüne sadık insanlara ihtiyacımız var’ dedi. Biz ailemizden sadakatı, beraber olup, birlikte ölmeyi öğrenmiştik.” Aslında Erdem, Turgut Özal ile Mardin’den tanışmaktadır: “Özal’ın babası Mardin’de memurdu. Turgut Bey ve Korkut Bey, halamın çocukları ile beraber okudu.” Fakat onun Özal’ın partisine intikali ancak MDP çözülünce İmren Aykut, Yılmaz Hocaoğlu gibi isimler dahil 18 kişilik bir grupla birlikte olur. Ve Erdem’in Özal’la dostluğu (Erdem, Turgut Özal Fikirleri Araştırma Derneği ve Vakfı Genel Sekreteri’dir) o vefat edene kadar kendisiyle, vefatından sonra ailesiyle sürer: “Özal, bizim gibi günü yaşayan bir adam değildi. Asırlık bir adamdı. 50 yıl not tutmuş, neyi, nasıl yapması gerektiğini kara kaplı kitabında sıralamış, iz bırakmak için hazırlanmış ve geleceği gören bir insandı. Rahmetli Özal’la öldüğü güne kadar çok derin bir muhabbetimiz oldu. Hizmetlerinde, üç aşağı beş yukarı bilgimizin olmadığı ciddi bir gelişme olmadı.”

Erdem, çocukluğundaki gibi bugün de hâlâ aktif birisidir. Sudan Fahri Konsolosluğu yanında Türk’Fransız İş Konseyi Başkan Yardımcısı olan Erdem, Türk’İspanya İş Konseyi ve Türk Amerikan İş Adamları Derneği Genel Başkanlığı da yapmaktadır. Dolayısıyla Erdem’in dışarıda da etkinliği büyüktür. Yakın zamanda Ermeni Tasarısının Amerika’da ‘en azından şimdilik’ geri çekilmesi konusunda onun öncülüğündeki iş adamları grubunun çabasını unutmak mümkün değildir: “Bu hususta Türk Ermeni Patriği Sn. Mutafyan’ın da çok önemli katkısı oldu. Dışişleri Bakanlığı da sistematik ve çok ciddi bir çalışma yaptı. Çok büyük direnç gösterdiler fakat biz başardık. Ama Şubat ayında bir daha gündeme gelecek, yine reddetmeye çalışacağız. Ancak bu sefer çok daha zordur.” Erdem, bunların dışında DEİK Yürütme Kurulu Üyesi, Türk Kimya Derneği ve İstanbul Kimya Mühendisleri Odasına da üyedir.

1974’te İstanbul Halıcıoğlu’ndaki Levazım Okulu’nda 32. Dönem Yedek Subay olarak askerliğini yapan Erdem, 1982’de de Kimya Fakültesinin kurucusu, Kimya Derneği Başkanı, TÜBİTAK Danışma ve Bilim Adamı Yetiştirme Grubu ile UNESCO Genel Kurul Üyesi ve pek çok unvanın sahibi Prof. Dr. Ali Rıza Berkem ile Dürdal (Fesçioğlu)’nun kızı Emine Hanım’la hayatını birleştirir. Mehmet Rıza ve Zeynep Berrin adında iki çocuğu olan, TSM dinlemekten hoşlanan, yeni çıkan bütün fotoğraf makinelerini ‘ilk önce’ alan, pul koleksiyonu meraklısı ve Galatasaraylı Dr. Zeynel Abidin Erdem, 1998 yılında, Paris’te satışa sunulan Sultan II. Abdülhamit’in mühürlerini, Kültür Bakanlığı’nın ayırdığı bütçenin yetersiz olması sebebiyle çekilmesinden sonra, ciddi bir çekişme sonucunda alıp Topkapı Sarayı’na bağışlayan kişidir de.
Söylenebilecek tek şey vardır. Teşekkürler Erdem ailesi, teşekkürler Zeynel Abidin Erdem.

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi

Prof Dr. Zeynep Korkmaz’ın kendi kaleminden hayatı:

5 Temmuz 1922 tarihinde Yusuf Hüsnü (Dengi) ile Şefika Dengi’nin üçüncü çocukları olarak Nevşehir’de doğmuşum.

Babam Yusuf Hüsnü, Konya ve İstanbul medreselerinde öğrenim gördükten sonra İzmir-Urla, Karaburun ve Turgutlu yörelerinde üzüm, incir ticareti ile uğraşan, İstiklal Savaşı yıllarında da Nevşehir’de bir süre öğretmenlik yapan bir kimsedir. Ben ailemin ‘tekne kazıntısı’ diye adlandırdığı son çocuğu olduğum için, rahmetli ablam Naciye Dörkol ile aramızda 20 yaş, ağabeyim Kemal Dengi ile de 16 yaş fark vardır. Ailem köken itibarıyla ana ve baba tarafından büyük dedelerimizin XVIII. yüzyıl başlarında Toroslardan göç ederek Nevşehir’de yerleşen bir Türkmen ailesine dayanır. Nevşehir’de oturdukları yer de Türkmen mahallesidir.

Benim yaşam çizgimde ve öğrenim hayatımda başlıca üç dönem vardır. Bunlar 1-6 yaşları arasında Nevşehir’de, 7-18 yaşları arasında Urla ve İzmir’de, 18 yaşından günümüze kadar da Ankara’da geçen dönemlerdir. Bu dönemleri daha doğrusu öğrenimde geçen yıllarımı şöylece özetleyebilirim:
1929-1934 yılları arasında Urla Birinci İlkokul öğrenciliği, 1934-1940 arası İzmir Kız Lisesinde ortaokul ve lise öğrenciliği, 1940-1944 arasında Ankara Üniversitesi, Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde üniversite öğrenciliği 1945’ten başlayarak da akademik yaşamda geçen yıllar.

İlkokuldan üniversiteyi bitirinceye kadar geçen yıllar benim öğrenim hayatımın çok başarılı yılları olduğu için, fakülteyi bitirdikten sonra, yakın ilgi duyduğum akademik yaşama adım attım. Daha fakülte öğrenciliğim sırasında hocalarımın teşviki ile Yücel ve Ülkü dergilerinde ‘Gençliğin Düşünceleri’, ‘Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın Fikir Cephesi’, Süleyman Kazmaz’ın Seninle adlı romanın değerlendirmesi, ‘Balıkesir’in Dursunbey İlçesinde Sohbet Baranası’ gibi bazı yazılarım yayımlanmıştır.

Rahmetli hocam İbrahim Necmi Dilmen’in isteği üzerine yayımladığım Tanzimat Edebiyatı Ders Notları da bunlar arasındadır. Ama benim asıl amacım bilimsel çalışmalara adım atmaktı. Bu isteğim gerçekleşti ve 1 Ocak 1945 tarihinde Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümüne ilmî yardımcılık görevi ile atandım. Daha o yıllarda Fakültede boş asistanlık kadrosu bulunmadığı, ben de Fakülteyi burslu bitirdiğim için, bugün kendilerini rahmetle andığım Prof. Necmettin Halil Onan, Prof. Dr. Saadet Çağatay, Prof. Dr. Abdülkâdir İnan gibi değerli hocalarım benim için bu yolu uygun bulmuşlardı. Daha sonra Fakülteye birkaç asistanlık kadrosu verilince, 1948 yılında açılan asistanlık sınavını kazanarak 16.12.1948 tarihinde Türk Dili asistanlığına atandım.
16 Ocak 1949 tarihinde Ankara Devlet Konservatuvarında tarih öğretmeni ve müdür yardımcısı olan rahmetli eşim Mehmet Korkmaz’la evlendim.

1950 yılının sonuna doğru, Güneybatı Anadolu ağızlarından derlediğim metinlere dayanarak hazırladığım Güney-Batı Anadolu Ağızları: Ses Bilgisi (Phonetique) adlı doktora tezi ve 30.12.1950 tarihindeki tez savunmam ile bana (pekiyi) derece ile ‘edebiyat doktoru’ unvanı verildi.

Akademik hayatımın bundan sonraki yılları da dolu dolu ve başarılı geçmiştir. Verdiğim doçentlik sınavları, birinci, ikinci dil sınavları doçentlik ve profesörlük tezleri ile 12.11.1957 tarihinde doçentliğe, Şubat 1964 yılı başında da Üniversite Senatosunun ve daha üst makamların onayından geçen profesörlüğe yükseltildim.
1954 yılı başında Fakülte kontenjanı ile Almanya’ya gönderildim. Hamburg Üniversitesine bağlı Institut für Kultur und Sprache der Vorderen-Orients’te ünlü Türkolog Prof. Dr. A. von Gabain ile ünlü Altaist Prof. Dr. Omeljan Pritsak’ın yanında misafir asistan olarak çalıştım. Genel Fonetikçi Prof. Dr. von Essen’in derslerine devam ettim. 1955 yılı Temmuzunda yurda döndüm. Daha sonra 1965-1966 yıllarında bir süre de Avrupa kitaplıklarındaki yazma eserler üzerinde araştırma yapmak için British Council bursu ile İngiltere’ye, Alexander von Humboldt Vakfı’nınverdiği araştırma bursu ile de Almanya’ya gittim.

Akademik yaşamımın içinde yer alan başlıca resmî ve idari görevlerim şunlardır:
1957-1963 yılları arasında iki kez Fakülte Profesörler Kurulunda ‘Doçent Temsilciliği’; 1958-1960, 1966-1968, 1972-1974 yılları arasında Fakülte Yönetim Kurulu üyeliği; 1974-1978 yılları arasında Ankara Üniversitesi Senatörlüğü; 1971-1983 yılları arasında ek görevle Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü ile aynı Üniversitenin Mezuniyet Sonrası Fakültesinde yüksek lisans ve doktora dersleri verme; 1974-1981 yılları arasında Kültür Bakanlığı Kültür ve İhtisas Komisyonu üyelikleri ve bir süre Millî Kültür dergisi redaktörlüğü;
1981-1983 yılları arasında Ankara Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı Türk Dili Bölümü Başkanlığı ile Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde Yeni Türk Dili Ana Bilim Dalı Başkanlığı, Eylül 1983-1987, 1987-15 Mayıs 1990 tarihleri arasında Yüksek Öğretim Kurulu üyeliği; 5 Ocak 1989-15 Mayıs 1990 tarihleri arasında YÖK Başkan Vekilliği. Bundan sonra yaş sınırından emeklilik ve emeklilikten sonra yine YÖK’te 15 Mayıs 1992’ye kadar Başkan Danışmanlığı.
1 Ocak 1991 tarihinden başlayarak iki yıl süre ile Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde sözleşmeli profesörlük.
1941-1980, 1983-2002 yılları arasında Türk Dil Kurumu asli üyeliği; Yönetim Kurulu, Bilim Kurulu üyelikleri, 1983’ten başlayarak Gramer Bilim ve Uygulama Kolu ve Yürütme Kurulu Başkanlığı ile 1997 yılında başlayan Türkiye Türkçesi ve Tarihî Devirler Yazı Dilleri Gramerleri Projesi Başkanlığı, TDK Atatürk ve Türk Dili Çalışma Grubu Başkanlığı ile öteki bazı çalışma grupları üyelikleri. Bunlara yerli ve yabancı öteki bazı bilim kurum ve kuruluşlarındaki üyeliklerim de eklenebilir.

Ortak yaşamımız boyunca kendisine çok şey borçlu olduğum eşim Mehmet Korkmaz’ı 1984 yılında kaybettim.

1950 ve 1957 doğumlu Gültekin ve İltekin adlı iki oğlum, Ender Burak ve Ceylân Zeynep adlı iki torunum vardır. Oğullarım 1983 yılından beri mesleklerini Amerika Birleşik Devletleri’nde yürütmektedirler.

Eserleri

Prof. Dr. Zeynep Korkmaz’ın, Türk Dili’nin çeşitli alanlarında yazılmış 16 kitabı, 250’ye yakın araştırma yazısı vardır. Araştırma yazıları (makaleleri) ‘Türk Dili Üzerine Araştırmalar’ adlı kitapta toplanmıştır.

Kitap hâlindeki yayınları

Güney-Batı Anadolu Ağızları Ses Bilgisi (Fonetik)
Fuzulî’nin Dili Hakkında Notlar (S. Olcay’la birlikte)
Türkçede Eklerin Kullanılış Şekilleri ve Ek Kalıplaşması Olayları
Türk Dilinin Tarihi Akışı İçinde Atatürk ve Dil Devrimi
Nevşehir ve Yöresi Ağızları
Sadrü’d-din Şeyhoğlu, Marzubânnâme Tercümesi
Cumhuriyet Döneminde Türk Dili
M. Kemal Atatürk, Nutuk
Gramer Terimleri Sözlüğü
Atatürk ve Türk Dili 1
Bartın ve Yöresi Ağızları
Türk Dili Üzerine Araştırmalar
Atatürk ve Türk Dili 2
Gramer Terimleri Sözlüğü
Türkiye Türkçesi Grameri (Şekil Bilgisi)
Türk Dili Üzerine Araştırmalar

| » Biyografiler – Kim Kimdir Sayfasına Dön! « |

Not: İçerik, internetten alıntılanarak derlenmiştir…

Biyografi, Biyografiler, Yaşam Öyküleri, Kim Kimdir?, Biyografi