Ağelimizde oluşan bir sorun nedeniyle, yazı silinmiş. Sorunu bildirmeniz üzerine yazıyı yeniden düzenledim. Şu anda yazımızı okuyabilirsiniz.

Bilgilendirmeniz için teşekkür ederim.

Esen kalın…

Bizim okuldaki öğretmenlerimizin her biri sanki hiç öğrenci olmamış gibi yanlış yapmayan bir kişiyi sadece saçı yüzünden üzmek zorunda mısın ve saçı dağınık, boyalı vs. olsa hadi neyse… Eğitim-Öğretim buysa bütün okullardaki biz neden okula gidiyoruz. Kim ister böyle okula gitmek. Elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz ama bu öğretmenler anlamıyor…

Ömer Çelebi ağbeyimizin derdi sanırım şimdiki müfredat ve disiplin kuralları. Ben de onlardan şikayetçiyim ama bu sorunlar bence daha fecii durumda böyle komik şeyleri ilk defa gördüm. 8. sınıfta ondan önce yoktu her şey öğretmende başlayıp bitiyor! Hakaret ederler, ağıza alınmayacak sözler söylerler öğrencilere okulda renkli taç taktı (üstünde de kurdalesi var [küçücük]diye)” -Hayrola yeni doğum mu yaptın?” diye espiri yapmaya çalışan öğretmenler bir de her şey sizin için demiyorlar mı çok vahim bu Eğitim-Öğretim…

Ağlamalık halde bence… Bir an önce öğretmen olsam da onlar gibi yapmasam, öğrencilerime kötü örnek olmasam!

Eda Ergün/Kocaeli Yaş=14

Aileler çocuklara sevgi ve saygıyı aşılamalı. Bu olmazsa öğretmenlerin yapabilecekleri çok az. Ama sevgiyi ve saygıyı çocuklarına aşılammış bir aile suçlanamaz. Öğretmenlerin de yüzü asık değil, güleryüzlü ve sevecen olmaları gerekir.

Bu konuya da değinmek istiyorum. Sanırım sitenin yazarı Yavuz Tanyeri. Böyle konuları hepimize böyle muhteşem bir site vasıtasıyla aktardığı için çok teşekkürler.

Bir tarihte, Milli Eğitim Bakanlığına bir mail göndererek bazı yapıcı eleştirilerde bulunmuştum. (Ben bazen Emniyet Müdürlüğüne, bazen Milli Eğitime, hatta Diyanet işleri Başkanlığına filan da eleştiri yazdığım olur.)
Özellikle de disiplin kurullarındaki okuldan uzaklaştırma cezalarının yanlış olduğunu, bindiğimiz dalı kesmek gibi çok hatalı bir uygulama olduğunu, bundan derhal vazgeçilerek daha çağdaş yöntemlerle öğrencilerimizi kazanmaya çalışmanın hedeflenmesi gerektiğini düşündüğümü filan yazmıştım.

Hiç beklemediğim halde bana bir cevap geldi. (Benim yazılarıma genellikle cevap gelmez.) Fakat cevabı okuyunca çok daha büyük bir dehşete kapıldım, inanın şok oldum. Keşke cevap gelmeseydi daha iyi olurdu sanırım.

Cevap şöyleydi:

1- Bu kuralları biz koymadık. Bizden önce de vardı.
2- Bu cezalar hem okullarımızın (veya toplumun) hem de öğrencilerimizin iyiliği içindir.

İşte buyurun siz yorumlayın. Cevaba bakın arkadaşlar, ne kadar politize olmuşlar, anlayın! Kırk yıl düşünsem bir bakanlık bürokratının böyle bir cevap vereceğini tahmin bile edemezdim. Adam, uygulama doğru mu, yanlış mı, buna bakmıyor bile, öncelikle “bunu biz yapmadık, bizden önceki iktitarlar yaptı,” diyor!.. Ben onların iktidarını eleştirdim sanıyor, böyle algılıyor adam.

Sonrada; “bu kurallar herkesin iyiliği içindir,” gibi basma kalıp, çocuk kandırmaca bir cevap. Neresi kimin için iyidir? Hangi açıdan? Hangi bilimsel çalışmaya dayanarak bunu söylüyorsunuz? Yok! Öyle tevatür etmiş, öyle öğrenmiş bu eğitimcilerimiz zahir…

İşte Milli Eğitim Bakanlığımızın cevabı böyle idi.
Hâlâ konusu açılınca tüylerim ürperiyor arkadaşlar.

Ülkemizin bir gün daha çağdaş, daha bilimsel eğitim ve öğretim metodlarına kavuşması dileğiyle.
Hepinize sevgiler.

Ömer Çelebi

Şiddet, artık bu toplumun kanayan yarası durumuna geldi. Yalnızca okullarda ve eğitimde değil; aile içinde ve türlü tabakalardaki türlü ilişkiler içinde şiddetin etkileri her geçen gün artıyor. Bu etkiyi en aza indirebilmek için ciddi anlamda bir şeylerin yapılmıyor olması da, bu konuya duyarlı olanları çok üzüyor.

Şiddetin önlenmesinde ailenin önemi büyüktür. Sonuçta ilk okulumuz ailemiz; ilk öğretmenlerimiz de anne ve babamızdır. Gençlerin şiddete meyilli olması, aile ortamında biçimlendirdiği kişiliği ile büyük ölçüde paralellik gösterir. Eğer çocuğun babası, çocuğu bir gün ödevini yapmadığı için onu tekme tokat dövmüşse, çocuk da okulda en ufak bir sorun için arkadaşına bu tepkiyi göstermekten çekinmeyecektir. Çünkü çocuğun bilincinde bu, “doğal bir tepki” olarak belirlenmiştir.

Ömer Çelebi ağabeyimin de belirttiği konu, gelecekte şiddetin ne boyutta olabileceğini tasavvur edebilmemiz açısından çok önemli bence. Toplumumuzda “aile” kavramının her geçen gün yara aldığından ve “toplumsal değerlerin” bozulduğundan yakınırız her zaman. Çoğu zaman geçmişteki insan ilişkilerini arar ve o günlere özlem duyarız. “Ahh eskiden insanlar…” diye başlayan yüzlerce cümle, dilimizde dolaşır durur. İşte bugüne göre daha nitelikli bir aile terbiyesi alan gençlerin bugün anne baba olduklarını ve bu kişilerin çoğunun bugün “sorumsuz” tutumlar içerisinde olduğunu düşününce; bir hanımefendiye / beyefendiye yakışmayacak tutumlara sahip olarak yetişen gençliğin bundan 15 – 20 sene sonrasının anne-babaları olacağını düşününce toplumsal ilişkilerin ne kadar bozuk olacağını düşünmekten korkuyorum.

Elbette her şeyi aileden beklemek doğru olmaz. Mehmet Tanyeri hocamızın da dediği gibi, hem öğretmenlerin hem de öğrencilerin “Yine mi okul?” diyerek başladıkları bir günün, eğitim açısından pek de verimli olmayacağı açıktır. Ülkemizde bazı gerçeklikler görmezden gelinerek, çok nitelikli bir eğitim gerçekleştirilmek isteniyor. Böylece derslerden uzaklaşan gençlerin, artık okuldan bir beklentileri kalmıyor ve öğrenci bu boşluğunu fiziksel gücüyle kapatmaya çalışıyor. Çete kuruyor, bıçak taşıyor, tehdit mesajları yolluyor, okul kapısından çıkar çıkmaz sigarasını yakıyor, bir omuzu düşük geziyor… Anlayacağınız ne kendine ne de topluma bir yararı olmayan, derin bir boşluk içinde çırpınan bilinçsiz gençler çıkıyor ortaya.

Peki Milli Eğitim’in bu konuda neler yapması gerekir? Bence öncelikle “okul / sınıf disiplin kurallarını”, bir “hapishanedeki” kurallardan farklı olarak oluşturmalıdır. Öğrencileri okula bağlayacak sevgi aşılanmalıdır. Sırf sınıf geçmek için okula gelip giden gençlerin bilinçlendirilmesi gerekir. Bunların yapılmasında da okullardaki “rehberlik” servislerine büyük iş düşüyor. Bireysel sorunların çözümünde; rehberlik servisi, aile, öğretmenler ve okul yönetiminin ortak çalışmaları ile yapıcı kararlar alınmalıdır diye düşünüyorum.

Esenlikle…

Zaten bu gibi bazı resmi kurumlarımız son derecede politize olmuş ve millilikten uzak bir haldedir. Adı Milli olan Eğitim Bakanlığımız, Öğretim okullarında sadece öğretim faaliyetini yürütmektedirler. Bu uygulamanın eğitimle alakası bile yoktur! Eğitim bambaşka bir olgudur. Ama nedense Bakanlığımızın adı MİLLİ EĞİTİM BAKANLIĞI olarak konmuştur. Okullarımızın adı ise “ÖĞRETİM OKULU” dur.

Sizce hangisi doğru? Hangisi milli?

Oğretim sistemimizdeki bir çarpıklıktan daha bahsedeyim size: Yıllardır öğrenci disiplin kurullarında verilen cezalardan biri de okuldan uzaklaştırma cezasıdır. Yani görevi eğitmek olan bir kurum, isterse öğrenciye eğitmeme cezası verebilmekte ve öğrenciyi eğitim sisteminin dışına atabilmetedir. İşte hatalı bakış açısı budur. İşte bindiğiniz dalı kesmek diye buna denir. Okuldan uzaklaştırılan çocuklar ne olur acaba? Bilen var mı? Ben söyleyeyim; Milli Eğitim Bakanlığımıza göre toplum için de diğer öğrenciler için de daha iyi olur. Yani kısaca; “eğitemezsen at sokağa, kurtul” politikası… “Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir” mantığı. İşte vahim bakış açısı budur. Daha bunun gibi o kadar yanlış uygulamalar var ki, anlatsam buraya sığmaz. Bu konuda bir kitap yazılabilir.

Başlık da şöyle olabilir: “Milli Eğitim Politikasızlığının Çöküşteki Etkisi.”

Ancak bakış açısı önemli. İşin içindekilerin “meslek körlüğü” olarak bilinen bir durumda olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden feci hatalar yaptıklarının farkında bile değildirler. (Bakanlık yetkililerinden bahsediyorum.) Şu anda eğitmek yerine aşırı ders yükü altında ezilen, stresle erken tanışan, a-sosyal bir nesil yetiştirmeye çabalıyoruz diye düşünüyorum. Manzara bu. Hepsi matematik profesörü, hepsi fizik profesörü, hepsi biyoloji uzmanı, hepsi uzman tarihçi, hepsi ünlü bir yazar olacakmış gibi eğitiyoruz. (Oysa bilimsel olarak da bunların hepsinin bir insanda olması genelde olanaksızdır.) Fakat bu yüzden çoğunu kurallara uyma bilincinden yoksun ve a-sosyal birer toplum ferdi olarak yetiştiriyoruz diye düşünüyorum. Bir istatistik yapılsa acaba çocuklarımızın yüzde kaçı zaman bulup da sosyal faaliyetler içersinde bununabilmektedir, doğrusu çok merak ediyorum?

Daha sonra bu konuda yine yazmayı düşünüyorum. Şimdilik bu kadar. Herkese sevgiler.

Ömer Çelebi