Toplumumuzda giderek “inakçı” (dogmacı) düşünce yapısı yaygınlaşıyor. Bunu üzülerek söylüyorum; fakat insanlar artık birçok şeyi sorgulamadan, önlerine sunulduğu gibi kabul ediyorlar. Hani insanların “yumuşak karnı” diye yorumladıkları belli duyarlılıkları vardır ya? İşte günümüzde insanlar özellikle dinsel boyuttaki düşünce yapılarını ve uygulamaları pek sorgulama yoluna gitmiyorlar. Elbette Tanrı‘nın bize buyurduklarını sorgulamak doğru değildir. Fakat bazı insanların söylemlerine “Tanrısal” özellik kazandırarak, onu topluma dayatmaya çalışması, kuşkusuz sorgulanmalıdır. Bu sorgulama olgusuna bir örnek vereyim: Suyu üç yudumda içmek, ters dönmüş bir terliği düzeltmek, lavaboya sol ayakla girip sağ ayakla çıkmak… gibi toplumca benimsenmiş davranışların “neden” yapıldığını çoğu kimse bilmez. Eğer bunların “hangi mantıkla” böyle yapıldığını bilir ve uygularsa, ne mutlu…

Şimdi kişilerin sorgulamadan kabul ettikleri dinsel anlamdaki farklı bir boyuta dikkatinizi çekmek istiyorum: “Din dili“…Tarihimize baktığımızda, geçen binlerce yıl içerisinde birçok dini benimsediğimizi, en çok da Gök Tanrı Dini ve İslamiyet etkisinde kaldığımızı görürüz. Fakat İslam‘dan önce kabul ettiğimiz ve başka uluslardan aldığımız bütün dinlerde, hep “inanç” boyutunda alıntılar yapmış, dini kendi dilimizle anlamaya / uygulamaya çalışmışken, İslam dinini benimsedikten sonra dilimize büyük bir hızla Arapça - Farsça sözcükler girmeye başlamıştır. Bu da, yalnızca “inancını” benimsediğimiz bir din ile, din boyutunda öz dilimizden uzaklaşmamıza neden olmuştur. Şöyle ki İslamiyet’ten önce de onun yüceliğine inandığımız Ulu Tanrı‘mız, İslamiyetle birlikte “Allah” adını almış ve insanlar “Tanrı” demekten utanır hâle getirilmişlerdir. Hâlbuki ikisinde de “Yaratıcı” kastedilmektedir.

Konuyu farklı yönlere çekmeden, Türkiye’de dinsel anlamda kullanılan dilin neden Türkçeleştirilmesi gerektiğini açıklayayım: Din, insanların tinsel (manevi) boyutta doyuma ulaşmalarını sağlar. Asıl amacı, insanlara sistemleşmiş bir “inanç yapısı” sunarak, insanları o yapı içerisinde Tanrı‘ya yaklaştırmak ve bu yolla onların doyuma / hazza ulaşmasını sağlamak olan din, kuşkusuz kişilerin “anladıkları” dil ile uygulamaya geçirilmelidir. Bugün Türkiye’deki insanların % 90′ına yakınının anadilinin Türkçe olduğunu ve bu insanlar içerisinde sonradan Arapça öğrenenlerin sayısının yok denecek kadar az olduğunu düşünürsek; anadili ve resmi dili Türkçe olan bir topluma, dinlerini anlamadıkları bir dil ile yaşamlarına uygulayacakları bir dayatma yapmanın doğru bir düşünce olmadığını anlayabiliriz.

Cumhuriyet’ten sonraki dönemde “din dilinin Türkçeleştirilmesi” ve “Türkçe ezan” gibi konularda çeşitli tartışmalar yapılmıştır. Bu tartışmalar, nedense bazı çevrelerce amacından uzaklaştırılmış ve her zaman Türkçeden yana olan kişiler “dinsiz” ilan edilmiştir. Biz de daha önceden bu konuları bazı yerlerde tartıştık ve bazı arkadaşlarımız bize “Böyle şey olur mu, siz dinden çıkmışsınız? Bunlar İslam‘a aykırı…” gibi şeyler söylediler. Bilmenizi isterim ki, benim bu yazıyı yazmamdaki amacım, kişilerin dini duygularıyla oynamak veya İslam‘ı gereksiz konularla yıpratmak değildir. Ben, sadece toplumdaki bence yanlış olan yerleşik düşüncelerin yeniden sorgulanması gerektiğini düşündüğüm için böyle bir yazıyı yazma gereği duyuyorum.

Konunun basit bir yönünü ele alalım: Türkiye’de yaşayan Müslümanların hepsi, en azından Fatiha Suresi’ni ezbere biliyordur. Acaba bu insanların yüzde kaçı bu surenin anlamını biliyordur? Emin olun ilahiyat öğrenimi almayan kişilerin çoğu bu surenin anlamını bilmez. Anlamı bilinmeyen sözler, kişilerin yüreğinden geçerek söylenmez. Örneğin Çince bilmeyen birisi, eline Çince yazılmış bir metni alıp okusa, o okuma kişi için ne ifade eder? O kişi yalnızca gördüklerini ağzıyla söylemiştir; fakat ağzından çıkanların ne anlama geldiğini hiç bilmez. İşte vurgulamaya çalıştığımız, kişilerin bilmedikleri bir dilde ezberlediği kalıp sözleri tapınma dili olarak kullanmalarının yanlışlığıdır.

Camide ibadet eden insanlara dikkat edin, imamın Arapça okuduğu dualarda, yalnızca duanın ahengini duyumsamaya çalışıp kendilerinden geçmeye çalıştıklarını ve yalnızca kendi çabalarıyla Tanrı‘ya yaklaştıklarını görürsünüz. Arapça dualar, ayetler… bittikten sonra hocanın Türkçe dua ettiği bölümde ise, camide “Amin!” sesleri yankılanır. Çünkü kişiler Tanrı‘dan dilediklerini, dualarının sözlerini anlamış, yürekleriyle ona katılmışlardır. İşte temel sorun, bunu anlayabilmekte başlamaktadır. Aynı şeyi namazda düşünelim. Namaz kılınırken, sureler - dualar okunur. Düşünün ki en çok bilinen surelerden olan “İhlas Suresi“ni okumaya başladı birisi. “Kul hüvallahû ehad.” diye başladı ve duasını tamamladı. Peki içtenlikle yanıtlayın, kaç kişi içinizde “Kul hüvallahû ehad.” sözünün anlamını biliyor? Emin olun Türkiye’deki Müslümanların %95′i bu sözün anlamını bilmez. Tanrı‘ya yaklaştığımız her anı, anlamını bilmediğimiz sözcüklerle doldurmamız elbette ibadetin hakkıyla yerine getirilmemesine yol açar. Güzelce düşünülürse, bütün tapınmalarda son Türkçe dua bölümünün dışında söylediğimiz / dinlediğimiz hiçbir şeyi anlamadığımızı görürüz.

Daha önceden yazdığım “Kutsal Dil Var mıdır?” başlıklı yazımda, dünyada “kutsal” sayılabilecek bir dilin olmaması gerektiğini ve “ata dilinden” başla bir dilin “kut“lu sayılmaması gerektiğini belirtmiştim. Bazı insanlar buna karşı çıkıp, Arapçayı Türkçe karşısında üstünmüş gibi görmeye / göstermeye çalışıyorlar. Bu, binlerce yıl önce Kaşgarlı Mahmud atamızca da ortaya konulmuştur ki, Türkçe dünyanın en köklü ve en güçlü dillerindendir. Durum böyle iken, bazıları Kur’an’ın Arapçadan başka bir dile çevrilmesinin pek doğru olmadığını, hiçbir zaman doğru bir çevirinin yapılamayacağını söyleyip dururlar. Acaba Kur’an farklı bir kodla mı yazıldı? Elbette hayır. Bugün nasıl ki Arapça yazılan kitaplar birebir başka dillere çevriliyorsa, Kur’an da öylece bütün dillere çevrilebilir. Bunun için “İslamın özü bozulmamalıdır.” diye bahaneler üretmek boşunadır.

Bugün dünyadaki Hristiyanlara bakın. İtalyanlar, İngilizler, Almanlar, Fransızlar… yani özünde Latin kökenli topluluklar Hristiyan oldukları hâlde, hepsi tapınmalarını kendi dillerinde yaparlar ve dinlerini kendilerince yaşarlar. Doğru olanı da budur. Gagauz Türkleri de Hristiyandır. Fakat kimse onlara “Hristiyanlık yalnızca şu dille yapılır.” diye dayatma yapmıyor. Onun için onlar, dinlerini Türkçe ile yapıyorlar. Daha önceki dönemlere bakarsanız, atalarımız birçok dini benimsemişler; fakat dinlerini benimsedikleri toplulukların dillerinden pek etkilenmemişlerdir. Demek ki bu olanaklı ve başarılmış bir şeydir. Yüce Önder Atatürk‘ün zamanında ezanlar Türkçe okunuyormuş. Hatta okunan hutbeler de sonradan Türkçeleştirilmiş. Peki soruyorum: Acaba dinini, kendi dilleriyle yaşayan insanların imanları eksik mi kalıyor? Bence yalnızca Türkler değil, dünyadaki bütün toplumlar dinlerini “anladıkları” dille yaşamalıdırlar. Çünkü anlamadıkları bir dille öteki dünyaya hazırlık yapmak, insanın içini rahatlatmaktan öteye geçmez. Bunun aksini iddia edenler, Araplar’ın uydurdukları “Cennet ehlinin dili Arapça’dır, onlar Allah’ın huzurunda Arapça konuşurlar.” hadisine (?) bile inanacak kadar sığ düşünenlerdir. İşte size Atatürk döneminde uygulamaya konulan Türkçe ezan…

Kur’an’ın hangi dilde okunması gerektiği de tartışma konusudur. Bazı insanlar sadece yazıldığı dilde okunmasını, bazıları da önce Arapçasını sonra Türkçesini okumak gerektiğini söylüyor. Burada bizim düşüncemiz yine sabit ve oldukça mantıklı. Arapça bilmeyen bir insan, Kur’an’ı Arapçasından okuyarak 10 kere hatim etse ne olur? Hatta anlamını bilmediği hâlde Kur’an’ın tamamını ezberlese (hıfz etse) ne olur? Bu kişi, Tanrı‘nın (Allah’ın) sözünü (kelamını) anlayabilmiş midir? Hayır! Aslında burada “Arapça bilmek” konusunu da açmak gerekiyor. Arapça bilmek, yalnızca Arap alfabesini öğrenip, Arapça okunuşuna göre “okumaya” çalışmak değildir. Okunulan sözcükler sizler için bir şey ifade etmiyorsa, siz Arapça bilmiyorsunuz demektir. Bu her dil için böyledir. Düzgün düşünen bir insan bilir ki, kişi kutsal kitabını öz diliyle veya anladığı dille okumalıdır. Anladığı dille okumalıdır ki Tanrı‘nın uyarılarını anlasın, orada bizlere söylenenleri yorumlayıp inanç yapısını oluştursun.

Aslında bu konu uzadıkça uzatılabilir. Fakat uzun yazıları okumaya çoğu kişinin pek yaklaşmadığını düşünerek söylemek istediklerimin bir özetini yapmak istiyorum: Din, kimsenin tekelinde olmamalı, yalnızca kişi ile Tanrı arasında bağ kurarak kişiyi doyuma ulaştırmalıdır. İslam, bütün uluslara gönderilmiştir ve hiçbir yerde İslam‘ı yalnızca “Arapça” yaşamak gerektiği söylenmemiştir. Bir Çinli Müslüman olduktan sonra Arapça öğrenmek zorunda olmadan inancını yaşayabilmelidir. Tıpkı bu biçimde, Türk ulusu da Arapların dayatmalarından sıyrılıp İslam‘ın özünü yaşayabilmek için, dinini öz diliyle yaşatabilmelidir. Dini, kurallar bütünü olarak görmeyip, Orta Çağ’daki “kilise” anlayışından uzaklaşıp, dinimizi “Türk“çe yaşayabilmeyi umuyorum.

Yavuz TANYERİ

Bu yazıyı yazmak için çok geç kaldığımın farkındayım; fakat sınavlarım nedeniyle ancak şimdi yazabiliyorum. İki gün önce Türk dünyasının en büyük yazarlarından biri olan Cengiz Aytmatov‘u kaybettik. Bundan birkaç hafta önce “Gün Olur Asra Bedel” adlı romanının film çekimleri için Tataristan‘a gidip, orada rahatsızlanarak Almanya’ya kaldırıldığını haberlerde okumuştum. Ani bir böbrek rahatsızlığı geçiren Aytmatov’un, hastalığa yenik düştüğünü öğrenince, sanki omuzlarıma bir ağırlık çöktü. Bir Kırgızistan Türk‘ü olan Aytmatov, ünü Kırgızistan‘ı aşıp bütün dünyaya yayılmış ve eserleri milyonlarca kişi tarafından okunmuş büyük bir yazardı. Edebiyat dünyasına çok şey kazandıran, şerefiyle yaşayıp, ardında belki de yüzyıllarca okunacak eserler bırakan Çingiz Aka, dünyanın değişmeyen kuralı olan “ölüm” ile aramızdan ayrıldı.

Cengiz Aytmatov‘u, geçen sene Elazığ’da yapılan Hazar Şiir Akşamları’nda görmüş, yakından tanımıştım. Hem kendisinin hem de yakınlarının anlattıklarını dinledikten sonra, sıkıntılarla doğduğunu ve genç yaşında babasız kaldığını öğrendim. Kitaplarını okuduğum bilge insan ile bir fotoğraf çektirebilmek ve ona bir kitabını imzalatabilmek, beni hem çok heyecanlandırmış hem de anlatılması güç duygular içerisine sokmuştu. O, gerçekten bilge birisiydi. Öyle ki, abartısız söylüyorum daha önce Cengiz Aytmatov‘u hiç görmemiş birisi, koskoca konferans salonunda hisleriyle Cengiz Aytmatov‘u bulabilirdi. Çünkü o, bakışlarıyla bile çevresine ışık yayıyordu. Elazığ’dayken de yaşlılığın etkisiyle yorgun görünmesine rağmen, gelen her gencin sorularına yanıt verip onlarla fotoğraf çekilmeyi, onlara çok görmüyordu. Ayrıca gösterdiğimiz ilgi, verilen ödüller ve o günlerin Cengiz Aytmatov’un adına armağan edilmesi, onu çok mutlu etmişti. Hatta Hazar Şiir Akşamları programında çok emeği geçen Servet Kabaklı’nın da ısrarı üzerine, bizler için bir kitap yazabileceğine söz vermişti. Tam da Kırgızistan’da da bu yıl, Aytmatov’un 80. yaşı olması dolayısıyla “Cengiz Aytmatov Yılı” olarak ilan edilmişken, Türk yazını Aytmatov’un ölümüyle gerçekten başsız kaldı.

Cengiz Aytmatov, doğup büyüdüğü Kırgızistan coğrafyasının kültüründen ve özünde Türklüğün yüksek değerlerinden beslenerek, özgün ve olağanüstü bir anlatımla oluşturduğu onlarca eserini milyonlarca insana okutmayı başarmıştır. Eserleri 150′ye yakın dile çevrilmiş ve yüzlerce ülkede okunmuştur. O büyük bilge, sadece Türklüğün değil, bütün dünyanın da beğeniyle okuduğu büyük bir yazardır. Bütün dünyada bu kadar büyük ilgi görmesine ve eserleri milyonlarca kişi tarafından okunduğu hâlde, bu yıla kadar Nobel‘e layık görülmemiş ve bu ödüllerin ne kadar “yansız” (?) verildiği, bir kere daha ortaya konulmuştur. O, Nobel‘e layık görülmedi; çünkü o şerefli bir insandı; çünkü o vatanını satmadı; çünkü o Türk gibi Türk‘tü; çünkü o varlığını kültür milliyetçiliğine adamış gerçek bir Türkçüydü. Varsın Nobel, onu ödüle layık görmesin. O kutlu insan, bütün Türk coğrafyasının yüreğinde yer edindi ve öyle kalacak…

Cengiz Aytmatov, süslü ve kapalı yazmayı sevmeyen, olabildiğince açık ve anlaşılır yazmayı yeğleyen bir yazardı. Yazdığı eserlerde, daha önce benzeri bulunmayan bir söylemle, özgün konuları işlemeye çalışmıştı. Bütün dünyanın söz dağarcığına “mankurt” (*) sözcüğünü o ekletmiştir.Türk sinemasına, “Selvi Boylum, Al Yazmalım” adıyla çekilen filmi, yine Aytmatov, yazdığı kitapla kazandırmıştır. Yazdığı eserlere, Kırgızistan Türk kültürünün bütün öğelerini yansıtan, çağrışımlı ifadelerle insanda “film izletirmişcesine” duygular uyandıran betimlemeler yapan, olayları ve durumları resim çekercesine düşlere salan büyük bilge, çağın en büyük yazarlarından biri olmuştur.

O, gerçekten burada birkaç satırlık bir metinle anlatılacak kadar sıradan bir yazar değildir. O, eserlerini bütün Türk gençliğine okutmamız ve onun bıraktığı bayrağı taşıyabilmek için onu yüreğimizde yaşatmamız gereken ulu bir şahsiyettir. Belki biz ona, sağlığında yine hak ettiği değeri veremedik; fakat umarım bundan sonra eserleri dilden dile dolaşıp, çağrışımları konuşmalara yardımcı olur.

Mekânın Tanrı Dağı, ruhun şad, yerin Uçmağ olsun Çingiz Aka…

Yavuz TANYERİ

Cengiz Aytmatov’un kısaca yaşamı:

Ünlü Kırgız yazarı, çevirmen, gazeteci ve politikacı, 12 Aralık 1928′de Kırgızistan’ın Talas Eyaleti ‘ne bağlı Şeker Köyü’nde doğdu. Bişkek’de Veteriner Fakültesi’nden mezun oldu. Yazarlığa 1952′ de başlayan Aytmatov, 1959′da Kırgız Pravdası gazetesinde muhabir oldu. Daha sonra Povesti Gori Stepey (Dağlar ve Steplerden Masallar) adlı öykü kitabıyla büyük ün kazandı. Bu eseri, 1963′te Lenin Ödülü’ne lâyık görüldü ve bu ödül onu aynı zamanda en genç Lenin Ödüllü yazar da yaptı.

Eserlerini, Kırgızca ve Rusça olarak kaleme alan Aytmatov, eserlerinin çoğunda tema olarak aşk, dostluk, savaş döneminin acıları ve kahramanlıkları ile Kırgız gençliğinin gelenek ve göreneklerine bağlılığını seçti. Aytmatov, milletinin tarih boyunca kazandığı sosyal, kültürel, ahlaki, edebi, askeri yani bütün maddi ve manevi zenginliğini eserlerine yansıtmış, yaşadığı coğrafyanın insanının tarih içinde kazandığı değerleri, acılarını, kahramanlıklarını, tecrübelerini yazıya döküp ölümsüzleştirmiş, halkının içinde düştüğü zor durumları eserlerinde en güzel şekilde anlatmış, onların çözümlerine dair ipuçları göstermiş, eserlerinde kendi ifadesi ile ‘tipik insan’ı ortaya koymaya çalışmış bir yazardır.

Hikayelerinde milletinin temel mülkü olan milli hafızaya ait efsane, destan, masal, hikaye ve türküleri ve bunların meydana geldiği şartları, ardındaki hikayeleri, insanları kullanırken, Kırgız Türk kültürünü, psikolojisiyle, duyuş ve anlayış tarzıyla, maddi manevi zenginliğiyle o kültürü bina edenlerin evlatlarına yeniden hatırlatmaya çalıştı. Ayrıca hikayelerinde halkının değerlerini, dertlerini, varsa onun içindeki çürümeyi anlatan yazarın en önemli özelliği, özüne bağlılık, kendinden, halkından, coğrafyasından haberdar olma olarak kendini gösteriyor.

Eserleri Türkçenin yanı sıra 150′den fazla dile tercüme edilerek milyonlarca baskıya ulaşan Aytmatov, 1958′de Kırgız Yazarlar Birliği Prezidyumu üyeliğine, 1962′de de Kırgız Sinematografi İşçileri Birliği birinci sekreterliğine getirildi.

1966′da SSCB Yüksek Sovyet’i üyeliğine seçildikten sonra da 1967′de SSCB Yazarlar Birliği Yürütme Kurulu üyesi olan ünlü yazar, 1968′de Sovyet Devlet Edebiyat Ödülü’nü aldı. Son yıllarda politikaya da atılan Aytmatov, Kırgızistan Meclisi’nde Talas Bölgesi Milletvekilliğinin yanı sıra Kırgızistan ‘ın Benelux Devletleri büyükelçiliğini de yapmaktadır. Uluslararası Cengiz Aytmatov Vakfı Onur Başkanlığı’nın yanı sıra “Diyalog Avrasya” dergisinin yayın kurulu üyeliğini de yapan Aytmatov, uluslararası diyalog çalışmalarıyla da tanınmaktadır.

Daha önce yazmış olduğum yazılarda (*), toplumumuzda gerçekten okumaya pek önem verilmediğini ve özellikle gençlerin okuma kültüründen uzak yetiştiğini söylemiştim. Hem bizim ağ kümemizde yaptığımız sormaca, hem de resmi kayıtlara geçen araştırmalar gösteriyor ki, bugün Türkiye’de daha bir kitabı bile adamakıllı okumamış milyonlarca insan var. Hiç kitap okumayanların dışında kalanların ise çoğu, bütün yaşamı boyunca sadece 3-5 kitap okumuş. Tabii bu sayımlamalara “ders kitapları” falan ekli değil.

Durum böyle olunca, insan merak ediyor. Neden ülkemizde okumaya pek önem verilmiyor? Bunun çok çeşitli sebepleri var. Ekonomik sıkıntılar, kişisel özellikler, insan psikolojisi, baskıcı tutumlar, siyasi görüş, zaman sıkıntısı, eğlenmeye ayrılan vaktin artması, bilişsel gelişmeler, sözlü kültür… gibi sayılabilecek onlarca neden, insanları okuma kültüründen uzaklaştırıyor. Peki sizce bu sıralanan nedenler, aşılması güç nedenler midir? Bence hayır. Çünkü bu nedenler arasında “dışa bağlı” olanlar var olsa da, okuma alışkanlığı edinememenin belirleyicisi, yine kişinin kendisidir.

Okuma kültürü kazanamamanın nedenlerini, kısaca irdeleyip okuma alışkanlığı kazanmak için bazı ipuçları vereceğim.

Yukarıda saydığımız nedenlerden birincisi “ekonomi“… Ülkemizde kişi başına düşen milli gelir her yıl artsa da, ne yazık ki toplumumuza yansıyan bir şey yok. Bunun için hâlâ her ay bir sonraki ayın maaşını kullanan milyonlarca insan var. Zorunlu ihtiyaçlarını bile karşılayamayan insanlar, gelirlerinin bir kısmını kitaba ayıramıyorlar. Bu da okuma kültüründen uzaklaşmaya neden oluyor. Çeşitli görüşler etrafında örgütleşen bazı kuruluşların, insanları belli kitapları okuma veya hiç kitap okumama yönünde baskı altına alması da ülkemizde kitap okuyan insanları etkilemiştir. Belli dönemlerde bazı çevreler kendine uygun kitabın okunmasını sağlamış, geri kalanların okunmasını resmen yasaklamıştır. Hatta belli dönemlerde bazı kitapların okunması yasaklanmıştır. İşte bunlar da toplumumuzdaki kitap - okuma sevgisini etkilemiştir.Diğer bir neden ise, “zaman sıkıntısı“dır. Bazı özel kuruluşlarda iş saati sabahın erken saatlerinde başlıyor, akşam geç saatlerde bitiyor. Devlet dairelerinde çalışmak da, insanları gerçekten yıpratıyor. Bu da insanların eve döndüklerinde yorgun düşmelerine ve dolayısıyla kitaba vakit ayıramamalarına neden oluyor. Önemli bir diğer neden ise, teknolojik gelişmelerin günlük yaşamımızı derinden etkilemesi sonucu bilgisayar veya televizyon karşısında gününün yarısını harcayan insanların çoğalmasıdır. “A dizisini izlemek, bilgisayarda B oyununu oynamak… yerine kim gidip kitap okuyacak?” zihniyetini taşıyan insanların giderek artması, okumaya uzak insanların artmasına neden oluyor.

Okuma kültüründen uzak olmanın nedenlerini kısaca açıkladıktan sonra, okuma alışkanlığı kazanabilmenin yollarını vermeye çalışayım.

1- Her şeyden önce okuma alışkanlığını kazanabilmek için “içsel denetiminizi” sağlamanız gerektiğini bilin. Yani dışarıdan ne kadar etki olursa olsun, sonuçta bu alışkanlığı kendi çabalarınızla kazanacağınızın farkına varın. Öğretmeninin veya ailesinin kitap okuması için zorladığı bir gencin, kitabın arasına iddia kuponları koyup, kendisini kitap okuyormuş gibi göstermesi, buna bir örnektir. Sonuçta dışarıdan ne kadar baskı olursa olsun, kişi istemedikten sonra bu alışkanlığı kazanamaz.

2- Kitap, dergi, makale… okumayı, “boş vakitleri doldurmak” diye adlandırmamak ve bunu yaşamımızda bu yönüyle uygulamaya çalışmamak gerekir. Çünkü okumak, kişinin bir ihtiyacı olmalıdır. Okumayı yaşamımızda öyle bir yere koymalıyız ki, sıkıntıya girmeden, zevkle her gün kitap okumamız gerektiği aklımıza gelsin. Ben, bir dönem her gece yatmadan önce mutlaka en az 5-10 sayfa kitap veya dergi okurdum. Bir süre sonra buna öyle bir alıştım ki, gece yatağıma girdiğimde gerçekten kitap okumadan uykum gelmez oldu. Şimdi çok yoğun olduğum, hiç vaktimin olmadığı günlerde bile uyumadan önce kesinlikle kitap okur, öyle uyurum. Zaten okumadan gözüme uyku girmez. İşte sizin de her gün kitaba ayırabileceğiniz bir zaman belirlemeniz lazım. Bu zamanı ayarlayıp, o saatlerde düzenli olarak kitap okumaya başlarsanız, bir süre sonra her gün o saatlerde tıpkı acıkır - susar gibi kitap okuma ihtiyacı duyacaksınız.

3- Kişilerimizi okuma kültüründen uzaklaştırıp, kul yapımı bir makinenin önüne bağlayan teknolojik gelişmelerin, bizim bazı ihtiyaçlarımızın önüne geçmemesini sağlamalıyız. Diyelim ki bir günde kendinizce kullanabileceğiniz 4 saatlik zamanınız var. Bu 4 saatin tamamını televizyon başında dizi / film izleyerek veya bilgisayarda oyun oynayıp internette dolaşarak geçirirseniz, o vakitte yapılması gereken bir sürü şeyden yoksun kalırsınız. Bunun için vaktinizi nelerle geçirdiğinizi iyi belirlemeli ve sizin okuma alışkanlığınıza engel olabileceğini düşündüğünüz belli bağımlılıklarınızdan (*) kurtulmanız gerekiyor.

4- Okuma alışkanlığı kazanabilmek için ön hazırlıkları tamamladıktan sonra, hangi konulara - türlere ilgili olduğunuzu ve ne düzeyde bir okuyucu olduğunuzu belirleyin. Eğer yaşamınız boyunca hiçbir roman, öykü, destan, masal, şiir… okumadıysanız, kesinlikle ilgili olduğunuz konularda yazılmış, basit düzeydeki eserlerle işe başlayın. Eğer sizi bunaltacak eserler seçerseniz, kesinlikle alışkanlığı kazanmakta güçlük çekersiniz. Bunun için öncelikle kısa, ilginizi çekebilecek konularda yazılmış ve hatta resimlerle desteklenmiş eserleri okuyun.

5- Alışkanlığınızı pekiştirecek hedefler belirleyin. Örneğin haftada bir kitap bitirme ile başlayıp, bunu iki günde bir kitaba kadar indirmeye çalışın. Ayrıca edebiyat, bilim, kültür, mizah… dergilerine abone olun. Nedense “okuma alışkanlığı” denildiğinde hep yanlış bir şekilde “kitap okuma alışkanlığı” akla gelir. Genellikle bunun için söylense bile, sadece dergi okuyan bir insan da okuma alışkanlığını edinmiştir. Bunun için sadece kitaplarla değil, dergi, gazete ve benzeri yayınlarla da düşünce alanımızı genişletmeye çalışın. Gazete satın almak istemiyorsanız bile, internetten güncel olayları takip edin. İlginizi çeken konularda hazırlanmış haberleri bıkmadan okumaya çalışın.

6- Okumada aşırıya gitmemek kaydıyla seçici olun. Gördüğünüz her kitabı veya metni okumayın. Sadece ilgili olduğunuz konulardaki eserleri okuyun. Türk ve dünya edebiyatında iz bırakmış eserleri mutlaka bir an önce okumaya çalışın. Seçilmiş eserlere daha çok öğrenciler için belirlenmiş “Yüz Temel Eser” listesinden bakabilirsiniz. Seçici olmakla çok yönlü okumak çok farklıdır. Sizden farklı düşünen insanların eserleri de sizi okumaya bağlayabilir.

7- Okuma alışkanlığı kazanmama nedeninizi, “kaynak yoksunluğuna” bağlamayın. Kitaplarınızı, dergilerinizi… arkadaşlarınızla bir süreliğine değiştirin. Bulunduğunuz yerlerdeki kütüphanelere çok sık uğrayıp, elinizde olmayan kitapları ödünç alın. Eğer yakınınızda kitap okuyan insanların uğradığı “kültür evleri” falan varsa, oralara gidip kendinize “okuma arkadaşları” bulun. Okuduğunuz bir kitabı, arkadaşlarınızla veya ailenizle paylaşın.

Burada sayılmayan ve sizin kitap okuma alışkanlığını edinmenizde yardımcı olacağını düşündüğünüz şeyleri yapmaktan çekinmeyin. İnsanlar kitap okudukça sözcük dağarcıklarını geliştirirler, düşünce alanlarını genişletirler, kültür seviyelerini yükseltirler, temel dil becerilerini (okuma, yazma, konuşma, dinleme) geliştirirler, dünya görüşlerini genişletirler… Ve böylece toplum içerisinde boş konuşmayan, sözü dinlenen, saygın ve seçkin bireyler olurlar. Bunun önemini kavratmak, öncelikle aile büyüklerine sonra da öğretmenlere düşüyor. Kişinin kişilik yapısını bile değiştiren bu alışkanlığı, küçük yaşta çocuklara kazandırmak için aile içerisinde çocuklar okumaya özendirilmeli, gerekirse belirlenen “okuma saatleri” ile gençler okumaya teşvik edilmelidir. Çocuklarınıza sık sık kitap armağan etmek de, onların kitapla tanışmasına aracı olabilir. Öğretmenlerin de okulda “okuma yarışmaları” gibi etkinliklerle öğrencileri okuyan bireyler olmaları için yönlendirmeleri gerekmektedir.

Tüm bunlar düşünüldüğünde, kitap okuma alışkanlığının aslında kazanılması zor bir şey olmadığını anlamak gerekir. Gerçekten aydınlık günlere ulaşmak için, basit sorunların aşılması için kendinizde bu gücü görebiliyorsanız, hiç aksatmadan okumaya başlayıp, daha önce hiç tatmadığınız bir evrene dalıverin.

Bir gün, güzel yurdumuzda kütüphanelerin kahvehanelerden çok olması dileğiyle…

Yavuz TANYERİ

Güney Azerbaycan‘da yaşayan değerli bir soydaşımızdan bugün bir e-posta aldım. E-postayı okuduktan sonra gerçekten yüreğim sızladı. Biz, zamanında bütün dünyayı dize getirip insanlara insanlığı öğreten bir ulus olarak bu hâllere düşecek miydik?

Kandaşımız gönderdiği yazıda, Türk dili ve Edebiyatı Bölümü’nde okuyabilmek için yeterli puanı aldığı hâlde, hem Türkiye‘de hem de Azerbaycan‘da süründürüldüğünü anlatmaya çalışmış. Türk Cumhuriyetleri arasındaki bu iki önemli devlet, Türk soylu olduğu hâlde Türk devletlerinde “yabancı uyruklu” olduğu için bu kandaşımızı oradan oraya gönderip bir türlü üniversiteye öğrenci olarak almıyor. Acaba gönlü Türklük aşkıyla ve Türk‘e hizmet etme sevdasıyla yanıp tutuşan bu değerli insan, özünü gizlemediği ve temiz niyetli olduğu için mi böylesine alçaltıcı şeylerle karşılaştı dersiniz? Yoksa bu kandaşımızın yerinde Türk soylu olmayan birisi olsaydı, “Bakın, adam Türk olmadığı hâlde ülkemize değer verip burada okumak istemiş.” diyip kaydını alırlar mıydı onun?

Bu postayı okurken resmen kahroldum. İl il gezdirilen kişi Türk. Bundan daha acıdır ki gezdirenler de Türk ve gezdirilen yer bir Türk devleti. Devlet, nasıl böylesine olaylara kayıtsız kalabiliyor, şaşıyorum. Kandaşımızın Türkiye’den sonra Azerbaycan’da da benzer bir şeyle karşı karşıya kalması, daha bir üzüyor insanı. Biz, bizden olanlara değer vermezsek, kim değer verecek bize? Amerikancı emperyalist devletler mi alacak bu kardeşimizi üniversitesine?

Ben, bütün bunlar için Türkiye‘de yaşayan ve bu devletin özünü oluşturan bir birey olarak, Türkiye adına kandaşımızdan özür diliyorum.

İşte gelen e-posta: Ben bir kaç yıl önce kutlu Türk dili ve edebiyat bölümünde okumak için Türkiyiye gitim. sadece miletime göre sadece Türke göre sadece azerbaycana göre. gelecek te parasızlık tehlikesin ve aileme iran devletinin tehlikesini kabul etim. dedim ki gedip okuyup gelip öğrederem. Ben filan ustadın ayak kabısını yalamakla burs olarak Türkiyede Türk dili ve edebiyat okuya bilerdim ama ben azerbaycan esgeriyim benim başım dikdir. ailem sevmiye sevmiye Türkiyeye gitdim. Türkiye yabancı oğrenci sınavına girdim. sınavdan önce konulara tokunmak istemiyorum çün çok surer sadece bunu demek istiyorum ki Türkiye benim Türk dili ve edebiyat okumağımı bildikten sonra o kadar beni konsul ( tebrizde ) ve sifaret ( tehranda ) arasında dolandırdı ki ben tebrizde iki hefte kaçmakdan sonra hiç bir sonuç bulmadan eve gitim.

Türkiyede sınava girmekten sonra orta bir puan la kabul oldum. Türkiye sifareti çun ben Türk dili ve edebiyat okuyacağdim bana sınav sorularının kaynağın ( metropol kitabı ) vermedi, gizleti ve ben sınavdan sonra bu kitabı öğrenciler elinde gördüm. Türk elefbasıne göre sınıflar kurulmıştu ama sifaret bana söylemedi hal bu ki normal halde her bir yös a girene söyliyorlar. niye ki başarsız olam. ama ben başarlı oldum sınavda. evelce gazı üniversitesine gittim. aldığım puanı sormadan bana dedi git ve ( muktarlık tan ) ikamet belgesini al bende söyledim muktarlık nerden anlasın ki ben öğrenciyim bana bir belge filan veriniz onlara göstereyim dediler” lazım değil git” !!. bende gitim dördümcü mukdarlıkta bana söylediler git polis genel müdürlüğüne orda da onlar benim söylediğim sözü tekrarladılar söylediler “git gazı üniversitesinden yazı getir”. dört saat çalışmaktan sonra gazi ye döndüm kayit sorumlusu olan hanıma söyledim “bana bir yazı veriniz ki göstersin ben , bu üniversitesinin öğrencisiyim “ girdi odasına telfonla konuştu geldi bana söyledi vay !!! sen yabancı öğrenci mi sin ? söyledim benim size verdiğim sınav sonuçunda yazılıp yabancıyam bunlardan geçmiş benim lehcemden de belli sonra bana söyledi vay vay af edersizniz biz Türk dili ve edebiyat bölümünde yabancı öğrenci kabul etmiyoruz bende söyledim eger kabul etmiyorsunuz niye üniversite defterçesinde yazıyorsunuz kabul ediriz ve şimdi söyliyorsunuz kabul etmiyoruz niye beni sınavda kabul edirsiniz hal bu ki ben ilk günden söylemiştim Türk dili ve edebiyat okuyacağam. ama cevap vermedden giti. ankara teknik üniversitesine telfon ettim puanımı söylemeden sadece söyledim ben irandan geliyorum ve Türk dili edebiyat okumak istiyorum. resmen telfon arkasından kah kah bana güldü sonra telfonu kapattı. inanılmaz bi şey bu ben ulu dag üniversitesine gittim – hacettepe üniversaitesi - samson üniversitesi – koniya üniversitesi – istanbul üniversitesi – izmir ünüversitesi – gazi osman paşa üniversitesi – ankara üniversitesi … getim, ve en iyi halde bana güldüler beni surundurduler

Dördüncü yıla giriyoruz ve bu konu hala bitmedi ( bu dünya üniversite kayıtında bir rekordu biz buna bacardık ). sonra azerbaycan cumhuriyetine gitim ama gitmeden önce telfon etim söyledim ben Türk dili ve edebiyat bölümüne kayıt olmak istiyorum geleyim mi ? gelmiyelim, sözüm bitmeden bağırdi bana ; kardeşim böyle olmaz buraya gel biz seninle görüşek , bende söyledim oraya gelmek en azı bir bin dolar paraya ihtiyacı var eger kesin dir gelim ? söyledi budur kı var. neyse baki devlet üniversitesine gitim kayıtın birinci günüydü 15 gün vakit kalmıştı kayıtın.,orada eyleşen hanım ve bey benim Türk dili ve edebiyat bölümünde okuduğumu bilmekten sonra bir biriyle rusca konuştular sonra bana bakıp söylediler oğlum biz bu bölümde sadece yüksek lisans öğrencisi kabul ediriz. sonra bırkmadım daha çok sordum ; “ama üniversite sitesinde farklı bir şey yazılıp gelmemişten önce de size telfon etmişdim bu sözü söylemediniz”. sonra çok kızmış helde söyledi git ad yazma zamanı bitib. ben şimdi 3 ay dır binlerce faks ve telfon ve başvurudan sonra doğu akdeniz üniversitesine kayıt olmuşum. çok ilginç bir şey, söz gelişimi ben kıbrısa kayıt belgelerimi göndererken bana bir maıl geldi söyledi oğlum kayıt sorumlusu tatile gidip lütfen maıl göndermeyiniz. bende cevap yazdım eger gidip kim maıl gönderiyor şimdi ?. burada orta sınvda ben osmanlıca dersinde 45 üzerinden 40 aldım hocaya söyledim hocam ben bu dersi sizden daha iyi biliyorum bu ders benim çocukluktan öğrendiğim alfabedir niye orta sınav gibi bir önemli sınavda 5 puan kırıyorsunuz ben hepsini doğru yazmışım bana söyledi bu orta sınav , ben seni son sınavda yakacağam. ya bazi Türk arkadaşklar resmen tahdid ediyorlar ki eger sen bu okulu bitire bildin biz sana mezuniyet belgesini vermeyeceğiz. ve çok çok acayep bir şeyler.

Ben bu şeyleri sadece Türkiyede gördüm iran gibi bir bozuk ülkede eger bir yabancı öğrenci efganistanda ya pakistanda ya hind de fars dili ve edebiyat okusa iran devleti her ay ona 300 ya 400 dolar cep parası veriyor ya parasız fars dili ve edebiyat kitablarını yayıyor ya Türkiyenin başkenti ankaranın ortasında kızılayda parasız fars dili ve edebiyat öğrediyor ben gelip kendim gördüm. çin devleti konfosiyus kurmlarını afrikada kurur ve parasız çin dili öğrediyor. herkes kendi dilini yaymak için candan geçir siz ( yani biz ) nasıl bir milletsiniz hiç utanmiyorsunuz mu ? kotuluk ve ağılsızlığında bir sınırı var. bazen burda bu işlerin niyesini soruyorum arkadaşlardan diyorlar “başını sana ilgili olmayan şeylere sokarsın boyle olur “ yani biz babalarımızdan ya mahalemizde böyle bir şeyler görmedik ilk defa sizden öğrendik biz.

Ben bu yazını millishura ve oyrenci ve azadtribun sitelerine gönderdim (bu siteler güney azerbaycanın en büyük Türkçü siteleridi ) azadtrübın ve oyrenci bana cevap vermediler ve millishura bana çok ilginç cevaplar söyledi. o bir Türkçü olarak sordum siz ki Türkçülügü yayiyorsunuz bu olaya ne cevabınız var evelce söyledi “ ben senin hiç adınıda bilmiyorum ” sonra bütün kimliğimi gönderdim çok edebsizce ( herkes gibi ) söyledi “canım ben senin duygularını anlamakta zorluk çekiyorum “. sonunda bunu demek istiyorum ki bu kaç yıl ömrümü bu yolda harcadığıma göre pişmanlık haline gelmişim ve eger Türkiye devletinden bir azca vicdansılık ve şerefsizliği ögrenseydim gidip rus dili okuyup bunların kokunu kazardım ama hayıf ki ben bu devlet gibi mankurt olamam. ve en sondada bunu demek istiyorum ki “Tanri Türkü korusun “ çun milletimizin durumu o kadar kötü ki sadece tanrı koruya biler insan işi değil bu.

Bildiğimiz üzere Oks ve Öss‘ye sayılı günler kaldı. Birçok arkadaşımız, yıllardır bu sınavlar için çalıştılar ve artık bir an önce sınava girip bir yerleri kazanmak istiyorlar. Her ne kadar geleceğin birkaç saatle belirleniyor olmasından pek hoşnut değilsek de, sınav günlerinin gelecek için atılacak en önemli günlerden biri olduğunu kabul etmek zorundayız.

Bugüne kadar herkes, sınavlardan istediği puanı alabilmek için bir şekilde çalıştı. Onun için bu saatten sonra çalışma yöntemlerini değil, sınavla ilgili çeşitli hatırlatmaları sizlere vereceğim. Yoğun olarak çalıştığınız şu günlerde, kendinizi psikolojik ve fiziksel yönden sınava hazırlamanız için bazı şeylere dikkat etmeniz gerekiyor. Sınava girmeden önce ve sınavdan çıktıktan sonra aşağıda sıraladığım uyarıları dikkate alırsanız, kârlı çıkan siz olursunuz. Ayrıca uyarı ve hatırlatmaları Öss ve Oks için ayrı ayrı yazmayacağım. Sonuçta ikisi de geleceğinizi belirleyecek önemli sınavlardan biri.

Bu sene ağelimizden yararlanıp Oks ve Öss‘de en yüksek puanı alan arkadaşlarımıza, “Bilgicik.Com” adına bir hediye göndereceğiz. Hediyemizi alabilmeniz için sınav sonuç belgenizin görüntüsünü (resmini), bize göndermeniz gerekiyor. Gönderilen sonuçlar içerisinde en yüksek sonucun sahibine hediyesini göndereceğiz. Öss‘de alınan sonuçlar ayrı, Oks’deki sonuçlar ayrı olarak değerlendirilecektir. Sınav sonuç belgenizi tarayıcı veya fotoğraf makinesi yardımı ile bilgisayarınıza aktarabilirsiniz. Aktardığınız dosyayı bilgi@bilgicik.com adresine gönderirseniz, değerlendirmeye katılabilirsiniz.

Hediyemizi de duyurduktan sonra sınav öncesinde / sırasında / sonrasında dikkat etmeniz gereken şeyleri sıralayabiliriz:

Sınavdan Önce

1. Her şeyden önce bu sınavın sizin geleceğinizi belirlemesi açısından önemini kavrayıp, sınavı kazandığınızda veya kazanamadığınızda neleri kazanıp - kaybedeceğinizi düşünün.

2. Sınavlara yaklaşık 10 - 15 gün kadar kısa bir süre kaldığı için, bir an önce önemli gördüğünüz eksiklerinizi tamamlayıp, son günlerde girdiğiniz yoğun tempoyu biraz azaltmaya çalışın.

3. Eğer hâlâ eski konularda eksiklerinizin olduğunu düşünüyorsanız, kesinlikle yeni konuya başlamayın, eksik olduğunuz konulara yoğunlaşıp onları tamamlamaya çalışın.

4. Son senelerde çıkmış sorulara bakmadıysanız, onları çözüp; takıldığınız sorulara yeniden dönerek aklınızda soru işareti bırakmamaya çalışın.

5. Sınava bir iki gün kalana kadar her gün bir veya iki tane deneme sınavı çözerek, öğrendiklerinizi pekiştirin.

6. Artık öğrendiklerinizin yeterince pekiştiğini düşünüyorsanız, son gün ders çalışmayıp zihninizi dinlendirmeye çalışın.

7. Sınava birkaç gün kala uyku saatlerinizi düzene koyun. Beyninizi sınava hazırlamak için pekmez, ceviz ve fındık yemeye çalışın. Son bir hafta bilgisayar oyunlarından, televizyondan ve beyninizi tembelleştirecek her türlü şeyden uzaklaşın. Sık sık yürüyüşe çıkıp hücrelerinizin baştan sona yenilenmesini sağlayın.

8. “Son gün ders çalışılmaz.” demek çok doğru değildir. Son gün zihninizi fazla zorlamamak koşuluyla, bütün öğrendiklerinizi yeniden gözden geçirebilirsiniz.

9. Sınava girmeden birkaç gün önce kesinlikle sınava gireceğiniz yeri gidip görün. O binaya uygun olarak ihtiyacınızın olabileceği şeyleri kestirmeye çalışın.

10. Sınav gününden önceki 4-5 günü kapsayacak biçimde, beslenmenize dikkat edin. Aşırı yağlı, tuzlu ve şekerli gıdaları tüketmeyin. Özellikle sınavdan önceki gün beslenmenizi çok dikkatli bir şekilde yapın. Sizi rahatsız edebileceğini düşündüğünüz yiyeceklerden uzak durun. Cips, kola, kahve, çay… gibi uyku ve sindirim bozukluklarına yol açabilecek yiyeceklerden uzak durun.

11. Sınavdan önceki gün sabah rahatça uyanabilecek şekilde vakitlice yatıp, uykunuzu yeterince almaya çalışın. Yatmadan önce uykunuzu kaçırabilecek şeylerden uzak durun.

12. Sabah uyandığınızda heyecanınızdan uzaklaşmaya çalışın. Sınavda sizi rahatsız etmeyecek şekilde kahvaltınızı yapın. Sonrasında sınav için gerekli olan bütün belgelerinizi dikkatlice kontrol edin. Yedek kalem, silgi… almayı sakın unutmayın.

13. Sınava, sizi rahatsız edebilecek giysilerle gitmeyin. Hava sıcaklığına uygun elbiseler giymeniz, sizi rahatlatacaktır. Ayrıca dar giysilerin, kan dolaşımınızı azalttığı için, bunun sorularda fazla zaman kaybetmenize neden olacağını unutmayın.

14. Sınava girmeden önce heyecanınızı azaltın. Fiziksel ve psikolojik durumunuzu, sınav için en iyi olduğunu düşündüğünüz şekle getirmeye çalışın.

Sınav Sırasında

1. Sınava güçlü olduğunuz bölümden başlayın.

2. Soruları çözerken bir soruda fazla takılmamaya çalışın. Zor soruları atlayıp, doğru yanıtını bilmediğiniz soruları boş bırakın.

3. Oks ve Sbs’de 3, Öss‘de ise 4 yanlışın 1 doğruyu götürdüğünü unutmayın.

4. Süreyi doğru kullanmaya çalışıp, arada sınavın bitimine kaç dakika kaldığını kontrol edin.

5. Soruyu çok iyi bildiğinizi düşünseniz bile, soru kökünü ve seçenekleri tam okumadan kesinlikle soruyu yanıtlamayın.

6. Bütün dikkatinizi sınava yoğunlaştırmaya çalışın. Diğer öğrencilerin, görevlilerin veya salon dışındaki nesnelerin hareketlerine takılmayın. Gerekirse dikkatinizi dağıtan şeyleri salon görevlisine söyleyin.

7. Yanıt anahtarını doldururken soru atlamamaya dikkat edin. Eğer vaktiniz kalırsa işaretlemelerin doğru olup olmadığını kontrol edin.

Sınavdan Sonra

1. Sınav iyi de geçse, kötü de geçse üzerinizden bir yük kalktığı için artık sınavla ilgili kaygılarınızdan uzaklaşın ve rahatlamaya çalışın.

2. Mümkünse sınavdan sonra arkadaşlarınızla bunu kutlayın.

3. Aylardır çalışmalarınız nedeniyle girdiğiniz yoğunluk bitti. Artık tatilin keyfini çıkarmaya çalışın.

4. Sınav sonuçları açıklandıktan sonra mutlaka size rehberlik edecek birisiyle tercihlerinizi yapın ve tercihleri yapmanın en az sınavda başarılı olmak kadar önemli olduğunu unutmayın.

Sınava girecek bütün arkadaşlara, başarılar diliyorum.

Yavuz Tanyeri

Daha önce Kanal Türk’te izlediğim bu canlandırmaların sanal ortamda yayımlandığını görünce sizlerle paylaşmak istedim. Canlandırmalar, günümüzde Türkiye’miz üzerinde oynanılan oyunları az da olsa yansıtıyor. Sadece biraz gülümsemek için değil, bir şeyler çıkarabilmek için de bu canlandırmaları izlemeniz gerektiğini düşünüyorum.

Baş Bey

Kurtlar Vadisi

Araplar

Sayın Recep

Ananı da Al Git

Bush ve Erdoğan

Aymazlar Holding

Ey Türk‘ün büyük kurtarıcısı, ulu önder Atatürk!

Ulusumuzu, cumhuriyetimizi, kutlu vatanımızı ve hatta varlığımızı bize kazandırdığın için sana şükranlarımızı sunuyoruz. Geleceğin umudu olan biz genç Türkler, senin açtığın yolda şerefle yürüyor, sana ve mensubu olduğun Türk ulusuna layık olabilmek için, ilkelerinle yaşayıp azimle çalışıyoruz. Biz gençlere armağan ettiğin bu kutlu günde, Tanrı‘nın bizlere gönderdiği en yüce insan olan sen Yüce Atamızı bir kere daha anıyor, gözünün arkada kalmamasını diliyoruz.

Varlığımız, TÜRK varlığına armağan olsun!

Bugün, dünya üzerinde çeşitli ortaklıklardan yararlanılarak kurulmuş yüzlerce birlik vardır. Özellikle güçlü devletlerin önderliğinde, toplumlar / devletler arasında ortak yönler bulunarak bu benzerlikler çerçevesinde yeni bir “birlik” oluşturma çabalarını görebiliyoruz. Dil, din, soy veya ülkü ortaklıkları bulunan devletler, emperyalist politikaların var olduğu şu dönemde birleşerek belli yönlerde daha güçlü olmak için çabalıyorlar. Düşünün ki adları aynı olan insanlar bile birbirlerini hiç tanımadıkları hâlde karşılıklı bir “yakınlık” duyarlar ve belki de kendilerini ortak bir “çatının” altında görürler. Gözleri renkli olan insanların bile bir ortaklıkları vardır. Böylesine küçük benzerlikleri bile bir “ortaklık” sayarken, aralarında “dil, kültür, soy, din…” gibi ortaklıkların bulunduğu toplumların sahip olduğu değerler çevresinde bir araya gelmesi oldukça doğaldır.

Dilleri, soyları, kültürleri ve mezhepleri birbirinden apayrı olan Almanya, Fransa, Belçika, Hollanda… gibi devletlerin kurdukları “Avrupa Birliği“, bugün dünya siyasetine yön verebilecek kadar etkili ve hatta bizi batağa çekmek isteyen siyasetçilerin “göz bebeği” durumuna gelmiştir. Her gün binlerce insanın ölümüne neden olan ve dünyanın çeşitli yerlerinde mandalar kurarak “güç odağı” hâline gelen Amerika Birleşik Devletleri’nin kuruluşunda da “Avrupa Birliği“ne benzer bir ortaklık söz konusudur. Bugün sefalet içerisinde yaşayan Afrikalılar bile 53 ülkeyi birleştirerek kendi birliklerini oluşturmuşlardır. Zamanında Anadolu’daki Türk gücünü kırmak ve Türkleri tarihten silmek isteyen Haçlı Birlikleri de, “din” ortaklığında birleşen toplumların somut bir örneğidir.

Yukarıda adı geçen toplumların neredeyse hiçbiri yokken var olan ve binlerce yıldır dilini ve kültürünü geliştirerek yaşatan biz Türkler ise, dünyanın farklı yerlerine dağılmış durumdayız. Kırgız, Kazak, Tatar, Özbek, Azeri, Başkurt, Gagauz, Türkmen, Saka… Türkler’i gibi Türk soyundan gelen kandaşlar olarak, bugün dünyanın farklı bölgelerinde ve değişik etkiler altında yaşamaya çalışıyoruz. Soydaşlarımızın çoğu, bağımsız veya özerk devletlerde yaşıyorlar. Bu Türk devletlerinin her birinin kendi bütçeleri ve siyasi, askeri… güçleri var. Dünyadaki bütün Türk nüfusu, çoğunlukla bu devletlere dağıl