Kızıl güneş ufka doğru yaklaşıyordu
Bir kalp inildedi sayısız ordu
Çadırında çok hastaymış büyük Atilla
Gök tanrının verdiği bela

Benizlerde bir matemin rüzgarı esti
Bütün ülke bir çöl gibi sesini kesti
Geri döndü hudutlara akın edenler
Bu haberi zehir gibi içen her asker

Kılıcını çıkararak yere sapladı
Bir sır oldu dudaklarda Atilla adı
Bu coşan ordu değil sonsuz denizdi
Dalgaları ardı sıra getirdi dizdi

Kızıl tuğlu beş kubbeli çadır önüne
Kartalımız görün bize hastalığın ne
Eğer cansa Göktanrının yüce dileği
Gelsin çıksın karşımıza ölüm meleği

Bir yerine bin verelim düşmez sayımız
Sen gidersen başsız kalır sonra yayımız
Topraklara batan kılıç bulamaz kını
Sen gidersen başsız kalan Türk boylarını

Bir kartalın kanadında kimler uçurur
Tanrım onu bırak bizim boynumuzu vur
Coşan deniz çarpıyordu sağır kayaya
Bağrışları kopup vardı nihayet aya

Türkelinin yüz yıl gökte uçan kartalı
Benzi uçuk dalga dalga beyaz sakalı
Bir ışıktı taht üstünde cansız yüzüyle
Göründü gök deniz toprak kayalar bile
Derin derin ağlaştılar esen rüzgarı
Doldurdu tunç göğüsleri hıçkırıklar

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Zonguldak Hasta ve Hasta Yakınları Hakları Derneği {Zohyad} Başkanı Turan Adanur‚ Hekimlerin Latince Terimlerle Hastaların Kafasını Karıştırdığını Belirterek‚ ”Öz Türkçe” ile Konuşulmasını İstedi.

ZOHYAD Yönetim Kurulu Başkanı Turan Adanur‚ Latince terimlerden hastaların hiç bir şey anlamadığını vurgulayarak‚ ”Hasta ve hasta yakınlarıyla yaptığımız görüşmelerde‚ hastanelerde hizmet alımı esnasında hasta-hekim iletişimini sağlayan tıp dilinden dolayı hasta ile hekim arasında iletişim eksikliği olduğunu gözlemliyoruz. Hekim‚ tıp dilini kullandığından dolayı‚ hekimin konuşmasından hasta hiçbir anlam çıkaramıyor. Sorununun ne olduğunu anlayamıyor. Bilindiği gibi tıp terimleri genel olarak Latincedir.

Hekimlerimiz‚ Tıp Fakültelerinde öğrenilen Latince tıp terimlerini hastanelerde de hastalarıyla konuşurken kullandığından dolayı‚ hasta ile hekim arasında iletişim kopukluğu oluyor. Doktorlarımız Latince yerine öz Türkçe konuşursa ne hasta‚ ne de hasta yakını tedirgin olur” dedi.

Adanur dileklerinin‚ Sağlık Bakanlığı’nın biran önce genelge yayınlayarak‚ tüm hastanelerde tanı sözcüklerinin ”Türkçe” kullanılması gerektiğini duyurması olduğunu ifade ederek‚ taleplerinin takipçisi olacaklarını vurguladı.

Kaynak: Haberler – Türkcan

|» Türkçe Haberleri Sayfasına Dön! « |

– Bence Doktor, onu siz soyarak dinleyiniz;
Hastalık çünkü değil öyle ehemmiyetsiz.
Sade bir nezle-i sadriyyemi illet? Nerede?
Çocuğun hali fenalaştı son günlerde,
Ameliyata çıkarken sınıf on gün evvel,
Bu da gelmez mi? Dedim ‘Kim dedi, oğlum sana gel?
Nöbet üstünde adam kaçmalı yorgunluktan;
Hadi yavrum, hadi söz dinle de bir parça uzan.’
O zamandan beridir za’fi terakki ediyor;
Görünen: bir daha kalkınması artık pek zor;
Uyku yokmuş; gece hep öksürüyormuş; ateşin
Oluyormuş biraz dindiği

– Ben zaten işin,
Bir ay evvel biliyordum ne vahim olduğunu
Bana ihtara ne hacet, a beyim. Simdi bunu?
Maamafih yeniden bakalım dikkatle:
Hükmü kat’ i verelim, etmeye gelmez acele.

– Çağırın hastayı gelsin.

– Kapının perdesini,

Açarak girdi o esnada düzeltip fesini,
Bir uzun boylu çocuk.. Lakin o bir levha idi..!
Öyle bir levha-i rikkat ki unutmam ebedi,
Rengi uçmuş yüzünün, gözleri çökmüş içeri.
Elmacıklar iki baştan çıkıvermiş ileri.
O şakaklar göçerek cepheyi yandan sıkmış;
Fırlamış alnı, damarlarla beraber çıkmış,
Bet-beniz kül gibi olmuş uçarak nur-i şebâb;
O yanaklar iki solgun güle dönmüş, bitâb!
O dudaklar morarıp kavlamış artık derisi;
Uzamış saç gibi kirpiklerinin her birisi!
Kafa yük gibi kesilip boynuna, çökmüş bağrı;
İki değnek gibi yükselmiş omuzlar yukarı.

– Otur oğlum seni dikkatlice bir dinleyelim …

Soyun evvelce, fakat …

– Siz soyunuz yok halim!

Soydu bîçâreyi üç-beş kişi birden, o zaman
Aldı bir heykeli uryân-i sefalet meydan
Yok bu kemik külçesinin dinlenecek bir ciheti:
‘ Bakmasak hastayı nevmid ederiz belki ‘ diye;
Çocuğun göğsüne yaklaştım biraz dinlemeye:
Öksür Oğlum … Nefes al…Oldu, giyin;
Bakayım nabzına… A’ la… Sana yavrum, kodein
Yazayım, öksürüyorsun, O, keser, pek iyidir…
Arsenik hapları al, söylerim eczacı verir.
Hadi git, kendine iyi bak…

– Nasıl ettin doktor?

– Edecek yok, çocuk artık yola girmiş, gidiyor!

Sol taraftan rienin zirvesi tekmil çürümüş;
Hastalık seyr-i tabiisini almış yürümüş.
Devri salisteki asarı o mel’un marazin Var tamamıyle, değil hiçbir eksik arazin.
Bütün a’raz, sehikiyle, zefiriyle…

– Yeter!
Hastanın çehresi meydan da! İnsanda meğer
Olmasın his denilen şey.. O değil, lakin biz
Bunu ‘ Tebdil-i hava ‘ derde nasıl göndeririz?
Surda üç-beş günü var.. Gönderelim Yolda ölür….
‘ Git! ‘ demek, hem, düşünürsek ne büyük bir zuldür!
Hadi göndermeyelim.. Var mı fakat imkanı?
Kime dert anlatırız? Bulsan a derdi anlayanı!

– Sözünüz doğru, Müdür bey; ne yapıp yapmalı; tek
Bu çocuk gitmelidir. Çünkü eminim, pek pek,
Daha bir hafta yasar, sonra sirayet de olur;
Böyle bir hastayı gönderse de mektep ma’zur.

– Bir mübaşşir çağırın.

– Buyrun efendim.

– Bana bak:

Hastanın gitmesi herhalde muvafık olacak.
‘ Sana tebdil-i hava tavsiye etmiş doktor.
Gezmiş olsan açılırsın..’ diye bir fikrini sor.
‘ İstemem! ‘ de o fakat dinleme, iknaa çalış;
Kim bilir, belki de biçare çocuk anlamamış?

– Şimdi tebdil-i hava var mı benim istediğim?
Bırakın halime artık beni, rahat öleyim!
Üç buçuk yıl bana katlandı bu mektep, üç gün
Daha katlansa kıyamet mi kopar? Hem ne içün
Beni yıllarca barındırmış olan bir yerden.
‘ Öleceksin! ‘ diye koğmak? Bu koğulmaktır. Ben,
Kimsesiz bir çocuğum nerde gider yer bulurum?
Etmeyin sokaklarda perişan olurum!
Anam ölmüş babamın bilmiyorum hiç yüzünü;

Sanki atideki mevhum refahım giderek,
Onu çalkandığı hüsranlar, içinden çekecek!
Kardeşim kurduğun amali devirmekte ölüm;
Beni göm hurfe-i nisyana, ben artık öldüm!
Hangi bir derdim için ağlıyayım, bilmiyorum.
Döktüğüm yaşları çok görmeyiniz; mağdurum!
O kadar sa’y-i beliğin bu sefalet mi sonu?
Biri evvelce eğer söylemiş olsaydı bunu,
Çalışıp ömrümü çılgınca heba etmezdim,
Ben bu müstakbele mazimi feda etmezdim!
Merhamet bilmeyen insanlara bak, Yarabbi,
Koğuyorlar beni bir sail-i avere gibi!

– Seni bir kerre koğan yok, bu sözün pek haksız.
‘ İstemem yollamayın ‘ dersen eğer, kal, yalnız..
Hastasın..

– Hem Verem’im! Söyle, ne var saklayacak!

– Yok canim, öyle değil…

– Öyle ya herkes ahmak,

Bırakırlar mi, eğer gitmemiş olsam acaba?
Doğrudur gitmeliyim.. Koşturunuz bir araba.
Son sınıftan iki vicdanlı refikin koluna
Dayanıp çıktı o biçare, sefalet yoluna.
Atarak arkaya bir lemba-i lebriz-i elem, Onu teb’id edecek paytona yaklaştı ‘ Verem’!
Tuttu bindirdi çocuklar sararak her yerini,
Öptüler girye-i matem dökerek gözlerini;

– Çekiver doğruca istasyona ….

– Yok, yok, beni ta,

Götür İstanbul’a bir yerde bırak ki; guraba,
– Kimsenin onlara aldırmadığı bir sırada –
Uzanıp ölmeye bir şilte bulurlar orada!

|» M. Akif Ersoy Sayfasına Dön! « |