Düz yazı ve şiir yarışmasını sormaca sonuçlarından ötürü yapamayınca, Mehmet Ertuğrul kardeşimiz yorumunda konukların yazılarının veya şiirlerinin yayımlanabileceği bir bölüm hakkında öneride bulunmuştu. Ben de daha önceden böyle bir bölüm açmayı düşünmüştüm; fakat araya başka şeyler girince unutmuştum.

“Şiir – Öykü – Roman” bölümü altına “Sizden Gelenler” başlığı ile açtığım sayfada, bundan sonra konuklarımızın gönderdikleri şiir, makale, deneme ve öyküleri yayımlayacağım. Yazıları “Yazı Gönder” adlı sayfamızdaki formu doldurarak gönderebilirsiniz. Ayrıca yazıların okunma ve yorum sayısına göre yazarlarına belli dönemlerde kitap hediye edilecektir.Göndereceğiniz yazılar kesinlikle size ait olmalıdır ve yazı / şiirlerde konu sınırlaması yoktur.

“Yazı Gönder” sayfasında da bulunan uyarıları buraya da ekleyeyim:

• Gönderilen her yazı yayımlanmaz, sadece uygun görülenler yayımlanır.

• Göndereceğiniz yazının kesinlikle sizin kaleminizden çıkmış olması gerekmektedir.

• Yapılacak kitap hediyeleri, tamamen bizim inisiyatifimizle gerçekleştirilecektir.

• Eğer yukarıdaki bölümlerde kimliğinizin görüntülenmesini istemişseniz, bundan doğabilecek her türlü durumdan siz sorumlu olursunuz.

• Yazılarınızda uygun görülmeyen ifade veya sözcükler tarafımızdan düzenlenebilir.

• Gönderdiğiniz yazının yayımlanıp yayımlanmadığı konusunda bir bilgilendirme e-postası alırsınız.

• Yazınızda paylaşacağınız tüm içerik yasal ve güvenilir olmalıdır.

• Eğer yazınıza bir resim veya başka bir dosya eklemek isterseniz, dosyanın bir bağlantısını da içeriğe ekleyin.

• Yazınızı yollama, yayımlama… gibi tüm konularla ilgili ayrıntılı bilgi almak için “bilgi@bilgicik.com” adresiyle bağlantıya geçebilir, veya “İletişim“ bölümünden bize ulaşabilirsiniz…

İlime uzaktın sen,fakat gönlüme yakın,
Ten hem hayata bağlı,hem ölüme yakın,
Acı haberin geldi, bize zulüme yakın,

Söyle,öbür dünyada, ,yol gözleyenler mi var?
Dilaver Cebeci’yi çok özleyenler mi var?

Dün düşerken yola “şahinler süzüldü “mü?
“Yüreğine atılan kördüğüm çözüldü “mü?
Taşına “Türkiyem’in Ozanı” yazıldı mı?

Dosttan çok neyin vardı,şan aşkına mı göçtün?
Burda bulamadığın “Hun Aşkı”na mı göçtün?

Geride kalanlara halin sormadan gittin;
Türklüğün çatısını çatıp,kurmadan gittin;
Yağıların beynine yumruk vurmadan gittin;

Gittin diye düşmanın bozuldu mu oyunu?
Çaşıtların tümünün kuruttun mu soyunu?

Kimsesiz kaldı şimdi,yazamadığın “sultan”,
Sensiz kaldı,”Türkiye’n”,ölemediğin vatan,
Gökten değil cihandan “yıldız kaydığı zaman”,

Gece yarılarında mektubu kim yazacak?
Hangi dostun elleri sana mezar kazacak?

Nasıl vardığın yerde divanlar kuruldu mu?
Gençosmanoğlu’na hal ,hatırlar soruldu mu?
Yetik Ozan’la sazın teline vuruldu mu?

Vardığın yerde otağ sözünle inleyecek,
Başbuğ ile Atsız Bey şiirin dinleyecek.

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Yalnızlık
(Meryem Gül)

Seni mavi denizlere bırakmışlar
Yalnızlığa terkedildin sen…
Ölmeyi bile düşünmek ürkütür insanı dercesine
Ölmek kimi insanı korkuturken kimisi için tek çaredir
Acaba bizler için ölüm ne demek???
İnsanı ürkütmek kolay ya sevindirmek,
Burda sevmek uçurum kenarında
Biliyorum mavi denizlere bırakılmış insanları
Bende yalnızlığa bırakıldım
Herşeyimi kalbime gömdüm
Daha kalbime gömecek o kadar şey var ki…
Bir şeyi kalbime gömmem için o kadar sebebbim var ki…
Belkide sebeblerim mi yazsan
Dünyadaki denizler mürekkep olsa ağaçlar kalem olsa yİnE yetmez sebbeblerimi yazmayaaa…

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Son Sonbahar
(Mehmet Yılmaz)

Sonbahar iyiden iyiye kendini hissettirmeye başladı. Sabahtan beri durmadan yağmur yağıyor. İki üç güne kalmaz kar da yağar. Sonra bütün şehir bembeyaz olur saçlarım gibi. Yapraklar da dökülür saçlarım gibi.Yaz gelince şehir yine eski haline döner.Ama artık başımın karı erimez. ve yapraklarım yeniden açmaz.

Her gün penceremden dışarıyı seyrederim saatlerce. İşe gidenleri,oynayan çocukları, satıcıları… Bazen de yağmurları. Arada bir gökyüzünde uçan güvercinleri, ağaçlardan dökülen yaprakları.. Çoğu zaman seyrederken dalıp giderim eskilere. Mesela, yine böyle bir sonbahar günü gelmiştim ilk görev yerime. Her taraf çamur içindeydi. Arabadan indiğimde beni karşılayan öğrencilerimi hatırlıyorum.Ya da bir kış günü sobanın başında teneffüslerde öğrencilerle edilen sohbeti, ödev yapmadıkları zaman verdiğim öğütleri ve daha bir çok şeyi…

Bu gün eski resimler geçti elime. Zaman nasıl da akıp gitmiş. Ben daha dün değil miydim yeni göreve başlayan genç bir öğretmen? Bazen insan aynaya bakınca tanımıyor kendini. Simsiyah saçlarını, ışıl ışıl parlayan gözlerini arıyor.Arıyor aramasına ama bulamıyor. Aslında ben o kadar üzülmüyorum bu duruma. Vefasızlık ve nankörlük içimi sızlatan yüreğimi bunaltan. Pencere kenarlarında beklemek, ne zaman çalacak bu telefon, ne zaman gelecek bu postacı? Demek ki her şey yalanmış fotoğraflardaki gülümseme, konuşmalardaki samimiyet ve gözlerdeki parıltı,hepsi…

Ben yarın yine gün doğarken uyanacağım. Gelip penceremin yanına saatlerce oturacağım ve yine akşam olacak. Bir bir kapanacak perdeler. Kalacağım duvarlarla baş başa. Son bir defa kapıya bakacağım, telefonun çalışıp çalışmadığını kontrol edeceğim. Fakat ses çıkmayacak, görüntü olmayacak.

Sabahlardan birinde kapımı çalacaklar, açılmayacak. Açamayacağım. Tekrar çalacaklar. Arayıp bulacaklar çocuklarımı öğrencilerim ve eşleri. Kapım açıldığında yatağın içinde elimde öğrencilerimin ve evlatlarımın resimleri. Ama ben…

Hayır böyle olmamalı. Öğretmenler, anneler, babalar kendilerini yalnız bırakacak kadar kendilerine yabancılaşan kadir kıymet bilmeyen öğrenciler ve evlatlar yetiştirmemeli hatta buna göz yummamalıdır…

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Çanakkale İçinde
(Mehmet Şimşek)

Merhaba…

Dün 18 Mart’tı..Dün yine 256.000 şehit verildi vatan için.. Dün yine Koca Seyit kaldırdı 257 kiloluk mermiyi… Dün yine analar oğullarına kına yakıp yolladı cepheye..Dün yine Mehmetçik süngü taktı tüfeğine.. Dün yine Mustafa Kemal ölmeyi emretti askerlerine.. Dün yine okulun bahçesinde top oynayan çocuklar savaştı gönüllü cephede..

Evet dün yine 18 Mart’tı.. Aradan 92 yıl geçti ama o kahraman neferler unutulmadı. Son nefesinde “ Başımı Kıbleye Çevir” diyen erler unutulmadı. Ölecek diye kendi oğlunu bırakıp başka hastalara koşan doktorlar unutulmadı. Unutulmadı bulduğu çuvaldan kıyafet diken Mehmetçik.. Ebediyen unutulmayacakta..

Gençliğin halini sorguluyorum kendi kendime.. Ne oluyor bu gençlere? Ne oluyor da, anasını, bacısını, bayrağını, milletini, devletini, namusunu, dilini, dinini satıyor? Mehmetçik öyle değildi. Askerlikten muaf oldukları halde, cepheye yürekli koşan o kınalı kuzulara yazık değil mi ?

Bir de şu takılıyor kafama… Acaba bir savaş çıksa, kim yürekle gider cepheye bizim gibilerden başka.. Hangi genç kızımız anasıyla beraber cepheye mermi yapar ? Soruyorum size hangileri, kimler?

Bu vatan kolay kazanılmadı, lütfen ona sahip çıkalım!

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Şiirleriniz
Öyküleriniz
Makaleleriniz
Denemeleriniz
Diğer

Not: Yazıların tüm hakları, sahiplerine aittir.

Yerleri beyaz bir örtü bürümüştü sanki…
Kar, gönlümdeki aşkı dökercesine hızla iniyordu yere,
Ve ben,bu beyaz gecede,
Seni düşünüyordum;bembeyaz bir hayalde.
Ve her düşünceme karşı,
gökyüzünden bir kar tanesi düşüyordu yeryüzüne.
Düşüyor,düşüyor,düşüyordu…
Senden benden habersiz,
Dökülüyordu bu gözler önüne.
Ve her bir kar tanesi için dua ediyorum ben yine.
Sana olan aşkımı,güzel bir şekilde ,
Gönlüne indirsin diye….

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |

Kızıl güneş ufka doğru yaklaşıyordu
Bir kalp inildedi sayısız ordu
Çadırında çok hastaymış büyük Atilla
Gök tanrının verdiği bela

Benizlerde bir matemin rüzgarı esti
Bütün ülke bir çöl gibi sesini kesti
Geri döndü hudutlara akın edenler
Bu haberi zehir gibi içen her asker

Kılıcını çıkararak yere sapladı
Bir sır oldu dudaklarda Atilla adı
Bu coşan ordu değil sonsuz denizdi
Dalgaları ardı sıra getirdi dizdi

Kızıl tuğlu beş kubbeli çadır önüne
Kartalımız görün bize hastalığın ne
Eğer cansa Göktanrının yüce dileği
Gelsin çıksın karşımıza ölüm meleği

Bir yerine bin verelim düşmez sayımız
Sen gidersen başsız kalır sonra yayımız
Topraklara batan kılıç bulamaz kını
Sen gidersen başsız kalan Türk boylarını

Bir kartalın kanadında kimler uçurur
Tanrım onu bırak bizim boynumuzu vur
Coşan deniz çarpıyordu sağır kayaya
Bağrışları kopup vardı nihayet aya

Türkelinin yüz yıl gökte uçan kartalı
Benzi uçuk dalga dalga beyaz sakalı
Bir ışıktı taht üstünde cansız yüzüyle
Göründü gök deniz toprak kayalar bile
Derin derin ağlaştılar esen rüzgarı
Doldurdu tunç göğüsleri hıçkırıklar

|» “Sizden Gelenler” Sayfasına Dön! « |